பிரசங்க அறிமுகம் (Sermon Intro)

“பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்; நானே தேவன், வேறொருவருமில்லை” (ஏசாயா 45:22) என்ற வசனம் திருச்சபை வரலாற்றில் மிக முக்கியமானது. ஏனெனில், பனிப்பொழிந்த ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், இதே வசனத்தைக் கேட்டபோதுதான் சார்லஸ் ஸ்பர்ஜன் தேவனுடைய மாபெரும் இரட்சிப்பைத் தன் சொந்த வாழ்வில் அனுபவித்தார்! இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வசனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர் முழங்கிய ஆழமான பிரசங்கம் இது.

இரட்சிப்பு என்பது மனிதனுடைய சுய விருப்பத்திலோ, நற்கிரியைகளிலோ அல்லது தகுதியிலோ இல்லை; அது முற்றிலுமாக சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுடைய கரங்களிலேயே உள்ளது (Salvation is of the Lord) என்பதைப் பிரசங்கத்தின் முதல் பகுதி ஆணித்தரமாக நிறுவுகிறது. அதேவேளையில், மனிதனின் இயலாமையை உணர்த்தும் தேவன், “என்னை நோக்கிப் பாருங்கள்” என்ற மிக எளிய, ஆனால் வல்லமையான அழைப்பை விடுக்கிறார். பாவியான மனிதன் தன்னுடைய சொந்த நீதியை விட்டுவிட்டு, சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசக் கண்களால் நோக்கும்போது மட்டுமே மெய்யான இரட்சிப்பைப் பெறுகிறான். தேவனுடைய இறையாண்மையையும் (Divine Sovereignty), மனிதனுக்கு அளிக்கப்படும் இலவசக் கிருபையையும் (Free Grace) மிக அழகாக இணைக்கும் ஒரு உன்னதமான நற்செய்தி இது!

“பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்; நானே தேவன், வேறொருவருமில்லை.” (ஏசாயா 45:22)

சரியாக ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே நாளில், ஏறக்குறைய இதே மணிநேரத்தில், நான் “கசப்பான பிச்சிலும் அக்கிரமக் கட்டிலும்” இருந்தேன். ஆனால், தெய்வீகக் கிருபையினால் அந்த அடிமைத்தனத்தின் கசப்பை உணரவும், அதன் கடுமையினிமித்தம் கூக்குரலிடவும் நான் வழிநடத்தப்பட்டிருந்தேன். இளைப்பாறுதலைத் தேடியும் அதைக் கண்டடையாமல், நான் தேவனுடைய ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து அங்கே அமர்ந்திருந்தேன். நான் முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்படுவேனோ என்றும், அவருடைய கடுமையான கோபம் என்னைப் பட்சித்துப்போடுமோ என்றும் பயந்து, மேலே பார்க்கக்கூடத் தைரியமில்லாமல் இருந்தேன். போதகர் தன் பிரசங்க பீடத்தில் எழுந்து நின்று, இன்று காலை நான் வாசித்தது போலவே இந்த வசனத்தை வாசித்தார்: "பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்; நானே தேவன், வேறொருவருமில்லை.”

அந்தக் கணமே நான் விசுவாசக் கண்களால் அவரைப் பார்த்தேன். விசுவாசம் என்னும் கிருபை அதே கணத்தில் எனக்கு அருளப்பட்டது. இப்போது என்னால் உண்மையாகவே இப்படிச் சொல்ல முடியும் என்று நினைக்கிறேன்:

“அவருடைய காயங்கள் தரும் இரத்த ஊற்றை நான் விசுவாசத்தால் கண்ட அந்த நாள் முதல், மீட்கும் அன்பே எனது கருப்பொருளாக இருக்கிறது; நான் மரிக்கும் வரை அதுவே என் பாடலாக இருக்கும்.”

என் நினைவாற்றல் உள்ளவரை நான் அந்த நாளை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன். நான் முதன்முதலில் கர்த்தரை அறிந்த அந்த மணிநேரத்தை நினைவுகூரும்போதெல்லாம், இந்த வசனத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதைத் தவிர்க்க முடியாது. இது எவ்வளவு விசித்திரமான கிருபை! எவ்வளவு அற்புதமான, வியக்கத்தக்க இரக்கம்! தன் சொந்த ஆத்துமாவின் லாபத்திற்காகச் சிறிது காலத்திற்கு முன்பு இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஒருவன், இன்று காலை அதே வசனத்தைக் கொண்டு தன் கேட்போராகிய உங்களிடம் பிரசங்கிக்கிறானே! இந்தச் சுவர்களுக்குள் இருக்கும் ஏதோவொரு ஏழைப் பாவியும் தனக்கான இரட்சிப்பின் நற்செய்தியைக் கேட்பான் என்றும், இந்த ஜனவரி 6-ஆம் தேதியாகிய இன்று, அவனும் “இருளிலிருந்து ஒளியினிடத்திற்கும், சாத்தானுடைய அதிகாரத்திலிருந்து தேவனிடத்திற்கும் திரும்புவான்” என்றும் நான் முழுமையாகவும் உறுதியாகவும் நம்புகிறேன்.

தேவன் தமது சிருஷ்டிகள் ஏதுமின்றித் தனித்திருந்த ஒரு காலத்தை மனிதத் திறனால் கற்பனை செய்ய முடியுமானால், தேவனைப் பற்றிய மாபெரும் மற்றும் பிரம்மாண்டமான கருத்துகளில் ஒன்றை நாம் பெற்றிருப்போம். சூரியன் தன் ஓட்டத்தை ஒருபோதும் தொடங்காத, பூமியை மகிழ்விக்க விண்வெளியின் குறுக்கே தன் பொற்கதிர்களை ஒருபோதும் வீசாத ஒரு காலம் இருந்தது. நட்சத்திரங்கள் மிதப்பதற்கு நீல நிறக் கடல் இல்லாததால், வானமண்டலத்தில் எந்த நட்சத்திரமும் மின்னாத ஒரு சகாப்தம் இருந்தது. தேவனுடைய மாபெரும் பிரபஞ்சத்தில் இப்போது நாம் காணும் எல்லாமே பிறக்காமல், தேவனுடைய சிந்தைக்குள் மட்டுமே உறங்கிக்கொண்டிருந்த—இதுவரை சிருஷ்டிக்கப்படாமல், வெறும் சூனியமாக இருந்த—ஒரு காலம் இருந்தது.

