கர்த்தருடைய ஜெபம்: ஆறு அடிப்படைக் கொள்கைகள் 

ஆண்டவர் தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த ''கர்த்தருடைய ஜெபம்'' (பரலோக ஜெபம்) நம் அனைவருக்கும் நன்கு அறிமுகமான ஒன்றாகும்.

மத்தேயு 6:9-13 வரையுள்ள வேதப்பகுதியில் இந்த ஜெபத்தை நாம் வாசிக்கிறோம். இது ஜெபிக்கும் முறையை நமக்கு போதிப்பது மட்டுமல்லாமல், தேவனுக்குப் பிரியமான ஜெபத்திற்கு அடிப்படையான சில முக்கியக் கொள்கைகளையும் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. ஆனால், இதை வெறும் ஒரு சடங்காகச் செய்து வருவதால், இந்த ஜெபத்தில் உள்ள ஆவிக்குரிய நியதிகளை அறிந்துகொள்வதோ அல்லது கைக்கொள்வதோ சாத்தியப்படுவதில்லை. இதில் உள்ள அடிப்படைகளுக்கு இணங்க ஜெபம் செய்யாதவர்கள், எவ்வளவு நேரம் செலவழித்து, எவ்வளவு பிரயாசத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் ஜெபித்தாலும், அவர்கள் வீணாகவே ஜெபிக்கிறார்கள் என்பதை உணர்வதில்லை. பாவ வாழ்க்கை, பரிசேயரைப் போன்ற ஆர்வம், பயனற்ற சம்பிரதாயங்கள் போன்றவை நம் ஜெபங்களுக்குத் தடையாகவும், தேவனுக்கும் நமக்கும் இடையே தடுப்புச் சுவர்களாகவும் நிற்கின்றன. இவற்றிலிருந்து விடுதலை பெற்று, ஜெபத்தின் மூலம் தேவனோடு ஆவிக்குரிய ஐக்கியத்தைக் கொண்டு, அவருடைய பிரசன்னத்தை உண்மையில் அனுபவித்து, அவருக்குள் நித்தமும் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பதற்கு, கர்த்தருடைய ஜெபத்தில் உள்ள இந்த அடிப்படைக் கொள்கைகளை அறிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம். இப்போது அந்த அடிப்படைகளைக் கற்றுக்கொள்வோம்.

1. யார் ஜெபிக்க வேண்டும்? ஆண்டவர் கற்றுக்கொடுத்த இந்த ஜெபம், ''பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே...'' என்று தொடங்குகிறது. இந்த வார்த்தைகள், யாருக்கு ஜெபம் செய்ய வேண்டும் என்பதை மட்டுமல்ல, ஜெபம் செய்வதற்கு யார் தகுதியுள்ளவர் என்பதையும் நமக்குத் தெரியப்படுத்துகின்றன. தேவனுடைய பிள்ளைகள் மட்டுமே உண்மையாக அவரை 'பிதாவே' என்று அழைக்க முடியும். எனவே, ஜெபிக்கும் தகுதி தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்கு மட்டுமே உரிய மேலான பாக்கியம் என்பதை இங்கே நாம் தெளிவாக அறியலாம். 'எல்லாரையும் தேவனே சிருஷ்டித்தார், ஆகையால் எல்லாரும் அவருடைய பிள்ளைகளே' என்று சிலர் வாதிடுவார்கள். இந்த வாதத்தில் உண்மையில்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. இதற்குத் தொடர்பான தெளிவான வேதப்பகுதிகளும் உள்ளன (உதாரணமாக மல்கியா 2:10, ஏசாயா 64:8). ஆயினும், ஆதாமின் வீழ்ச்சியினால் மனிதர்கள் அனைவரும் தேவனோடு இருந்த இத்தகைய நல்லுறவை இழந்து, கோபாக்கினைக்குப் பாத்திரரானார்கள் என்று வேதம் தெளிவாகக் கூறுகிறது (எபேசியர் 2:3).

