"கனி தருகிற கிறிஸ்தவம்" என்று நான் அழைக்கும் இந்தக் காரியம், மனுகுலத்தின் மீது அது உண்டாக்குகிற ஆசீர்வாதமான விளைவுகளின் மூலமாகத் தனது தெய்வீக சுபாவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அவிசுவாசிகள் எவ்விதத்திலும் மறுதலிக்க முடியாத இத்தகைய கிறிஸ்தவம் முற்றிலும் வித்தியாசமான ஒன்றாகும். அதன் முக்கியமான அடையாளங்களையும் தன்மைகளையும் உங்களுக்குக் காண்பிக்கிறேன்:

(1) வேதத்தின் அதிகாரம்: கனி தருகிற கிறிஸ்தவமானது, பரிசுத்த வேதவாக்கியங்கள் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டவை (Inspiration) என்பதையும், அவை போதுமானவை (Sufficiency) மற்றும் உன்னதமானவை (Supremacy) என்பதையும் எப்போதும் போதித்து வந்திருக்கிறது. பக்திக்குரிய விஷயங்களில் விசுவாசத்திற்கும் நடைமுறைக்கும் ஒரே நம்பத்தக்க விதி எழுதப்பட்ட தேவவசனமே என்று மக்களுக்கு அது போதிக்கிறது. இந்த வேதத்தில் இல்லாத எதையும் தேவன் நம்பும்படி கேட்பதில்லை என்றும், அதற்கு முரணான எதுவும் சரியானதல்ல என்றும் அது உறுதிப்படுத்துகிறது. மனுஷனுடைய அறிவு, சிந்தை அல்லது சபையின் குரல் ஆகியவை வேதத்திற்கு மேலாகவோ அல்லது அதற்குச் சமமாகவோ வைக்கப்படுவதை அது ஒருபோதும் அனுமதிப்பதில்லை. நாம் அதை எவ்வளவு குறைவாகப் புரிந்திருந்தாலும், அந்தப் பழைய புத்தகம் (Old Book) வாழ்க்கைக்கும் உபதேசத்திற்கும் ஒரே அளவுகோலாக (Only standard) இருக்க வேண்டும்.

(2) மனிதனின் வீழ்ச்சியும் மீட்பின் அவசியமும்: கனி தருகிற கிறிஸ்தவமானது, மனித சுபாவத்தின் பாவம், குற்ற உணர்வு மற்றும் சீர்கேட்டைப் பற்றி எப்போதும் முழுமையாகப் போதித்து வந்திருக்கிறது. மனுஷர்கள் பாவத்தில் பிறக்கிறார்கள் என்றும், அவர்கள் தேவனுடைய கோபாக்கினைக்கும் தண்டனைத் தீர்ப்புக்கும் பாத்திரவான்களாய் இருக்கிறார்கள் என்றும், இயல்பாகவே தீமையைச் செய்ய முற்படுகிறவர்களாய் இருக்கிறார்கள் என்றும் அது அறிவிக்கிறது. மனுஷர்கள் தாங்கள் விரும்பியபோது நல்லவர்களாகி, தங்களைத்தாங்களே தேவனோடு ஒப்புரவாக்கிக்கொள்ளக்கூடிய பலவீனமான அல்லது பரிதாபத்திற்குரிய சிருஷ்டிகள் மாத்திரமே என்பதை அது ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதில்லை. அதற்கு மாறாக, ஒரு மனிதன் தன் பாவத்தினால் எதிர்நோக்கியுள்ள அழிவையும் அதன் அருவருப்பையும் (Danger and vileness), அவனுடைய பாவங்களுக்குரிய தெய்வீக மன்னிப்பும் பரிகாரமும், மறுபடியும் பிறத்தலும் அல்லது மனந்திரும்புதலும், இருதயத்தின் முழுமையான மாற்றமும் அவனுக்கு எவ்வளவு அவசியமானவை என்பதையும் அது இடைவிடாமல் பிரகடனப்படுத்தி வருகிறது.