ஆனால் தேவன் இருந்தார்; அவர் எல்லாவற்றின் மீதும் என்றென்றைக்கும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவராக இருந்தார். சேராபீன்கள் அவருடைய துதிகளைப் பாடாவிட்டாலும், பலத்த சிறகுகளையுடைய கேருபீன்கள் அவருடைய உன்னதமான கட்டளைகளை நிறைவேற்ற மின்னலைப் போலப் பறக்காவிட்டாலும், அவருக்குப் பரிவாரங்கள் ஏதும் இல்லாவிட்டாலும், அவர் ஒரு ராஜாவாகத் தமது சிங்காசனத்தில் வீற்றிருந்தார். என்றென்றைக்கும் ஆராதிக்கப்பட வேண்டிய வல்லமையுள்ள தேவன்—மகா உன்னதமானவர்—பரந்த எல்லையற்ற வெளியில் மௌனத்தில் தனித்து வாசம் செய்தவர். அமைதியான மேகங்களைத் தமது விதானமாக்கி, தமது சொந்த முகத்தின் ஒளியைத் தமது மகிமையின் பிரகாசமாக்கிக் கொண்டவர். தேவன் இருந்தார், தேவன் இருக்கிறார்.

ஆதிமுதலாய் தேவன் தேவனாகவே இருந்தார். உலகங்கள் தொடங்குவதற்கு முன்பே, அவர் “அநாதிமுதலாய் என்றென்றைக்கும்” இருந்தார். இப்போது அவர் தமது சிருஷ்டிகளை உருவாக்கச் சித்தங்கொண்டபோது, அந்தச் சிருஷ்டிகள் தம்மிலும் எவ்வளவு முடிவில்லாத அளவுக்குக் கீழானவையாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா? நீங்கள் குயவர்களாக இருந்து, சக்கரத்தின் மேல் ஒரு பாத்திரத்தை உருவாக்கினால், அந்தக் களிமண் உங்களுக்கே சமமாகத் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளுமா? இல்லை, அது உங்களிடமிருந்து எவ்வளவு கீழானதாக இருக்கும்; ஏனென்றால் நீங்கள் அதன் சிருஷ்டிகராக இருந்திருக்கிறீர்கள்! அப்படியானால் சர்வவல்லவர் தமது சிருஷ்டிகளை உருவாக்கியபோது, ஒரு கணமேனும் அவர்கள் தங்களை அவரோடு ஒப்பிடத் துணிந்தது எவ்வளவு பெரிய திமிர்த்தனம்!

ஆயினும், கலகக்காரர்களின் தலைவனான அந்தப் பிரதான துரோகி சாத்தான், தேவனுடைய உயர்ந்த சிங்காசனத்திற்கு ஏற முற்பட்டான். ஆனால் தன் இலக்கு மிகவும் உயரமானது என்பதையும், தெய்வீகப் பழிவாங்குதலிலிருந்து தப்பிக்க நரகம்கூடப் போதுமான அளவு ஆழமானதல்ல என்பதையும் விரைவில் கண்டுகொண்டான். “தேவன் ஒருவரே தேவன்” என்பதை அவன் அறிவான். உலகம் சிருஷ்டிக்கப்பட்டதிலிருந்து, மனிதன் சாத்தானைப் பின்பற்றியிருக்கிறான். ஒரு நாளின் சிருஷ்டியாகிய, ஒரு மணிநேரம் மட்டுமே வாழும் மனிதன், தன்னை நித்தியமானவரோடு ஒப்பிட முற்பட்டிருக்கிறான். ஆகையால், “தாமே தேவன் என்றும், தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்றும் மனிதகுலத்திற்குப் போதிப்பதே மகா யெகோவாவின் நோக்கங்களில் ஒன்றாகவே இருந்து வருகிறது.

உலகம் அவரை விட்டு விலகிப்போனதிலிருந்து அவர் உலகத்திற்குக் கற்பித்துவரும் பாடம் இதுதான். அவர் உயர்ந்த இடங்களை இடித்துப்போடுவதிலும், பள்ளத்தாக்குகளை உயர்த்துவதிலும், மேட்டிமையான கற்பனைகளையும் பார்வைகளையும் கீழே தள்ளுவதிலும் கவனமாய் இருக்கிறார். உலகம் முழுவதும் இதை அறியும்படிக்கு அவர் இதைச் செய்கிறார்:

“கர்த்தர் ஒருவரே தேவன் என்று அறியுங்கள்; அவரால் சிருஷ்டிக்கவும் முடியும், அழிக்கவும் முடியும்.”

இன்று காலை, முதலாவதாக, “தாமே தேவன் என்றும் தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்ற இந்த மாபெரும் பாடத்தை தேவன் உலகத்திற்கு எப்படிக் கற்பித்துவருகிறார் என்பதைக் காட்ட முயலுவோம். இரண்டாவதாக, இரட்சிப்பின் காரியத்தில் அவர் அதைக் கற்பிக்க விரும்பும் விசேஷித்த வழியை—“என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்; நானே தேவன், வேறொருவருமில்லை”—என்பதையும் தியானிப்போம்.

1. தேவன் இந்த மாபெரும் பாடத்தை உலகத்திற்கு எப்படிக் கற்பித்துவருகிறார்?

