லூக்கா சுவிசேஷம் 15-ம் அதிகாரத்தில், நம் அனைவருக்கும் நன்கு பரிச்சயமான மூன்று உவமைகளைக் குறித்து நாம் வாசிக்கிறோம். அந்த உவமைகளில் இருந்து சில சிந்தனைகளை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். கிறிஸ்தவ விசுவாசத்திற்கு அடிப்படையான சில சத்தியங்களை இந்த உவமைகள் நமக்குத் கற்றுத்தருகின்றன. கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் அடிப்படை உபதேசத்தை இந்த உவமைகள் நமக்குத் தெரிவிப்பதால், இதைக் குறித்து மீண்டும் மீண்டும் சிந்திப்பது மிகவும் அவசியம்.

15-ம் அதிகாரத்தில் 3-ம் வசனம் முதல் அதிகாரம் முடியும் வரை நாம் வாசிக்கும்போது, இயேசுகிறிஸ்து மூன்று உவமைகளைக் கூறுகிறார். இந்த மூன்று உவமைகளும் ஒரே செய்தியையும், ஒரே கருத்தையும் வலியுறுத்துவதையே நாம் பார்க்க முடியும்.

அந்த மூன்று உவமைகள்:

1. காணாமற்போன ஆடு:

நூறு ஆடுகளை உடைய ஒரு மேய்ப்பனைக் குறித்த உவமை. அந்த நூறு ஆடுகளில் ஒன்று காணாமற்போனபோது, அவன் அதை மிகவும் கஷ்டப்பட்டுத் தேடி, அதைக் கண்டுபிடித்தவுடன் மிகுந்த சந்தோஷமடைந்து அதைத் தூக்கிக்கொண்டு வருகிறான். தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளையும் வனாந்தரத்திலேயே விட்டுவிட்டு, காணாமற்போன அந்த ஒரு ஆட்டுக்காகத் தேடிச் சென்று, அதைக் கண்டுபிடித்து, அவனும் அவனுடைய நண்பர்களும் சந்தோஷப்படுவதை முதல் உவமையில் பார்க்கிறோம்.

2. காணாமற்போன காசு:

ஒரு ஸ்திரீயிடம் பத்து வெள்ளிக்காசுகள் இருந்தன. அதில் ஒரு காசு காணாமற்போய்விட்டது. அவள் அதை மிகவும் கவனமாகத் தேடினாள். அது கிடைத்தவுடன், தன் தோழிகளையும் அயல்வீட்டாரையும் அழைத்து அந்தச் சந்தோஷத்தைப் பகிர்ந்துகொள்கிறாள்.

3. கெட்ட குமாரன்:

ஒரு தகப்பனுக்கு இரண்டு குமாரர்கள் இருந்தார்கள். மூத்த குமாரன் தகப்பனோடு மிகவும் உண்மையாக இருந்ததைப் போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இளைய குமாரனோ, தகப்பனின் ஆஸ்தியில் தனக்கு வர வேண்டிய பங்கை வாங்கிக்கொண்டு தூர தேசத்திற்குச் சென்றுவிட்டான். வீட்டை விட்டுச் சென்ற அவன், தன் பங்கான ஆஸ்தியையெல்லாம் துன்மார்க்கமாய் வாழ்ந்து அழித்துப்போட்டான். அந்த தேசத்தில் கொடிய பஞ்சம் உண்டானபோது, ஒருவனிடம் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அவனுக்கு பன்றிகள் தின்னும் தவிட்டை உண்ணும் நிலை ஏற்பட்டது. அப்போது அவனுக்குப் புத்தி தெளிந்து, "என் தகப்பன் வீட்டில் கூலிக்காரருக்குக் கூட சிறந்த இடம் இருக்கிறதே, நான் திரும்பி என் தகப்பனிடமே செல்வேன். பரலோகத்துக்கும் உமக்கும் விரோதமாகப் பாவம் செய்தேன்; இனி உம்முடைய குமாரன் என்று சொல்லப்பட நான் பாத்திரன் அல்ல, உம்முடைய கூலிக்காரரில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக்கொள்ளும் என்று கேட்பேன்" என்ற சிந்தனையோடு வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான். தகப்பன் அவனுக்காகக் காத்திருந்து, அவன் தூரத்தில் வரும்போதே ஓடிப்போய் அவனைக் கட்டிமுத்தமிட்டு வீட்டிற்குள் சேர்த்துக்கொண்டான். அவன் திரும்பி வந்ததற்காக ஒரு பெரிய விருந்து செய்து சந்தோஷப்பட்டான்.