ஆகவே, இப்போது யாரும் சுபாவத்தின்படி தேவனுடைய பிள்ளைகள் அல்ல. ''பிதாவே'' என்று அழைத்து, அவருக்கு ஜெபம் செய்யும் தகுதி இயல்பாகவே எவருக்கும் இல்லை. இவ்விதமாக தேவனுக்கு தூரமானவர்கள் மீண்டும் அவரோடு இணைக்கப்பட்டு, அவருடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு தேவன் ஒரு வழியை ஆயத்தம் செய்தார். அந்த வழியே இயேசு கிறிஸ்து. மனந்திரும்புதலோடும் விசுவாசத்தோடும் எவர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவைத் தங்கள் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்டு, தங்கள் ஆண்டவராக அவருக்குக் கீழ்ப்படியத் தீர்மானிக்கிறார்களோ, அவர்கள் மீண்டும் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவார்கள் என்று வேதம் தெளிவுபடுத்துகிறது. ''அவருடைய நாமத்தின்மேல் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் அவரை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்களோ, அத்தனை பேர்களும் தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும்படி, அவர்களுக்கு அதிகாரங்கொடுத்தார். அவர்கள், இரத்தத்தினாலாவது மாம்ச சித்தத்தினாலாவது புருஷனுடைய சித்தத்தினாலாவது பிறவாமல், தேவனாலே பிறந்தவர்கள்'' (யோவான் 1:12,13).

பிரியமான வாசகரே, மேலே உள்ள வசனத்திலுள்ள சத்தியம் அனுபவப்பூர்வமாக உனக்குச் சொந்தமாகாதவரை, உனக்கும் தேவனுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. "பிதாவே" என்று அவரை அழைப்பதற்கோ அல்லது அவருக்கு ஜெபம் செய்வதற்கோ உனக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை. ''நாங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியார்'' என்று மேன்மைபாராட்டிய யூதர்களைப் போலவே, இன்று கிறிஸ்தவர்களிலும் அநேகர், 'நாங்கள் கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தோம், எனவே நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்குரியவர்களே; நாங்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகளே' என்று தவறாக எண்ணுகிறார்கள். ''மாம்சத்தினால் பிறப்பது மாம்சமாயிருக்கும், ஆவியினால் பிறப்பது ஆவியாயிருக்கும்'' (யோவான் 3:6) என்று இயேசு சொன்ன வார்த்தைகளை மறந்துவிடாதே! கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்று வேதம் போதிக்கவில்லை. தேவனால் பிறந்தவர்கள் மட்டுமே அவருடைய பிள்ளைகள்.

நான் தேவனால் பிறந்தவன் என்பதை எப்படி உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது? சிலரைக் குறித்து, ''நீங்கள் உங்கள் பிதாவாகிய பிசாசானவனால் உண்டானவர்கள்'' (யோவான் 8:44) என்று இயேசு சாட்சியளித்தபோது, ''உங்கள் பிதாவின் இச்சைகளை நீங்கள் செய்ய மனதாயிருக்கிறீர்கள்'' என்று கூறி அவர்களின் சுபாவத்தை விவரித்தார். இந்த வார்த்தையின்படி, யாருடைய விருப்பங்களை நிறைவேற்ற நாம் விரும்புகிறோமோ, அவர்களுக்கு உரியவர்கள் என்றும், அவர்களின் பிள்ளைகள் என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம். நீ தேவனுடைய விருப்பத்தின்படி வாழ்கிறாயா? அவர் தம்முடைய வார்த்தையில் வெளிப்படுத்திய சித்தத்தின்படியான வாழ்க்கையைக் கொண்டிருக்கிறாயா? அல்லது அவருடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் பிசாசின் இச்சைகளை நிறைவேற்றுகிறாயா? இனம் இனத்தையே ஈன்றெடுக்கும்; நீ பரிசுத்தமுள்ள தேவனால் பிறந்தவனானால், உன்னில் பரிசுத்த நியமம் நாட்டப்பட்டு, நீதியை நேசித்து, பக்திஹீனத்தை வெறுக்கும் சுபாவம் உன்னில் உண்டாகும். இத்தகைய அனுபவம் உனக்கு இல்லாவிட்டால், நீ எவ்வளவேனும் தேவனுடைய பிள்ளை அல்ல. நாம் ஆரம்பத்தில் பார்த்ததுபோல, தேவனை ''பிதாவே'' என்று அழைக்க முடிந்தவர்கள் மட்டுமே அவருக்கு ஜெபம் செய்ய முடியும். நீ உண்மையாகவே அவருடைய பிள்ளையாக இல்லாவிட்டால், அவரை 'பிதாவே' என்று உண்மையாக எப்படி அழைக்க முடியும்?

தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிதல் ஒரு நிச்சயமான அடையாளம். கீழ்ப்படியாதவர்களின் ஜெபத்தை தேவன் கேட்கமாட்டார். ''வேதத்தைக் கேளாதபடி தன் செவியை விலக்குகிறவனுடைய ஜெபம் அருவருப்பானது'' (நீதிமொழிகள் 28:9). மேலே உள்ள வசனத்தில் பார்த்தபடி, தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிய மறுப்பவர்களின் ஜெபம் தேவனுடைய பார்வையில் அருவருப்பானது என்பது தெளிவாகிறது. கீழ்ப்படியாமை தேவனுடைய பிள்ளைகள் அல்லாதவர்களுக்கு அடையாளம். அத்தகையவர்களின் ஜெபம் தேவனுக்கு அருவருப்பானது என்று நாம் பார்த்தோம். எனவே, நீ இன்னும் தேவனுடைய பிள்ளையாகாமல் கீழ்ப்படியாமையில் ஜீவிக்கிறவனானால், உன்னை மன்னித்து இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் தம்முடைய பிள்ளையாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி கேட்பதைத் தவிர, வேறொன்றையும் கேட்பதற்கு வேதம் உனக்கு அனுமதி அளிக்கவில்லை (அப்போஸ்தலர் 8:22,23; லூக்கா 15:18-24). 'யார் ஜெபிக்க வேண்டும்?' என்ற இந்தக் கேள்விக்குத் தெளிவான பதிலை வேதவசனங்களிலிருந்து நாம் தெரிந்துகொண்டோம் என்று நம்புகிறேன். 'கர்த்தருடைய ஜெபத்தில்' நாம் கற்றுக்கொள்ளும் முதலாவது அடிப்படை இதுவே. தேவனுடைய பிள்ளைகள் மட்டுமே ஜெபிப்பதற்குத் தகுதியுள்ளவர்கள் என்பதால், நீ தேவனுடைய பிள்ளையோ இல்லையோ என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள். ஜெபத்திற்கு இதுவே முதல் படி.

2. எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும்? ''பிதாவே'' என்ற வார்த்தை 'யார் ஜெபிக்க வேண்டும்' என்பதைத் தெரிவித்தால், ''பரமண்டலங்களிலிருக்கிற'' என்ற வார்த்தை 'எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும்' என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. இந்த வார்த்தை, தேவன் பரலோகத்தைத் தம்முடைய சிங்காசனமாகக் கொண்டு உன்னதமான இடங்களில் வீற்றிருக்கிறார் என்பதை நமக்கு நினைப்பூட்டுகிறது. அவர் எவ்வளவு மகிமையானவர், மகத்துவமானவர் என்பதை இது நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. எனவே நாம் ஜெபிக்கும்போது, பரலோகத்தில் வீற்றிருக்கிற உன்னதமானவரோடு பேசுகிறோம் என்பதை மறக்கக்கூடாது. அவரோடு பேசும்போது, அவருடைய மகிமைக்கும் கனத்திற்கும் ஏற்ற விதமாகவே நாம் பேச வேண்டும். அவர் நம்முடைய பிதா என்பதால் அவருடைய சந்நிதியில் நமக்குச் சுதந்திரம் உண்டு என்பது உண்மைதான் என்றாலும், அவரைக் கனப்படுத்துகிற விஷயத்தில் சமரசம் செய்துகொள்ளுமளவுக்கு யாருக்கும் சுதந்திரம் இல்லை என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