முதலாவதாக, அவர் அதைப் பொய்த் தேவர்களுக்கும், அவர்களுக்கு முன்பாகத் தலைவணங்கிய விக்கிரகாராதனைக்காரர்களுக்கும் கற்பித்திருக்கிறார் என்று நாம் பதிலளிக்கிறோம். மனிதன், தன் பொல்லாப்பிலும் பாவத்திலும், மரக்கட்டையையும் கல்லையும் தன் சிருஷ்டிகராக நிறுத்தி அதற்கு முன்பாகத் தலைவணங்கியிருக்கிறான். செதுக்கப்பட்ட மரத்திலிருந்து அழியும் மனிதனின் சாயலாகவோ, கடலின் மீன்களின் சாயலாகவோ, அல்லது பூமியின் ஊரும் பிராணிகளின் சாயலாகவோ தனக்காக ஒரு உருவத்தை உருவாக்கி, அதன்பின் தன் உடலையும் ஆத்துமாவையும் தன் சொந்தக் கைகளின் சிருஷ்டிக்கு முன்பாக வீழ்த்தி, அதைத் தேவன் என்று அழைக்கிறான். ஆனால் அதற்குக் காணக் கண்களோ, தொடக் கைகளோ, கேட்கக் காதுகளோ இல்லை!

புறஜாதிகளின் பழங்காலத் தேவர்களின் மேல் தேவன் எவ்வளவு அவமதிப்பை ஊற்றியிருக்கிறார்! அவர்கள் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்கள்? அவர்களைப் பற்றிப் பெயராவது தெரியுமா? நினிவேயின் மக்கள் எதற்கு முன்பாக முகங்குப்புற விழுந்து வணங்கினார்களோ, அந்தப் பொய்த் தெய்வங்கள் எங்கே? அவர்கள் யாருக்குத் தோழர்களாக இருக்கிறார்களோ அந்தப் பெருச்சாளிகளையோ வௌவால்களையோ கேளுங்கள்; அல்லது அவர்கள் புதைக்கப்பட்டுள்ள மண்மேடுகளைக் கேளுங்கள். அருங்காட்சியகத்தின் வழியே செல்லும் பார்வையாளர்கள் அவர்களை வேடிக்கைப் பொருட்களாகப் (curiosities) பார்க்கும் இடத்திற்குச் செல்லுங்கள்; மனிதர்கள் இப்படிப்பட்ட தேவர்களுக்கு முன்பாக எப்போதாவது தலைவணங்கினார்களே என்று நினைத்து மக்கள் சிரிக்கிறார்கள். பெர்சியாவின் தேவர்கள் எங்கே? நெருப்புகள் அணைக்கப்பட்டுவிட்டன, நெருப்பை வணங்குபவர்கள் பூமியிலிருந்து ஏறக்குறைய மறைந்துவிட்டார்கள்.

கிரேக்கர்களின் தேவர்கள் எங்கே? கவிதைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிகவும் உன்னதமான பாடல்களில் பாடப்பட்ட அந்தத் தேவர்கள் எங்கே? அவர்கள் போய்விட்டார்கள். முற்காலத்தில் இருந்த பொருட்கள் என்று சொல்வதைத் தவிர வேறு யார் இப்போது அவர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்? வியாழன் (Jupiter)—எவராவது அவனுக்கு முன்பாகத் தலைவணங்குகிறார்களா? சனியை (Saturn) ஆராதிப்பவன் யார்? அவர்கள் கடந்துபோய்விட்டார்கள், அவர்கள் மறக்கப்பட்டுவிட்டார்கள். ரோமின் தேவர்கள் எங்கே? ஜானுஸ் (Janus) இப்போது தேவாலயத்தை ஆளுகிறானா? அல்லது வெஸ்டல் கன்னிகைகள் (vestal virgins) இப்போது தங்கள் தொடர்ச்சியான நெருப்புகளுக்கு உணவளிக்கிறார்களா? இந்தத் தேவர்களுக்கு முன்பாகத் தலைவணங்குபவர்கள் இப்போது யாராவது இருக்கிறார்களா? இல்லை, அவர்கள் தங்கள் சிங்காசனங்களை இழந்துவிட்டார்கள்.

தென் கடல் தீவுகளின் (South Sea Islands) தேவர்கள் எங்கே? பரிதாபமான சிருஷ்டிகள் எவர்களுக்கு முன்பாகத் தங்கள் உடல்களை வீழ்த்தினார்களோ அந்த இரத்த வெறிபிடித்த பிசாசுகள் எங்கே? அவர்கள் ஏறக்குறைய அழிந்துபோய்விட்டார்கள். சீனா மற்றும் பாலினேசியாவின் (Polynesia) குடிமக்களிடம் கேளுங்கள், அவர்கள் தலைவணங்கிய தேவர்கள் எங்கே? கேளுங்கள், வெறும் எதிரொலி மட்டுமே கேட்கும். அவர்கள் தங்கள் சிங்காசனங்களிலிருந்து கீழே தள்ளப்பட்டுவிட்டார்கள்; தங்கள் பீடங்களிலிருந்து வீசப்பட்டுவிட்டார்கள்; அவர்கள் ரதங்கள் உடைக்கப்பட்டுவிட்டன; அவர்கள் செங்கோல்கள் நெருப்பில் எரிக்கப்பட்டுவிட்டன; அவர்கள் மகிமைகள் விலகிப்போயின. தேவன் பொய்த் தேவர்கள் மீது தமக்கான வெற்றியைப் பெற்று, தாமே தேவன் என்றும் தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் அவர்களின் ஆராதனையாளர்களுக்குக் கற்பித்துள்ளார்.