ஆனால், இந்த விருந்து நடந்துகொண்டிருக்கும்போது மூத்த குமாரன் வருகிறான். "இந்த ஆடலும் பாடலும் என்ன? என்ன நடக்கிறது?" என்று அவன் கேட்டபோது, "உன் சகோதரன் திரும்பி வந்திருக்கிறான், அதற்காக உன் தகப்பன் விருந்து செய்கிறார்" என்று அங்கிருந்தவர்கள் சொன்னார்கள். அவன் உள்ளே வர விருப்பமில்லாமல், தகப்பன் மேல் கோபப்பட்டு வெளியிலேயே நின்றான். "இத்தனை காலமாய் நான் உமக்கு ஊழியம் செய்து, ஒருக்காலும் உம்முடைய கற்பனையை மீறாதிருந்தும், என் சிநேகிதரோடே நான் சந்தோஷமாயிருக்கும்படி நீர் ஒருக்காலும் எனக்கு ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையாவது கொடுக்கவில்லை. ஆனால், உம்முடைய ஆஸ்தியையெல்லாம் வேசிகளிடத்தில் அழித்துப்போட்ட இந்த உமது குமாரன் வந்தவுடனே அவனுக்காக கொழுத்த கன்றை அடிப்பித்தீரே" என்று கூறி கோபப்படுகிறான்.

காணாமற்போனதும், காணாமற்போகாததும்:

இந்த மூன்று உவமைகளையும் நாம் கவனமாகப் பார்த்தால், இயேசுகிறிஸ்து இரண்டு காரியங்களை ஒப்பிட்டு, அவற்றுக்கு இடையேயான வித்தியாசத்தைக் காண்பிப்பதை நாம் உணரலாம்.

• காணாமற்போனது ஒன்று உள்ளது.
• காணாமற்போகாதது ஒன்று உள்ளது.

முதல் உவமையில்: ஒரு ஆடு காணாமற்போனது, அது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. மீதமுள்ள 99 ஆடுகளும் காணாமற்போகவில்லை, எனவே அவற்றைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. இரண்டாம் உவமையில்: ஒரு காசு காணாமற்போனது, அது தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. மீதமுள்ள 9 காசுகளும் காணாமற்போகவில்லை, எனவே அவற்றைத் தேட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. மூன்றாம் உவமையில்: ஒரு குமாரன் (இளையவன்) காணாமற்போனான், எனவே அவனைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. மற்றொரு குமாரன் (மூத்தவன்) காணாமற்போகவில்லை, எனவே அவனைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை.

இந்த வித்தியாசம் மிகத் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. காணாமற்போன ஒன்றுக்கும், காணாமற்போகாத ஒன்றுக்கும் இடையிலான இந்த வித்தியாசத்தை இயேசுகிறிஸ்து இந்த உவமைகளின் மூலமாக ஏன் காட்டுகிறார் என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

யாருக்காக இந்த உவமைகள் சொல்லப்பட்டன?