''தேவனுடைய சமூகத்தில் துணிகரமாய் உன் வாயைத் திறவாதே; மனது பதறி எதையும் சொல்லாதே; தேவன் வானத்திலிருக்கிறார், நீ பூமியிலிருக்கிறாய்; ஆகையால் உன் வார்த்தைகள் சுருக்கமாயிருப்பதாக'' (பிரசங்கி 5:2). மேலே உள்ள வார்த்தைகள், தேவனுடைய சந்நிதியில் அதிக நேரம் ஜெபிக்கக்கூடாது என்று சொல்லவில்லை; ஆனால் ஜெபிக்கும்போது வீணான வார்த்தைகளை உச்சரிக்கக்கூடாது என்று கற்றுக்கொடுக்கின்றன. பரலோகத்திலிருக்கிற நம் பிதா மகா இறைமையுள்ளவர். ''கர்த்தர் வானங்களில் தமது சிங்காசனத்தை ஸ்தாபித்திருக்கிறார்; அவருடைய ராஜரீகம் எல்லாவற்றையும் ஆளுகிறது'' (சங்கீதம் 103:19). அவர் ''வானங்களில்'' (பரலோகத்தில்) இருக்கிறார் என்றும், நாம் ''பூமியின் மேல்'' இருக்கிறோம் என்றும், அந்த மகத்துவமானவருடைய சந்நிதியில் நிற்பது நமக்குக் கிடைத்த பெரும் பாக்கியம் என்றும், ஆகையால் ஆராதனை உணர்வோடுதான் அவருக்கு ஜெபம் செய்ய வேண்டும் என்றும் நாம் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

பரமண்டலங்களிலிருக்கிற நம் பிதா மகா பரிசுத்தமுள்ள தேவன். ''உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக'' என்ற வார்த்தைகள், அவருடைய பரிசுத்தத்தை நினைவுகூர்ந்து, அதற்குத் தகுந்த விதமாகவே நாம் அவரை அணுக வேண்டும் என்பதை நமக்கு நினைப்பூட்டுகின்றன. எனவே 'எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும்' என்ற கொள்கையைக் கர்த்தருடைய ஜெபத்தில் நாம் தெளிவாகக் காண முடியும். அதை அனுபவப்பூர்வமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள, நாம் ஒவ்வொரு நாளும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவியை நாட வேண்டும். எங்களுக்கு ஜெபம் பண்ணப் போதிக்க வேண்டும் என்று இயேசுவின் சீஷர்கள் கேட்டது போல, நாமும் ஒவ்வொரு நாளும் தேவனிடத்தில் உண்மையாக மன்றாட வேண்டும். ''அந்தப்படியே ஆவியானவரும் நமது பலவீனங்களில் நமக்கு உதவிசெய்கிறார். நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ள வேண்டியது இன்னதென்று அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல் செய்கிறார்'' (ரோமர் 8:26).

3. ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்? ''உம்முடைய சித்தம் பரமண்டலத்திலே செய்யப்படுகிறதுபோல பூமியிலேயும் செய்யப்படுவதாக''. இந்த வார்த்தைகள் 'ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்' என்ற கொள்கையை நமக்குக் கற்றுத்தருகின்றன. ஜெபம் என்பது நம்முடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றும்படி தேவனை வற்புறுத்தும் கருவி அல்ல; மாறாக, அவருடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றும் செயல்பாட்டில் தேவன் நம் மூலம் பயன்படுத்தும் கருவியாகும். உண்மையான ஜெபம் பரிசுத்த ஆவியானவரால் ஏவப்படுவதால், அது சுயநலத்தை அடக்கி, எப்போதும் எல்லா விஷயங்களிலும் தேவனுடைய சித்தமே நிறைவேற வேண்டும் என்று வாஞ்சிக்கிறது. ஜெபம் தேவனையோ அவருடைய திட்டத்தையோ மாற்றாது; மாறாக, அவருடைய சித்தத்திற்கு இணங்க நாம் மாறும்படி அது உதவி செய்கிறது.