இன்னும் ஆராதிக்கப்படும் தேவர்களோ அல்லது தேசங்கள் தலைவணங்கும் விக்கிரகங்களோ இருக்கின்றனவா? இன்னும் கொஞ்சக் காலம் காத்திருங்கள், அவர்கள் விழுவதை நீங்கள் காண்பீர்கள். கொடூரமான ஜெகந்நாத் (Juggernaut), அதன் சக்கரம் இன்னும் தன்னை வணங்கும் முட்டாள்களைத் தன் ஓட்டத்தில் நசுக்கிக் கொல்கிறது; அதுவும் கூடியவிரைவில் கேலிக்குரிய பொருளாக மாறும். புத்தர், பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணு போன்ற மிகவும் புகழ்பெற்ற விக்கிரகங்களும் பூமிக்குத் தாழக் குனிய வேண்டும்; மனிதர்கள் அவர்களை வீதிகளின் சேற்றைப் போல மிதிப்பார்கள். ஏனென்றால் தேவன் தாமே தேவன் என்றும், தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் எல்லா மனிதர்களுக்கும் கற்பிப்பார்.

மீண்டும் கவனியுங்கள், தேவன் இந்தச் சத்தியத்தை பேரரசுகளுக்கு (empires) எப்படிக் கற்பித்திருக்கிறார் என்பதை. சாம்ராஜ்யங்கள் எழும்பின, அவையே அந்த யுகத்தின் தேவர்களாக இருந்தன. அவற்றின் ராஜாக்களும் இளவரசர்களும் தங்களுக்கு உயர்ந்த பட்டங்களை எடுத்துக்கொண்டு கூட்டத்தால் ஆராதிக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் தேவனைத் தவிர வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா என்று அந்தச் சாம்ராஜ்யங்களைக் கேளுங்கள். பாபிலோனின் (Babylon) தற்பெருமையான பேச்சை நீங்கள் கேட்பதாக நினைக்கவில்லையா? “நான் ராஜஸ்திரீயாய் வீற்றிருக்கிறேன், நான் கைம்பெண்ணல்ல, நான் துக்கத்தைக் காண்பதில்லை, நானே தேவன், என்னைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்று அது முழங்கியது. இப்போது நீங்கள் பாழடைந்த பாபிலோனின் மீது நடந்தால், பைபிளின் அந்தப் பயபக்தியான ஆவி மட்டுமே, முதுமையால் நரைத்த ஒரு தீர்க்கதரிசியைப் போல நின்று, “ஒரு தேவன் இருக்கிறார், அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்று உங்களுக்குச் சொல்வதைத் தவிர வேறு எதையும் நீங்கள் சந்திக்க மாட்டீர்கள்.

தன் சொந்த இடிபாடுகளின் மணலால் மூடப்பட்டிருக்கும் பாபிலோனுக்குச் செல்லுங்கள். நினிவேயின் மண்மேடுகளின் மேல் நில்லுங்கள், அங்கிருந்து இந்தச் சத்தம் மேலே வரட்டும்: “ஒரு தேவன் இருக்கிறார், சாம்ராஜ்யங்கள் அவருக்கு முன்பாக மூழ்குகின்றன. ஒரே ஒரு சக்கரவர்த்தி மட்டுமே இருக்கிறார், பூமியின் பிரபுக்களும் ராஜாக்களும் தங்கள் வம்சங்களோடும் சிங்காசனங்களோடும் அவருடைய காலடியின் மிதித்தலால் அசைக்கப்படுகிறார்கள்.” போங்கள், கிரேக்க தேவாலயத்தில் அமருங்கள். அலெக்ஸாண்டர் ஒரு காலத்தில் அங்குப் பேசிய அந்தப் பெருமையான வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்; ஆனால் இப்போது அவன் எங்கே இருக்கிறான், அவனுடைய சாம்ராஜ்யம் எங்கே? கார்த்தேஜ் (Carthage) நகரத்தின் உடைந்த வளைவுகளில் அமர்ந்து பாருங்கள்; அல்லது ரோமின் பாழடைந்த திரையரங்குகளின் வழியே நடந்து செல்லுங்கள். அந்த இடிபாடுகளுக்கு மத்தியில் வீசும் காட்டுக்காற்றில் ஒரு சத்தத்தை நீங்கள் கேட்பீர்கள்: “நானே தேவன், என்னைத் தவிர வேறொருவருமில்லை.”

“ஓ நகரமே, நீ உன்னை நித்தியமானவள் என்று அழைத்துக்கொண்டாய். ஆனால் நான் உன்னைப் பனியைப்போல உருகச் செய்தேன். ‘நான் ஏழு மலைகளின்மேல் வீற்றிருக்கிறேன், நான் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருப்பேன்’ என்று நீ சொன்னாய். நான் உன்னை நொறுங்கச் செய்தேன்; நீ முன்பு இருந்ததோடு ஒப்பிடும்போது இப்போது பரிதாபமான, இழிவான ஒரு இடமாக இருக்கிறாய். நீ ஒரு காலத்தில் கல்லாக இருந்தாய், உன்னை நீயே பளிங்காக மாற்றிக்கொண்டாய். நான் உன்னை மீண்டும் கல்லாக்கி உன்னைத் தாழ்த்தினேன்.” ஓ, புதிய பரலோக ராஜ்யங்களைப் போலத் தங்களை உயர்த்திக்கொண்ட சக்கரவர்த்திகளுக்கும் சாம்ராஜ்யங்களுக்கும்—தாமே தேவன் என்றும் தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் தேவன் எப்படிக் கற்பித்திருக்கிறார்!