இந்த உவமைகளை இயேசு எந்தச் சூழ்நிலையில் சொன்னார் என்பதை லூக்கா 15-ம் அதிகாரத்தின் முதல் இரண்டு வசனங்களில் நாம் வாசிக்கலாம். இயேசுகிறிஸ்துவின் போதனையைக் கேட்பதற்காக ஆயக்காரரும் பாவிகளும் அவரிடம் வந்தார்கள். அவர் அவர்களோடு அமர்ந்து போஜனம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். இதைப் பார்த்த வேதபாரகரும் பரிசேயரும், "இவர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களோடே சாப்பிடுகிறார்" என்று முறுமுறுக்கத் தொடங்கினார்கள்.

அவர்களின் பார்வையில், அவர்கள் மிகவும் நீதிமான்கள். "நாங்கள் நீதிமான்கள்; எங்கள் நீதியின்படி, இப்படிப்பட்ட பாவிகளோடும் ஆயக்காரர்களோடும் எந்த ஐக்கியமும் வைத்திருக்கக்கூடாது. மத ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் அவர்களோடு எந்த உறவும் எங்களுக்குக் கிடையாது. இவர்களோடு சேர்ந்தால் நாங்களும் தீட்டுப்பட்டுப் போவோம், எங்கள் நீதி கெட்டுப்போகும்" என்று தங்களைப்பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இயேசுவை குற்றப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நோக்கம். அவர்கள் தங்களைச் சமுதாயத்தில் உயர்ந்த நீதிமான்களாகக் கருதினார்கள். இயேசுவின் கூட்டத்திலும் தங்களுக்கே முதலிடமும் அங்கீகாரமும் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் இயேசுவின் 'மனந்திரும்புதல்' சுவிசேஷத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

இயேசு ஆரம்பத்திலிருந்தே "மனந்திரும்புங்கள்" என்ற சுவிசேஷத்தையே பிரசங்கித்தார். இந்த மனந்திரும்புதலின் சுவிசேஷத்திற்கு முதலில் செவிசாய்த்தவர்கள் பாவிகளும் ஆயக்காரர்களுமே. அவர்கள் மனந்திரும்பி, தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள விரும்பி, இயேசுவின் போதனையை நாடி வந்தார்கள். எனவே இயேசு அவர்களைச் சேர்த்துக்கொண்டார். இதில் எந்த அநீதியும் இல்லை. பாவத்தில் வாழ்ந்தவர்களை உண்மையான நீதியின் பாதைக்கு வழிநடத்தும் சுவிசேஷத்தின் வல்லமை இயேசுவிடம் இருந்ததால் அவர் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டார். இதை வேதபாரகரும் பரிசேயரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

அவர்கள் தங்களைச் சுயநீதிமான்கள் (Self-righteous) என்று நினைத்துக்கொண்டார்கள். "நாங்கள் பாவிகள் அல்ல, பாவம் செய்து சமுதாயத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களைப் போல நாங்களில்லை; நாங்கள் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை வாழ்கிறோம், எனவே நாங்கள் நீதிமான்கள்" என்ற எண்ணத்தில் இருந்தார்கள். உண்மையாகவே தேவனால் அருளப்படும் நீதியை அவர்கள் இழந்துவிட்டார்கள் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. இந்த சத்தியத்தை அவர்களுக்கு உணர்த்துவதற்காகவே இயேசு இந்த உவமைகளைச் சொன்னார்.

உவமையின் உண்மையான அர்த்தம்:

• காணாமற்போன ஆடு / காசு / இளைய குமாரன்: இயேசுவிடம் வந்த பாவிகளையும் ஆயக்காரர்களையும் குறிக்கிறது.
• காணாமற்போகாத 99 ஆடுகள் / 9 காசுகள் / மூத்த குமாரன்: "எங்களுக்கு மனந்திரும்புதல் தேவையில்லை, நாங்கள் ஏற்கனவே நீதிமான்கள்" என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த வேதபாரகரையும் பரிசேயரையும் குறிக்கிறது.