தேவனுடைய சித்தத்தோடு சம்பந்தமில்லாமல் செய்யப்படும் சுயநலமான ஜெபங்கள் வேதப்பூர்வமானவை அல்ல. ''நாம் எதையாகிலும் அவருடைய சித்தத்தின்படி கேட்டால், அவர் நமக்குச் செவிகொடுக்கிறாரென்பதே அவரைப்பற்றி நாம் கொண்டிருக்கிற தைரியம். நாம் எதைக் கேட்டாலும், அவர் நமக்குச் செவிகொடுக்கிறாரென்று நாம் அறிந்திருந்தோமானால், அவரிடத்தில் நாம் கேட்டவைகளைப் பெற்றுக்கொண்டோமென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்'' (1 யோவான் 5:14,15). மேலே உள்ள வார்த்தைகளில் ''நாம் எதைக் கேட்டாலும்'' என்பது ''அவருடைய சித்தத்தின்படி'' என்பதற்கு உட்பட்டது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். இவ்விஷயத்தில் நம் ஆண்டவர் காண்பித்த மாதிரியை எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அவர் ஜெபித்தது போல, நம் ஜெபங்களின் முடிவிலும், ''ஆயினும் என்னுடைய சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே ஆகக்கடவது'' என்று நிச்சயமாகச் சேர்க்க வேண்டும். இது நாம் ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையை எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள உதவுகிறது. இந்தக் கொள்கையின்படி பார்த்தால், ஜெபம் என்பது அவருடைய சித்தத்தை வாஞ்சித்து, தேடி, அதை நிறைவேற்ற உண்மையான ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைத் தேவனுடைய சந்நிதியில் வெளிப்படுத்துவதே ஆகும். தேவன் தம்முடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றும் செயல்பாட்டில் நாமும் பங்காளிகளாக மாறுவதற்கு ஜெபம் ஒரு கருவி என்று இந்தக் கொள்கை நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது. 'ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்?' ஜெபம் தேவனுடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றும் கருவி என்பதால் நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்.

4. எதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும்? கர்த்தருடைய ஜெபம் முழுவதையும் கூர்ந்து கவனித்தால், அந்த விண்ணப்பங்கள் எல்லாவற்றிலும் நம் 'தேவைகள்' மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டிருப்பதை நாம் கவனிக்கலாம். இதிலிருந்து, நாம் எதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையைத் தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம். ஜெபம் என்பது நம் தேவைகளுக்காக மன்றாடும் கருவியே தவிர, நம் இச்சைகளை/ஆசைகளைத் தீர்க்கும்படி கேட்கும் கருவி அல்ல. கர்த்தருடைய ஜெபத்தில் போதிக்கப்பட்ட இந்தக் கொள்கை வேதம் முழுவதும் வியாபித்திருப்பதை நாம் காண முடியும். தேவனுடைய கட்டளைகளும் வாக்குறுதிகளும் நம் ஜெபத்தின் எல்லையை வரையறுத்து, நாம் ஜெபிக்க வேண்டிய முறையை நிர்ணயிக்கின்றன.

அடிப்படைத் தேவைகளுடன் திருப்தியாயிருக்கும்படி வேதம் தெளிவாக நமக்குக் கட்டளையிடுகிறது. ''போதுமென்கிற மனதுடனே கூடிய தேவபக்தியே மிகுந்த ஆதாயம். உலகத்திலே நாம் ஒன்றும் கொண்டுவந்ததுமில்லை, இதிலிருந்து நாம் ஒன்றும் கொண்டுபோவதுமில்லை என்பது நிச்சயம். உண்ணவும் உடுக்கவும் நமக்கு உண்டாயிருந்தால் அது போதுமென்றிருக்கக்கடவோம்'' (1 தீமோத்தேயு 6:6-8). இத்தகைய கட்டளைகளோடு இசைந்து, தேவனுடைய வாக்குறுதிகளும் நம்முடைய தேவைகளைக் குறித்து மட்டுமே உத்தரவாதம் அளிக்கின்றன. ''என் தேவன் தம்முடைய ஐசுவரியத்தின்படி உங்கள் குறைவையெல்லாம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் மகிமையிலே நிறைவாக்குவார்'' (பிலிப்பியர் 4:19). ''தம்முடைய மகிமையினாலும் காருணியத்தினாலும் நம்மை அழைத்தவரை அறிகிற அறிவினாலே ஜீவனுக்கும் தேவபக்திக்கும் வேண்டிய யாவற்றையும், அவருடைய திவ்விய வல்லமையானது நமக்குத் தந்தருளினதுமன்றி...'' (2 பேதுரு 1:2-3).