மீண்டும்—இந்த மாபெரும் சத்தியத்தை அவர் ராஜாக்களுக்கு (monarchs) எப்படிக் கற்பித்திருக்கிறார்! மற்றவர்களை விடக் கடினமான வழியில் இதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அளவுக்கு மிகவும் பெருமைகொண்ட சிலர் இருந்தார்கள். உதாரணமாக, நேபுகாத்நேச்சாரை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவன் கிரீடம் அவன் தலையில் இருக்கிறது, அவன் ஊதா நிற ராஜ வஸ்திரம் அவன் தோள்களில் இருக்கிறது. அவன் பெருமையான பாபிலோனின் வழியே நடந்து சொல்கிறான், “இது நான் கட்டின மகா பாபிலோன் அல்லவா?” அங்கே வயலில் அந்த மிருகத்தைப் பார்க்கிறீர்களா? அது ஒரு மனிதன். “ஒரு மனிதனா?” என்று நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். ஆம், அவன் முடி கழுகுகளின் இறகுகளைப்போல வளர்ந்திருக்கிறது. அவன் நகங்கள் பறவைகளின் நகங்களைப்போல இருக்கின்றன. அவன் நாற்காலில் நடந்து ஒரு எருதைப்போலப் புல் தின்கிறான். அவன் மனிதர்களை விட்டுத் துரத்தப்பட்டான். அவன்தான், “இது நான் கட்டின மகா பாபிலோன் அல்லவா?” என்று பெருமையடித்த அதே ராஜா.

இப்போது அவன் மீண்டும் பாபிலோனின் அரண்மனைக்குத் திரும்பியிருக்கிறான், எதற்காகவென்றால், “பெருமையாய் நடக்கிறவர்களைத் தாழ்த்த வல்லவராயிருக்கிற உன்னதமானவரைத் துதிப்பதற்காகவே.” எனக்கு இன்னொரு ராஜாவும் நினைவிருக்கிறான். ஏரோதைப் பாருங்கள். அவன் தன் மக்கள் மத்தியில் அமர்ந்து பேசுகிறான். அந்தத் தேவபயமற்ற கூக்குரலை நீங்கள் கேட்கிறீர்களா? “இது மனுஷ சத்தமல்ல, இது தேவசத்தம்” என்று மக்கள் கத்துகிறார்கள். அந்தப் பெருமையான ராஜா தேவனுக்கு மகிமையைச் செலுத்தவில்லை. அவன் தேவன் என்ற பட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; வான மண்டலங்களையே உலுக்கித் தன்னை தெய்வீகமானவனாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறான். ஆனால் அவனுடைய உடலுக்குள் ஒரு புழு நுழைகிறது. இன்னும் ஒன்று, இன்னும் ஒன்று எனப் பலுகி, அந்தச் சூரியன் மறைவதற்கு முன்பாகவே அவன் புழுக்களால் அரிக்கப்படுகிறான். ஆ, ராஜாவே! நீ ஒரு தேவனாக இருக்க நினைத்தாய், புழுக்கள் உன்னைத் தின்றுவிட்டன! நீ மனிதனை விட மேலானவனாக இருக்க நினைத்தாய். இப்போது நீ என்ன? மனிதனை விடக் கீழானவன், ஏனென்றால் புழுக்கள் உன்னைப் பட்சிக்கின்றன, நீ அழிவின் இரையாகிவிட்டாய்.

இவ்விதமாக தேவன் பெருமையுள்ளவர்களைத் தாழ்த்துகிறார், வல்லமையுள்ளவர்களைக் கீழே தள்ளுகிறார். நவீன வரலாற்றிலிருந்துகூட நாங்கள் உங்களுக்கு அநேக உதாரணங்களைக் கொடுக்க முடியும்; ஆனால் மனிதர்கள் கற்றுக்கொள்ள விரும்பினால், ஒரு ராஜாவின் மரணமே இந்தப் பாடத்தைக் கற்பிக்கப் போதுமானது. ராஜாக்கள் மரித்து இறுதி ஊர்வலத்தின் ஆடம்பரத்தோடு கல்லறைக்குக் கொண்டுசெல்லப்படும்போது, “நானே தேவன், என்னைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்ற பாடம் நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது. புரட்சிகளைக் குறித்தும், சாம்ராஜ்யங்கள் அசைக்கப்படுவதைக் குறித்தும் நாம் கேட்கும்போது—பழைய வம்சங்கள் நடுங்குவதையும், நரைமுடி கொண்ட ராஜாக்கள் தங்கள் சிங்காசனங்களிலிருந்து துரத்தப்படுவதையும் நாம் பார்க்கும்போது—அப்போது யெகோவா நிலத்தின் மீதும் கடலின் மீதும் தன் பாதத்தை வைத்துத் தன் கரத்தை உயர்த்தி, “பூமியின் குடிகளே, கேளுங்கள்! நீங்கள் வெட்டுக்கிளிகளைப் போன்றவர்களே! நானே தேவன், என்னைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்று முழங்குவதாகத் தோன்றுகிறது.

மீண்டும்—நமது தேவன் இந்தப் பாடத்தை இந்த உலகத்தின் ஞானிகளுக்கு (wise men) கற்பிப்பதற்கு நிறையச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஏனென்றால் அந்தஸ்து, ஆடம்பரம் மற்றும் அதிகாரம் தேவனுடைய இடத்தில் தங்களை உயர்த்திக்கொண்டதுபோலவே, மனித ஞானமும் தன்னை உயர்த்திக்கொண்டது. தெய்வத்துவத்தின் மிகப்பெரிய எதிரிகளில் ஒன்று எப்பொழுதும் மனிதனின் ஞானமாகவே இருந்திருக்கிறது. மனிதனின் ஞானம் தேவனைக் காணாது. தங்களை ஞானிகள் என்று கூறிக்கொண்டு, அவர்கள் முட்டாள்களாகிவிட்டார்கள். ஆனால் நீங்கள் வரலாற்றை வாசிக்கும்போது, தேவன் ஞானத்தின் பெருமையை எப்படித் தாழ்த்தியிருக்கிறார் என்பதைக் கவனித்ததில்லையா? வெகுகாலத்திற்கு முன்பே, தத்துவ அமைப்புகளை உருவாக்கிய வல்லமையான மனங்களை அவர் உலகத்திற்கு அனுப்பினார். “இந்த அமைப்புகள் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும்” என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.