7-ம் வசனத்தில் இயேசு சொல்கிறார்: "மனந்திரும்ப அவசியமில்லாத தொண்ணூற்றொன்பது நீதிமான்களைக் குறித்துப் பரலோகத்தில் சந்தோஷமுண்டாகிறதைப் பார்க்கிலும், மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியினிமித்தம் பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷமுண்டாயிருக்கும்". அதேபோல, 10-ம் வசனத்திலும் காணாமற்போன காசு கிடைத்ததைக் குறித்துச் சொல்லும்போது, "மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியினிமித்தம் தேவனுடைய தூதர்களுக்கு முன்பாகச் சந்தோஷமுண்டாயிருக்கிறது" என்கிறார்.

சுயநீதிமான்களின் நிலை என்ன?

இப்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது. மனந்திரும்புதல் அவசியமில்லாத நீதிமான்கள் உண்மையிலேயே இருக்கிறார்களா? இயேசுவின் உதவி இல்லாமல், இயேசுவின் நீதியைப் பெறாமல், தங்கள் சொந்த கிரியைகளினாலேயே நீதிமான்களாக இருக்க முடியுமா? கண்டிப்பாக முடியாது!

வேதபாரகரையும் பரிசேயரையும் இயேசு உண்மையாகவே நீதிமான்கள் என்று ஏற்றுக்கொண்டாரா? இல்லை. அவர் அவர்களைப் பார்த்து நையாண்டியாக பேசுகிறார். "நீங்கள் உங்களை நீதிமான்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டு, எனக்காக வரவில்லை. என்னிடம் வருபவர்கள் தங்கள் பாவ நிலையை உணர்ந்து, மீட்புக்காக வருபவர்கள். என் மூலம் கிடைக்கும் நீதியை நாடி வரும் பாவிகளை நான் தேடி வந்திருக்கிறேன். ஆனால், உங்களைப் பொறுத்தவரை உங்களுக்கு அந்த நீதி தேவையில்லை என்று நீங்களே நினைத்துக்கொள்வதால், உங்களைத் தேட வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை" என்பதே இயேசுவின் தீர்ப்பு.

இயேசு வேறு பல சந்தர்ப்பங்களிலும், "பிணியாளிகளுக்கு வைத்தியன் வேண்டியதேயல்லாமல் சுகமுள்ளவர்களுக்கு வேண்டியதில்லை; நீதிமான்களையல்ல, பாவிகளையே மனந்திரும்புகிறதற்கு அழைக்க வந்தேன்" என்று தெளிவாகக் கூறியுள்ளார்.

தங்களைச் சுயநீதிமான்களாகக் கருதும் மக்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். "நாங்கள் பிறப்பிலேயே கிறிஸ்தவர்கள், சிறு வயதிலிருந்தே சபைக்குச் செல்கிறோம், கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள், நாங்கள் எந்தப் பெரிய பாவமும் செய்யவில்லை, நாங்கள் மட்டுமே வேதபூர்வமான பின்பற்றுகிறோம்" என்று எண்ணுபவர்கள் இன்றும் உண்டு. அவர்கள் தேவனுடைய நீதியை இழந்துபோயிருக்கிறார்கள் என்பதை அறியாமல், தங்களை நீதிமான்கள் என்று நியாயப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். "மனந்திரும்புதல் மூலம் புதிதாகப் பிறக்க வேண்டும்" என்ற சுவிசேஷத்தை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்கள்.

இது ஒரு பயங்கரமான நிலை. திருச்சபையின் போதனைகள், வெளிப்புறமான பக்தியான காரியங்கள், காணிக்கை கொடுப்பது, உபவாசம் இருப்பது போன்ற வெளிப்புறச் சடங்குகளைப் பின்பற்றுவதால் தாங்கள் நீதிமான்கள் என்று நம்புகிறார்கள். பரிசேயர்கள் எப்படி வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளாக இருந்தார்களோ, அதாவது உள்ளே செத்தவர்களின் எலும்புகளும் அசுத்தமும் நிறைந்திருக்க, வெளியே அழகாகக் காட்சியளித்தார்களோ அதேபோலவே இவர்களும் காணப்படுகிறார்கள்.

