எந்த ஒரு இடத்தையோ அல்லது பொருளையோ குறிப்பிடும்போது, அதற்குரிய பெயரை வைத்துத்தான் அழைக்கிறோம். அந்தப் பெயர், அப்பொருளின் பண்புகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். உதாரணமாக, கி.மு. 4000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கிழக்கு ஐரோப்பாவில் பளபளப்பான ஒரு வித்தியாசமான உலோகம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அதற்கு 'தங்கம்' என்று பெயரிடப்பட்டது. அதன்பிறகு உலகெங்கும் அத்தகைய உலோகம் எங்கு கிடைத்தாலும், அது 'தங்கம்' என்ற பெயராலே அழைக்கப்பட்டது.

அதுபோலவே, தேவன் அப்போஸ்தலர்கள் மூலமாக ஒரு திருச்சபையை ஸ்தாபித்து, “இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” (மத்தேயு 16:18) என்று உரைத்து, அதைத் தம்முடைய சபை என்று அழைத்தார். மனிதர்களைப் பாவத்திலிருந்து மீட்பதற்காக உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பே தேவன் கிறிஸ்துவுக்குள் ஒரு திட்டத்தை ஏற்படுத்தி, சுமார் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இயேசுவின் மூலம் அத்திட்டத்தை நிறைவேற்றினார். அப்படி மீட்கப்பட்டவர்கள் தேவனை ஆராதிக்கவும், அவரைக் குறித்துச் சாட்சிகளாக விளங்கவும், அவருடைய மகிமைக்காகத் தங்கள் வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்கவும் தேவனே ஒரு தெய்வீக மனித அமைப்பை நியமித்தார். அதைத்தான் 'திருச்சபை' என்று அழைக்கிறோம்.

முதன்முதலாகத் தொடங்கப்பட்ட திருச்சபையைப் பரிசுத்த வேதாகமத்தில் அப்போஸ்தலர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் தெளிவாகப் பார்க்கிறோம். அத்தகைய அமைப்பையும் குணாதிசயங்களையும் கொண்டவர்களை உலகத்தில் வேறு எங்கு பார்த்தாலும் அவர்களைத் 'தேவனுடைய திருச்சபை' என்று அழைக்கலாம். சபை என்றால் 'தேவனுடைய வரழைக்கப்பட்ட மக்கள் கூட்டம்' என்று பொருள்படுமே தவிர, அது ஒரு இடத்தையோ அல்லது கட்டிடத்தையோ குறிப்பதல்ல.

ஆதித் திருச்சபையின் குணாதிசயங்களை நாம் ஆராய்ந்து பார்த்தால், இன்றைய நாட்களில் 'தேவனின் திருச்சபைகள்' என்று அழைக்கப்படும் சபைகள் அத்தகைய குணாதிசயங்களைக் கொண்டிருக்கின்றனவா? அவை உண்மையான திருச்சபைகளா? என்பதை விசுவாசிகளாகிய நாம் தேவனுடைய வார்த்தையைக் கொண்டு நிதானித்து அறிய வேண்டும். இந்தச் சிந்தனைக்காக அப்போஸ்தலர் 2:41-47 வரையுள்ள வசனங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு தியானிப்போம்.

1. உண்மையும் உறுதியுமான விசுவாசிகள்

"அவனுடைய வார்த்தையைச் சந்தோஷமாய் ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள். அன்றையத்தினம் ஏறக்குறைய மூவாயிரம்பேர் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டார்கள்." (அப்போஸ்தலர் 2:41)

ஆதித் திருச்சபையின் அங்கத்தினர்கள் அனைவரும் உண்மையான விசுவாசிகளாக இருந்தார்கள். அப்போஸ்தலர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய இரட்சிப்பின் சுவிசேஷத்தை அறிவித்தபோது, மக்கள் அதைத் தங்கள் வாயினால் அறிக்கையிட்டது மட்டுமல்லாமல், தங்கள் இருதயத்திலும் விசுவாசித்தார்கள். அவர்கள் எவ்விதச் சோதனைக்கும் ஆளாகாமலும், பொருளாசையை நாடாமலும், மெய்யான மனந்திரும்புதலைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். அந்தச் சுவிசேஷ வார்த்தையை விசுவாசித்து, ஞானஸ்நானம் பெற்றுத் தங்கள் சாட்சியை உறுதிப்படுத்தி, அவருடைய சீஷர்களுடனே ஒரு சபையாகச் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டனர்.