அவர்களின் மாணவர்கள் அவர்கள் தவறாதவர்கள் என்று நினைத்தார்கள்; எனவே அவர்களின் கூற்றுகளை அழியாத காகிதங்களில் எழுதி, “இந்த புத்தகம் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும். வரும் தலைமுறை மனிதர்கள் இதை வாசிப்பார்கள், கடைசி மனிதன் வரை இந்தப் புத்தகம் ஞானத்தின் சுருக்கமாகக் கையளிக்கப்படும்” என்றார்கள். “ஆ, ஆனால்,” தேவன் சொன்னார், “இன்னொரு நூறு ஆண்டுகள் உருண்டோடுவதற்கு முன்பாக உங்கள் புத்தகம் முட்டாள்தனம் என்று காணப்படும்.” அப்படியே சாக்ரடீஸின் (Socrates) வலிமையான சிந்தனைகளும் சோலோனின் (Solon) ஞானமும் இப்போது முற்றிலுமாக மறக்கப்பட்டுவிட்டன. அவர்கள் பேசுவதை நாம் கேட்க முடிந்தால், அவர்களை விடத் தத்துவத்தை அதிகமாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பதாக நினைத்து நமது பள்ளியில் உள்ள குழந்தைக்கூடச் சிரிக்கும்.

ஆனால் மனிதன் ஒரு அமைப்பின் மாயையைக் கண்டுபிடித்தவுடன், அவனுடைய கண்கள் மற்றொன்றின்மேல் மின்னுகின்றன. அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle) போதவில்லை என்றால், இதோ பேக்கன் (Bacon) இருக்கிறார். “இப்போது நான் எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்வேன்”—அவர் வேலைக்குத் திரும்பி, இந்தப் புதிய தத்துவம் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும் என்று சொல்கிறார். அவர் தன் கற்களை அழகான நிறங்களோடு அமைக்கிறார், தான் அடுக்கி வைக்கும் ஒவ்வொரு சத்தியமும் விலையேறப்பெற்ற அழியாத சத்தியம் என்று அவர் நினைக்கிறார். ஆனால் ஐயோ! மற்றொரு நூற்றாண்டு வருகிறது, அது “மரம், புல், தாளடி” என்று காணப்படுகிறது. ஒரு புதிய தத்துவப் பிரிவு எழுகிறது, அவர்கள் தங்கள் முன்னோர்களை மறுக்கிறார்கள்.

அப்படியே, இன்றும் நம்மிடம் ஞானிகள் இருக்கிறார்கள்—ஞானமுள்ள உலகச் சிந்தனையாளர்களும் (secularists) மற்ற பலரும், தாங்கள் சத்தியத்தைப் பெற்றுவிட்டதாகக் கற்பனை செய்கிறார்கள். ஆனால் இன்னும் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குள்—அந்த வார்த்தையைக் கவனியுங்கள்—அந்த இனத்தின் கடைசி மனிதன் அழிந்துபோவதற்கு முன்பாக, இந்த முடி நரைக்காது—அப்படிப்பட்ட ஒரு இனத்தோடு தொடர்புகொண்டிருந்த அந்த மனிதன் ஒரு முட்டாளாகவே கருதப்படுவான். அவிசுவாச அமைப்புகள் (Systems of infidelity) சூரியனுக்கு முன்பாக ஒரு பனித்துளியைப் போலக் கடந்துபோகும். ஏனென்றால் தேவன் கூறுகிறார், “நானே தேவன், என்னைத் தவிர வேறொருவருமில்லை.”

இந்த வேதாகமமே வீண் தத்துவங்களைத் தூளாக்கும் கல்லாகும். எல்லாத் தத்துவ அமைப்புகளையும் சுக்குநூறாக உடைக்கும் வல்லமையான இடிபாட்டுக் கருவி இதுதான். ஒவ்வொரு அபிமெலேக்கின் (Abimelech) தலையிலும் ஒரு பெண் வீசக்கூடிய கல் இதுவே, அவன் முற்றிலுமாக அழிக்கப்படுவான். ஓ தேவனுடைய சபையே! பயப்படாதே! நீங்கள் அதிசயங்களைச் செய்வீர்கள். ஞானிகள் கலங்குவார்கள்; அவரே தேவன் என்றும் அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் நீங்கள் அறிவீர்கள், அவர்களும்கூட அறிவார்கள்.

“நிச்சயமாக,” என்று ஒருவன் சொல்கிறான், “தேவனுடைய சபைக்கு இதைக் கற்பிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.” ஆம், சபைக்கு அது தேவை என்று நாங்கள் பதிலளிக்கிறோம். ஏனென்றால் எல்லா சிருஷ்டிகளிலும், தேவன் எவர்களைத் தமது கிருபையின் பாத்திரங்களாக ஆக்கினாரோ, அவர்கள்தான் “அவரே தேவன், அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்ற இந்த முக்கியச் சத்தியத்தை மறக்க மிகவும் சாய்வுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். கானானில் இருந்த சபை அதை எப்படி மறந்தது—அவர்கள் மற்ற தேவர்களுக்கு முன்பாகத் தலைவணங்கியபோது—அவர் அவர்களுக்கு விரோதமாக வல்லமையான ராஜாக்களையும் இளவரசர்களையும் கொண்டுவந்து அவர்களை மிகவும் துன்புறுத்தினார். இஸ்ரவேல் அதை எப்படி மறந்தது! அவர் அவர்களைப் பாபிலோனுக்குச் சிறைபிடித்துச் சென்றார். கானானிலும் பாபிலோனிலும் இஸ்ரவேல் எதைச் செய்ததோ, அதைத்தான் நாமும் இப்போது செய்கிறோம். நாமும் பலமுறை அவர் தேவன் என்பதையும் அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்பதையும் மறந்துவிடுகிறோம்.