சுவிசேஷத்தின் எளிமையை மக்கள் இழந்துபோவதே இதற்குக் காரணம். ஒரு மனிதன் தன்னை ஒரு பாவி என்று உணர்ந்து, இயேசுவின் சிலுவைப் பலியின் மூலம் மட்டுமே தனக்கு மன்னிப்பு உண்டு என்று நம்பி, தன்னிடம் எந்த நன்மையும் இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அவருடைய நீதியை இலவசமாகப் பெறும்போதுதான் அவனுக்கு உண்மையான இரட்சிப்பு கிடைக்கிறது. அதுவே உண்மையான மனந்திரும்புதல்.

ஆனால், "நான் நல்லவன், நான் அதைச் செய்தேன், இதைச் செய்தேன்" என்று தன் கிரியைகளைச் சார்ந்திருப்பவன் ஒருக்காலும் தேவனுடைய நீதியைப் பெற முடியாது. இதையே இயேசு இந்த உவமைகளின் மூலம் வேதபாரகருக்கும் பரிசேயருக்கும் எச்சரிக்கையாகக் கூறுகிறார்.

கேள்வி: மூத்த குமாரன் "நான் ஒருக்காலும் உம்முடைய கற்பனையை மீறாதிருந்தேன்" என்று சொல்கிறான், அதற்குத் தகப்பனும் "என்னுடையதெல்லாம் உன்னுடையதாயிருக்கிறது" என்று சொல்கிறாரே? அப்படியானால் அவன் உண்மையிலேயே கீழ்ப்படிந்த நீதிமான்தானா?)

பதில்: இல்லை, அங்கும் இயேசு அதை ஒரு முரண்நகையாகவே சொல்கிறார். அவர்கள் (பரிசேயர்கள்) தங்களைப் பற்றி என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்களோ, அதையே இயேசு உவமையில் மூத்த குமாரனின் வாயிலாகச் சொல்கிறார். "நாங்கள் தேவனுக்குப் பிரியமானவர்கள், எல்லாமே எங்களுடையது" என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். ஆனால் உண்மையான நிலை என்ன?

தகப்பன் வீட்டுக்குள் விருந்து நடக்கிறது. பாவியான இளைய குமாரன் மன்னிக்கப்பட்டு, தகப்பனின் மகிழ்ச்சியில் பங்குகொள்கிறான். ஆனால், "எல்லாமே என்னுடையது" என்று சொன்ன மூத்த குமாரனோ வீட்டுக்கு வெளியே, இருளில், தகப்பன் மேல் கோபத்தோடும் கசப்போடும் நிற்கிறான். அவனால் தகப்பனின் சந்தோஷத்தில் (தேவனுடைய இருதயத்தில்) பங்குகொள்ள முடியவில்லை. அவன் தனக்குரிய நீதியைக் (சுயநீதியை) குறித்துப் பெருமைப்பட்டானே தவிர, தகப்பனின் அன்பையோ, கிருபையையோ அவன் அறிந்துகொள்ளவில்லை.

உண்மையான இரட்சிப்பு என்பது நம்முடைய சொந்த நீதியில் இல்லை; பாவியாகிய என்னை இயேசுகிறிஸ்து ஏற்றுக்கொண்டு, தம்முடைய நீதியை எனக்கு இலவசமாகத் தருகிறார் என்ற விசுவாசத்திலேயே இருக்கிறது. இந்த சத்தியத்தை நாம் ஒருபோதும் மறந்துவிடக்கூடாது. இந்த சுயநீதி என்னும் ஆபத்திலிருந்து தேவன் தாமே நம்மைக் காத்து, உண்மையான மனந்திரும்புதலுக்குள் நடத்துவாராக.