தேவனுடைய சபையில் இணைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து, அவர்கள் மனந்திரும்புதலுக்கு ஏற்ற கனிகளைத் தந்து, விசுவாசச் செயல்களினால் வளர்ந்து, தங்கள் பழைய வழிகளைத் திரும்பிப் பாராமல், தேவனுடைய பாதையையே நோக்கிக் கொண்டிருந்ததை இந்த வசனத்தில் நாம் தெளிவாகக் காணலாம். இன்றைய சமகாலத் திருச்சபையில் உள்ளவர்கள் இத்தகைய உறுதியோடு இருக்கிறார்களா என்பதை நாம் நிதானிக்க வேண்டும். ஒருவேளை இத்தகைய விசுவாசிகள் இன்றைய திருச்சபையில் இருந்தால் தேவனுக்கே மகிமை உண்டாகட்டும்; அது தேவனின் உண்மையான திருச்சபை என்பதற்கு ஒரு சான்றாகும். இல்லையெனில், திருச்சபையில் உள்ளவர்களை உண்மையான விசுவாசிகளாக மாற்றும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளத் தேவன் நமக்குக் கிருபை செய்வாராக.

2. அப்போஸ்தலருடைய உபதேசத்தில் உறுதியாயிருந்தார்கள்

"அவர்கள் அப்போஸ்தலருடைய உபதேசத்திலும், அந்நியோந்நியத்திலும், அப்பம் பிட்குதலிலும், ஜெபம்பண்ணுதலிலும் உறுதியாய்த் தரித்திருந்தார்கள்." (அப்போஸ்தலர் 2:42)

இயேசு கிறிஸ்துவால் நேரடியாக நியமிக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலர்கள் போதித்த உபதேசத்தில் ஆதித் திருச்சபை உறுதியாக இருந்தது. இது 'டிடாகே' (Didache - அப்போஸ்தலர்களின் போதனை) என்று அழைக்கப்பட்டது. இயேசு கிறிஸ்துவின் பிறப்பு, அவருடைய பரிசுத்த வாழ்க்கை, மரணம், உயிர்த்தெழுதல், பரமேறுதல் மற்றும் அவருடைய இரண்டாம் வருகையைக் குறித்து அப்போஸ்தலர்கள் போதித்தார்கள்.

"வானத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது... ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப்போய், சகல ஜாதிகளையும் சீஷராக்கி... நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்கள் கைக்கொள்ளும்படி அவர்களுக்கு உபதேசம்பண்ணுங்கள்" (மத்தேயு 28:18-20) என்றும், "கிறிஸ்து பாடுபடவும், மூன்றாம் நாளில் மரித்தோரிலிருந்தெழுந்திருக்கவும் வேண்டியதாயிருந்தது... மனந்திரும்புதலும் பாவமன்னிப்பும் எருசலேம் தொடங்கிச் சகல தேசத்தாருக்கும் அவருடைய நாமத்தினாலே பிரசங்கிக்கப்படவும் வேண்டியது" (லூக்கா 24:46-48) என்றும் இயேசு கட்டளையிட்டபடியே அவர்கள் போதித்தார்கள்.

அவர்கள் சுய அறிவையோ, ஞானத்தையோ, தத்துவங்களையோ அல்லது கட்டுக்கதைகளையோ போதிக்காமல், மனித குலத்தின் முக்கியத் தேவையாகிய பரிசுத்த சுவிசேஷத்தை மட்டுமே பிரசங்கித்தார்கள் (1 கொரிந்தியர் 2:1-5, 2 பேதுரு 1:16). இன்றைய நமது திருச்சபைகளில் அப்போஸ்தலரின் உபதேசங்கள் மட்டுமே போதிக்கப்படுகின்றனவா? விசுவாசிகள் அதில் உறுதியாக இருக்கிறார்களா? என்பதை நாம் தொடர்ந்து ஆராய வேண்டும்.

3. ஜெபம்பண்ணுதலில் உறுதியாய்த் தரித்திருந்தார்கள்

அவர்கள் இடைவிடாமல் ஜெபம் செய்தார்கள். ஜெபம் என்பது தேவனோடு உறவாடுவது என்றும், அதன் மூலம் தேவனோடு ஐக்கியம் கொள்வது என்றும் அவர்கள் நன்கு அறிந்திருந்தனர் (சங்கீதம் 145:18, 73:28). இயேசு கிறிஸ்து ஜெபத்தில் எவ்விதம் முன்மாதிரியாக இருந்தார் என்பதையும் ஆதித் திருச்சபையினர் அறிந்திருந்தார்கள். ஜெபத்தின் அவசியத்தை உணர்ந்து எல்லா சூழ்நிலைகளிலும், எல்லா நேரங்களிலும் ஜெபத்தில் தரித்திருந்தார்கள்.

உபத்திரவங்கள், நிந்தைகள், துன்புறுத்தல்கள், சிறைச்சாலை அனுபவங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சியான நேரங்கள் என அனைத்துச் சூழல்களிலும் சபையார் ஒரே ஆவியுடனும், ஒரே மனதுடனும், வேத வசனத்தின்படி ஜெபித்தார்கள். அவர்கள் தனிப்பட்ட ஜெபத்தின் மூலம் தேவனோடு ஐக்கியத்தையும், சபையாகக் கூடி ஜெபிப்பதன் மூலம் தேவனின் வல்லமையையும் பெற்றுக்கொள்ள முடிந்தது (அப்போஸ்தலர் 12, 16). இன்றைய நாட்களில் நமது ஜெப வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது? நமது ஜெப முறைகளை ஆராய்ந்து பார்ப்பது அவசியம்.