இந்த மாபெரும் உண்மையை நான் ஒரு கிறிஸ்தவனிடம் சொல்லும்போது, நான் என்ன சொல்கிறேன் என்பதை அவன் அறியமாட்டானா? ஏனென்றால் அவன் அதைத் தானே செய்திருக்கிறான் அல்லவா? சில காலங்களில் செழிப்பு அவன் மேல் வந்திருக்கிறது, அவனுடைய படகு அவன் விரும்பியபடியே மென்மையான காற்றில் சென்றிருக்கிறது. அவன் தனக்குள் சொல்லியிருக்கிறான், “இப்போது எனக்குச் சமாதானம் இருக்கிறது. இப்போது எனக்கு மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. இப்போது நான் விரும்பிய பொருள் என் கைக்குள் இருக்கிறது. இப்போது நான் சொல்வேன், ‘என் ஆத்துமாவே, அமர்ந்து இளைப்பாறு. புசித்துக் குடித்து மகிழ்ந்திரு. இந்தக் காரியங்கள் உன்னைத் திருப்திப்படுத்தும். இவைகளை உன் தேவனாக்கு, ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு மகிழ்ச்சியாக இரு.’”

ஆனால் தேவன் அந்தக் கோப்பையைப் பூமியில் அடித்து உடைத்து, இனிமையான திராட்சரசத்தைச் சிந்தி, அதற்குப் பதிலாகக் கசப்பான பிச்சை (gall) நிரப்புவதை நாம் பார்த்திருக்கவில்லையா? அவர் அதை நமக்குக் கொடுத்தபடியே சொல்லியிருக்கிறார்: “குடி, குடித்துவிடு—நீ பூமியில் ஒரு தேவனைக் கண்டடைய நினைத்தாய், ஆனால் இந்தக் கோப்பையை முழுவதுமாகக் குடித்து அதன் கசப்பை அறிந்துகொள்.” நாம் அதைக் குடித்தபோது, பானம் குமட்டலாக இருந்தது; நாம் கதறினோம், “ஆ, தேவனே, நான் இனி இந்தக் காரியங்களிலிருந்து குடிக்க மாட்டேன். நீரே தேவன், உம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை.” ஆ, யாக்கோபு குறிப்பிட்ட அந்த முட்டாள்களைப் போல, “நாளைக்கு நாம் இன்ன காரியங்களைச் செய்வோம், நாம் விற்று வாங்கி லாபம் சம்பாதிப்போம்” என்று தேவனுடைய அனுமதியைக் கேட்காமலேயே நாமும்கூட எதிர்காலத்திற்கான திட்டங்களை எவ்வளவு அடிக்கடி வகுத்திருக்கிறோம்!

நாளை என்ன நடக்கும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது, ஏனென்றால் நாளை வருவதற்கு வெகுகாலத்திற்கு முன்பாகவே அவர்களால் விற்கவோ வாங்கவோ முடியவில்லை—மரணம் அவர்களைக் கோரியது—ஒரு சிறிய அளவிலான பூமி அவர்களின் முழு உடலையும் பிடித்துக்கொண்டது. தேவன் தமது மக்களுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் வியாதிகள் மூலமாகவும், கஷ்டங்கள் மூலமாகவும், மனச்சோர்வுகள் மூலமாகவும், தேவன் அவர்களை விட்டு விலகுவதைப் போலத் தோன்றுவதன் மூலமாகவும், ஆவியானவர் சிறிது காலம் குறைவுபடுவதன் மூலமாகவும், அவருடைய முகத்தின் சந்தோஷங்கள் இல்லாதிருப்பதன் மூலமாகவும்—அவரே தேவன் என்றும் அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் கற்பிக்கிறார்.

பெரிய காரியங்களைச் செய்ய எழுப்பப்பட்ட தேவனுடைய விசேஷித்த ஊழியக்காரர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் மறக்கக்கூடாது; அவர்கள் இந்தப் பாடத்தை ஒரு விசேஷித்த முறையில் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக, ஒரு மனிதன் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும் மாபெரும் வேலைக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவன் வெற்றிகரமாக இருக்கிறான். தேவன் அவனுக்கு உதவுகிறார்—ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் அவன் பாதங்களில் காத்திருக்கிறார்கள், திரளான மக்கள் அவன் உதடுகளில் தொங்குகிறார்கள். அந்த மனிதன் ஒரு மனிதனாக இருப்பதால், அவன் அளவுக்கு மீறி உயர்த்தப்பட ஒரு சாய்வைக் கொண்டிருப்பான்; அவன் தன்னை அதிகமாகப் பார்க்கவும், தன் தேவனை மிகக் குறைவாகப் பார்க்கவும் தொடங்குவான். இதை அறிந்த மனிதர்கள் பேசட்டும், அவர்கள் அறிந்ததைப் பேசட்டும், அவர்கள் சொல்வார்கள், “அது உண்மை, அது முற்றிலும் உண்மை.”

தேவன் நமக்கு ஒரு விசேஷித்த பணியைக் கொடுத்தால், நாம் பொதுவாக நமக்கே கொஞ்சம் கனத்தையும் மகிமையையும் எடுத்துக்கொள்ளத் தொடங்குகிறோம். ஆனால் தேவனுடைய உன்னதமான பரிசுத்தவான்களைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, தேவன் அவரே தேவன் என்பதையும் அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்பதையும் அவர்களை எப்படி உணரச் செய்தார் என்பதை நீங்கள் எப்போதாவது கவனித்திருக்கிறீர்களா? பரிதாபமான பவுல் தன்னை ஒரு தேவன் என்று நினைத்திருக்கலாம். அவனுக்குக் கிடைத்த வெளிப்பாடுகளின் மேன்மையினிமித்தம் அவன் அளவுக்கு மீறி எளிதாகப் பெருமையடைந்திருக்க முடியும். ஆனால் பவுல் தான் ஒரு தேவன் அல்ல என்பதை உணர முடிந்தது—ஏனென்றால் அவன் மாம்சத்தில் ஒரு முள் இருந்தது; தேவர்களுக்கு அவர்களின் மாம்சத்தில் முட்கள் இருக்க முடியாது.