மேலே உள்ள வசனத்தில் பார்த்தபடி, நாம் நம்முடைய தேவைகளுடன் திருப்தியடைய வேண்டும் என்றும், அவை மட்டுமே பூர்த்தி செய்யப்படும் என்றும் வாக்குப்பண்ணப்பட்டுள்ளது. தேவனுடைய கட்டளைகளை மீறி, அவருடைய வாக்குறுதிகளைக் கடந்து எதையும் கேட்கும் தகுதியோ, அதிகாரமோ நமக்கு இல்லை. கர்த்தருடைய ஜெபத்திலுள்ள விண்ணப்பங்களின் பட்டியல் இந்தக் கொள்கையைத் தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கி, அதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், கர்த்தருடைய ஜெபத்திலுள்ள விண்ணப்பங்கள் அனைத்தும் நம் ஆவிக்குரிய தேவைகளுக்கு உரியவையாகவும், ஒரே ஒரு விண்ணப்பம் மட்டுமே நம் சரீரத் தேவைகளுக்காகவும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இது நமக்கு இருக்க வேண்டிய முன்னுரிமைகளின் வரிசையைத் தெளிவாக வரையறுக்கவில்லையா? நாம் எதைக் குறித்து அதிகம் கவலைப்படுகிறோமோ, அதைக் குறித்தே அதிகமாக ஜெபிப்போம் அல்லவா?

நீ எதைக் குறித்து அதிகமாக ஜெபிக்கிறாய்? உன் ஆவிக்குரிய தேவைகளைக் குறித்தா அல்லது உன் சரீரக் குறைவுகளைக் குறித்தா? நீ எதைக் குறித்து அதிக பாரத்துடன் ஜெபிக்கிறாயோ, அதுவே உன் ஆவிக்குரிய நிலையை மதிப்பிடுவதற்குச் சிறந்த அளவுகோல் என்பதை எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சரீரத் தேவைகளைக் குறித்து ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் நீ எதற்கு அதிக முன்னுரிமை கொடுக்கிறாயோ, எதன் குறைவு உனக்கு அதிக வேதனையைத் தருகிறதோ, அதைக் குறித்தே நீ அதிகமாக ஜெபம் செய்வாய் என்ற உண்மையை மட்டுமே நினைப்பூட்டுகிறேன். 'எதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும்' என்ற கொள்கையின் மீது இன்னும் அதிகமாகத் தியானிக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. ஆயினும், இங்கே கொடுக்கப்பட்ட சுருக்கமான விளக்கம் இந்தக் கொள்கையைச் சிறிதளவேனும் புரிந்துகொள்ள உதவும் என்று நம்புகிறேன்.

5. எப்பொழுது ஜெபிக்க வேண்டும்? ''எங்கள் அநுதின ஆகாரத்தை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்.'' 'எப்பொழுது ஜெபிக்க வேண்டும்?' என்ற கொள்கை இந்த வார்த்தைகளில் தெளிவாக மறைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபிக்க வேண்டிய அவசியத்தை இது நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. இது குறித்த மற்ற வேதப்பகுதிகளிலுள்ள கட்டளைகள் இந்த வார்த்தைகளை மீண்டும் வலியுறுத்துகின்றன. ''சோர்ந்துபோகாமல் எப்பொழுதும் ஜெபம் பண்ணவேண்டும்...'' (லூக்கா 18:1). ''இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்'' (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:17). ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் ஜெபத்தின் மூலம் தேவனைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்றும், இது ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் சமரசம் செய்துகொள்ளக்கூடாத விஷயம் என்றும் மேலே உள்ள வசனங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