(3) கிறிஸ்துவே மையம்: கனி தருகிற கிறிஸ்தவமானது, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவையே ஆவிக்குரிய வாழ்வின் விசுவாசத்திற்கும் நம்பிக்கைக்கும் உரிய முக்கிய மையமாகவும், அவரே தேவனுக்கும் மனுஷருக்கும் இடையிலான ஒரே மத்தியஸ்தராகவும், மனசாட்சியின் சமாதானத்திற்கு ஒரே ஆதாரமாகவும், ஆவிக்குரிய வாழ்வின் வேராகவும் எப்போதும் ஜனங்களுக்கு முன்பாக நிறுத்துகிறது. அவர் வெறும் ஒரு தீர்க்கதரிசி என்றும், நமக்கு ஒரு மாதிரி (Example) என்றும், நியாயாதிபதி என்றும் மாத்திரம் போதிப்பதோடு அது ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை. கிறிஸ்துவைக் குறித்து அது வலியுறுத்தும் பிரதான காரியங்களாவன:

• அவர் தமது மரணத்தினால் செய்த பாவநிவாரணம்.

• சிலுவையில் அவர் செய்த தியாகம்.

• அவருடைய இரத்தத்தால் குற்றத்திலிருந்தும் ஆக்கினையிலிருந்தும் உண்டாகும் முழுமையான மீட்பு.

• அவர் உயிர்த்தெழுந்ததின் மூலம் மரணத்தின் மீது கொண்ட வெற்றி.

• தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் நமக்காக அவர் செய்கிற பரிந்துபேசுதல்.

• அவர் மீது வைக்கப்படும் எளிமையான விசுவாசத்தின் அத்தியாவசியத் தேவை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், கிறிஸ்தவ இறையியலில் கிறிஸ்துவையே அது அல்பாவும் ஓமேகாவுமாக (துவக்கமும் முடிவுமாக) மாற்றியுள்ளது.

(4) பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியை: கனி தருகிற கிறிஸ்தவமானது, திரியேக தேவனில் ஒருவராகிய பரிசுத்த ஆவியானவரை எப்போதும் கனப்படுத்தி, அவருடைய கிரியைகளை மகிமைப்படுத்துகிறது. ஒருவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றதாலோ, சபையின் அங்கத்தினரானதினாலோ அல்லது திருவிருந்தில் பங்கெடுப்பதாலோ மட்டுமே ஆவியானவரின் கிருபையைத் தங்கள் இருதயத்தில் தானாகவே பெற்றுவிடுகிறார்கள் என்று அது ஒருபோதும் போதிப்பதில்லை. மாறாக, ஆவியின் கனிகளே ஒருவருக்குள் ஆவியானவர் இருப்பதற்கான ஒரே அத்தாட்சி என்பதில் அது உறுதியாய் நிற்கிறது. அந்தக் கனிகள் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் காணப்பட வேண்டும்:

• நாம் ஆவியினால் மறுபடியும் பிறந்திருக்க வேண்டும்.

• ஆவியினால் நடத்தப்பட வேண்டும்.

• ஆவியினால் பரிசுத்தமாக்கப்பட வேண்டும்.

• ஆவியானவரின் செயல்பாடுகளை உணர வேண்டும்.

தேவனுடைய கற்பனைகளின் வழியில் அவரோடு நெருங்கி நடப்பதும், பரிசுத்தம், அன்பு, சுயவெறுப்பு, தூய்மை மற்றும் நன்மை செய்வதில் காட்டும் வைராக்கியமுமே ஒருவருக்குள் பரிசுத்த ஆவியானவர் இருக்கிறார் என்பதற்குரிய உறுதியான அடையாளங்கள் என்று அது போதிக்கிறது.

சுருக்கம்: மெய்யாகவே கனி தருகிற கிறிஸ்தவம் என்பது இதுவே. கடந்த பத்தொன்பது நூற்றாண்டுகளில் இத்தகைய கிறிஸ்தவம், உலகில் இன்னும் அதிகமாய் இருந்திருக்குமானால், அது உலகிற்கு எவ்வளவோ நலமாக இருந்திருக்கும்! பெரும்பாலும், கிறிஸ்தவ உலகத்தின் அநேக பகுதிகளில் இது மிகக் குறைவாகவே காணப்பட்டதினால், கிறிஸ்துவின் மார்க்கமே அழிந்துபோனதுபோலவும், முற்றிலும் இகழ்ச்சிக்குரியதாகவும் தோன்றியது. ஆனால், நான் விவரித்த இத்தகைய கிறிஸ்தவம் எங்கெல்லாம் பரவியிருந்ததோ, அங்கெல்லாம் உலகம் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றது; அவிசுவாசிகளின் வாய் அடைக்கப்பட்டது; தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் சத்தியம் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. ஏனெனில், "மரமானது அதின் கனியினால் அறியப்படும்."