4. அப்பம் பிட்குதலில் உறுதியாய்த் தரித்திருந்தார்கள்

கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தில் இரண்டு முக்கிய நியமங்கள் (Ordinances) உள்ளன: ஞானஸ்நானம் மற்றும் கர்த்தருடைய இராப்போஜனம். திருச்சபையில் உறுப்பினராகச் சேர்க்கப்பட வேண்டுமானால், ஆதித் திருச்சபையைப் போலவே சுவிசேஷத்தினால் தொடப்பட்டு, மனந்திரும்புதல் மற்றும் விசுவாசத்தின் மூலம் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும். அவ்வாறு ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்களே கர்த்தருடைய இராப்போஜனத்தில் பங்குகொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொரு விசுவாசியும், தங்கள் பாவங்களுக்காக ஜீவனைக் கொடுத்த இயேசு கிறிஸ்துவை நினைவுகூர வேண்டும். "இது உங்களுக்காகக் கொடுக்கப்படுகிற என்னுடைய சரீரமாயிருக்கிறது; என்னை நினைவுகூரும்படி இதைச் செய்யுங்கள்" (லூக்கா 22:19) என்று இயேசு கூறினார். விசுவாசிகள் கர்த்தருடைய இராப்போஜனத்தை அவருடைய இரண்டாம் வருகை வரை பயபக்தியோடு கடைப்பிடிக்க வேண்டும் (1 கொரிந்தியர் 11:23-31). இன்றைய திருச்சபைகளில் விசுவாசிகள் தங்கள் இரட்சகரை உண்மையாகவும், அர்த்தத்தோடும் நினைவுகூருகிறார்களா என்பதைச் சிந்திப்போம்.

5. ஐக்கியத்தில் உறுதியாயிருந்தார்கள்

சபை என்பது உலகத்திலிருந்தும், பாவத்திலிருந்தும் வேறுபிரித்து அழைக்கப்பட்டவர்களின் ஐக்கியமாகும். இந்த ஐக்கியம் பூமியில் உள்ள வேறு எந்த ஐக்கியத்திற்கும் ஒப்பிட முடியாத ஒரு இனிமையான, அற்புதமான ஐக்கியம். இது பரம பிதாவின் பிள்ளைகளின் ஐக்கியம்; அவருடைய குணாதிசயங்களை நடைமுறையில் காண்பிக்கும் ஐக்கியம்.

களங்கமில்லாத தூய பக்தி, எல்லாவற்றையும் தாங்கும் அன்பு, இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் உடன் நிற்கும் கரிசனை, பிரிவினையை நாடாத ஒற்றுமை, மற்றும் ஏழை-பணக்காரன், இனம், மொழி என்ற வேறுபாடுகள் இல்லாத சமத்துவம் ஆகியவை ஆதித் திருச்சபையில் காணப்பட்டன. தன்னலமற்ற சகோதரத்துவத்தோடு கூடிய இத்தகைய ஐக்கியம் இன்றைய நம் சபைகளில் இருக்கிறதா என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

முடிவுரை

"நான் என் சபையைக் கட்டுவேன்" (மத்தேயு 16:18) என்று கர்த்தர் சொன்னார். கற்களினாலும் இரும்பினாலும் கட்டப்பட்ட கட்டிடம் சபை அல்ல; மாறாக, தேவனுடைய வார்த்தையின் மதிப்பீடுகளின்படி கட்டப்பட்ட விசுவாசிகளின் கூட்டமே உண்மையான திருச்சபை. ஆதித் திருச்சபையே நமக்கு முன்மாதிரி. நாம் சிந்தித்த குணங்கள் இன்றைய நம் திருச்சபைகளில் இருக்கிறதா என்பதை வேத வசனத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள்.

மனிதனை மட்டுமே 'மனிதன்' என்று அழைக்க முடியும்; மனிதனைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் சிலைகளை அல்லது உருவங்களை 'மனிதன்' என்று அழைக்க முடியாது. அதுபோலவே, ஒரு கூட்டம் சபை போலத் தோன்றினாலும், தேவனுடைய வார்த்தையின்படியான ஆதித் திருச்சபையின் பண்புகளைக் கொண்டிராவிட்டால், அதைத் தேவனின் உண்மையான திருச்சபை என்று அழைக்க முடியாது. உங்கள் திருச்சபை அந்தப் பண்புகளைக் கொண்டிருந்தால் தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்! இல்லையெனில், அத்தகைய ஐக்கியமாக மாறுவதற்கு தேவனிடம் மன்றாடுங்கள்.

திரித்துவ தேவனுடைய அன்பும், கிருபையும், ஐக்கியமும் உங்கள் அனைவரோடும் இருப்பதாக! ஆமென்.