நீ ஒவ்வொரு நாளும் தேவனைச் சார்ந்திருக்கிறாயா? ஒவ்வொரு தேவையையும் சந்தித்து, ஒவ்வொரு நன்மையான ஈவையும் அருளுகிறவர் அவரே என்ற விசுவாசத்தை நீ உண்மையாகக் கொண்டிருக்கிறாயா? நீ அத்தகைய விசுவாசத்தைக் கொண்டிருக்கிறாய் என்பதை உறுதிப்படுத்துவது உன் ஜெப வாழ்க்கையே. சுயபலத்தின்மேல் நம்பிக்கை வைப்பவர்களுக்குத் தேவனைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் எள்ளளவும் தோன்றாது; எனவே அவர்களுக்கு ஜெபத்தினால் பயனில்லை. நீ உன் சுயபலத்தின்மேல் சார்ந்திருக்கிறாயா? அல்லது எல்லா விஷயங்களிலும் தேவனைச் சார்ந்திருக்கிறாயா? இதைத் தீர்மானிப்பது உன் ஜெப வாழ்க்கையே. ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற இந்தக் கொள்கை ''அநுதின ஆகாரத்திற்கு'' மட்டுமே மட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்று நாம் நினைக்கக்கூடாது. இந்த விண்ணப்பம் மற்ற விண்ணப்பங்கள் எல்லாவற்றுடனும் சேர்த்து ஒரே ஜெபமாகப் போதிக்கப்பட்டது. எனவே, இந்தக் கொள்கை இந்த ஒரு விண்ணப்பத்திற்கு மட்டுமல்ல, ஜெபம் முழுவதற்கும் பொருந்தக்கூடிய கொள்கை என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். ஆகவே, ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற கொள்கை கர்த்தருடைய ஜெபத்தில் தெளிவாக அடங்கியிருப்பதை நாம் கவனிக்கலாம்.

6. யாருக்காக ஜெபிக்க வேண்டும்? கர்த்தருடைய ஜெபம் முழுவதிலும் பன்மைச் சொற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதை நாம் விசேஷமாகக் கவனிக்க வேண்டும். உதாரணமாக, ''பரமண்டலங்களிலிருக்கிற என் பிதாவே'' என்று அல்ல, ''பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே'' என்று ஜெபிக்கப் போதிக்கப்பட்டோம். நம்மோடு கூட ''விசுவாச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த'' தேவனுடைய பிள்ளைகள் அனைவருக்காகவும் பரிந்துரை செய்ய வேண்டும் என்று இது நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. இந்தக் கொள்கை ''உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக'' என்ற கட்டளையிலுள்ள ஒரு முக்கிய அம்சத்தை நமக்கு நினைப்பூட்டுகிறது. என் பிறனிடத்தில் நான் என்னிடத்தில் அன்புகூருவது போல அன்புகூர்ந்தால், எனக்காக நான் விரும்பும் நலனை அவர்களுக்காகவும் விரும்புவேன். அதுமட்டுமல்லாமல், இந்தக் கொள்கையின் விஷயத்தில் இயேசு கிறிஸ்துவே சிறந்த மாதிரியைக் காண்பித்தார். யோவான் 17-ல் அவர் செய்த பரிந்துரை ஜெபம், நித்தமும் நமக்காக அவர் செய்யும் பரிந்துரை (எபிரெயர் 7:25) இதற்குச் சிறந்த உதாரணங்கள். எனவே, நமக்காக நாம் ஜெபம் செய்யும்போது, கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கிற நம்முடைய உடன் சகோதர சகோதரிகளையும் மறந்துவிடக்கூடாது.

இங்கே குறிப்பிடப்பட்ட 6 அடிப்படைக் கொள்கைகள் உன் ஜெப வாழ்க்கையை மேம்படுத்த உதவும்படி தேவன் ஆசீர்வதிப்பாராக.