சில சமயங்களில் தேவன், விசேஷித்த தருணங்களில் போதகருக்கு உதவியை மறுப்பதன் மூலம் அவனுக்குக் கற்பிக்கிறார். நாம் நமது பிரசங்க பீடங்களுக்கு வந்து, “ஓ, இன்று எனக்கு ஒரு நல்ல நாள் கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்!” என்று சொல்கிறோம். நாம் உழைக்கத் தொடங்குகிறோம். நாம் ஜெபத்தில் மிகவும் தீவிரமாகவும் சலிப்படையாமலும் இருந்திருக்கிறோம். ஆனால் அது ஒரு செக்கில் (mill) சுற்றும் குருட்டுக் குதிரையைப் போலவோ, அல்லது தெலீலாளிடம் (Delilah) சிக்கிய சிம்சோனைப் போலவோ இருக்கிறது—நாம் நமது வீணான அவயவங்களை மிகவும் ஆச்சரியத்தோடு அசைக்கிறோம், பலவீனமாகப் பறக்க முயற்சிக்கிறோம், ஆனால் எந்த வெற்றியையும் பெறுவதில்லை. கர்த்தர் ஒருவரே தேவன் என்றும், அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் நாம் பார்க்கச் செய்யப்படுகிறோம். அடிக்கடி தேவன் இதை ஒரு போதகருக்கு அவனுடைய சொந்தப் பாவ சுபாவத்தைக் காணச் செய்வதன் மூலமாகக் கற்பிக்கிறார். அவன் தன் சொந்தப் பொல்லாத மற்றும் அருவருப்பான இருதயத்திற்குள் அப்படிப்பட்ட ஒரு உட்பார்வையைப் பெறுவான்; அவன் பிரசங்க பீடத்தின் படிகளில் ஏறும்போது, மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கிப்பது ஒருபுறமிருக்க, தன் இருக்கையில் அமரக்கூடத் தனக்குத் தகுதியில்லை என்று உணருவான்.

தேவனுடைய வார்த்தையை அறிவிப்பதில் நாம் எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தாலும், பாவிகளில் பிரதான பாவி மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கிக்க அனுமதிக்கப்படலாமா என்ற உணர்வின் கீழ் பிரசங்க பீடத்தின் படிகளில் தள்ளாடுவதும் எப்படிப்பட்டதென்று நாங்கள் அறிந்திருக்கிறோம். ஆ, பிரியமானவர்களே, தன் சொந்த ஆத்துமாவின் ஆழங்களுக்கும் இருளுக்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டு, “பரிசுத்தவான்களெல்லாரிலும் சிறியவனாகிய எனக்கு, கிறிஸ்துவினுடைய அளவற்ற ஐசுவரியத்தைப் புறஜாதிகளிடத்தில் சுவிசேஷமாய் அறிவிப்பதற்காக இந்தக் கிருபை அளிக்கப்பட்டது” என்று கதறச் செய்யப்படாத ஒருவன் ஒரு போதகராகப் பெரிய வெற்றி பெறுவான் என்று நான் நினைக்கவில்லை.

தேவன் போதகர்களின் விஷயத்தில் பயன்படுத்தும் இன்னொரு மாற்று மருந்தும் (antidote) இருக்கிறது. அவர் அவர்களோடு தனிப்பட்ட முறையில் இடைபடாவிட்டால், அவரே தேவன் என்றும் அவரே தேவன் மட்டுமே என்றும் காணப்படுவதற்காக அவர் எதிரிகளின் ஒரு படையை எழுப்புகிறார். என்ன? ஒரு மனிதன் கூட்டத்தின் அவதூறுகளுக்குத் தன்னை உட்படுத்துவானா? அவசியமில்லாமல் நாளுக்கு நாள் பாடுபட்டு உழைப்பானா? தனக்குள் தேவனுடைய கிருபை இல்லாவிட்டால், அவன் ஒவ்வொரு ஓய்வுநாளிலும் எழுந்து நின்று சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்துத் தன் பெயரைக் களங்கப்படுத்திக்கொண்டு அவதூறு பேசப்படுவானா?

என்னைப் பொறுத்தவரை, கிறிஸ்துவின் அன்பு என்னை நெருக்கி ஏவாவிட்டால், இந்தப் பிரசங்க காரியத்தைப் பொறுத்தவரை நான் பிரசங்கிக்கும் கடைசி மணிநேரம் இதுவாகவே இருக்கும் என்று சொல்ல முடியும். “இது என்மேல் விழுந்த கடமையாயிருக்கிறது; சுவிசேஷத்தை நான் பிரசங்கியாதிருந்தால் எனக்கு ஐயோ.” ஆனால் தேவன் தமது ஊழியக்காரர்களைக் கடந்து செல்லச் செய்யும் அந்த எதிர்ப்புகள், அவரே தேவன் என்றும் வேறொருவருமில்லை என்றும் உடனடியாக அவர்களைப் பார்க்க வழிநடத்துகின்றன. ஒவ்வொருவரும் கைதட்டினால், அனைவரும் திருப்தியடைந்தால், நாம் நம்மையே தேவன் என்று நினைத்துக்கொள்வோம்—ஆனால் அவர்கள் சீறிச் சத்தமிடும்போது, நாம் நமது தேவனிடம் திரும்பி அழுவோம்:

“உமது அன்பான நாமத்திற்காக என் முகத்தின் மேல், அவமானமும் நிந்தையும் வருமானால், நான் நிந்தையை வாழ்த்தி அவமானத்தை வரவேற்பேன், நீர் என்னை நினைவுகூர்ந்தால்.”

1. இரட்சிப்பின் மாபெரும் கிரியையில் தேவன் இதைக் கற்பிக்கும் விதம்

இது நமது பிரசங்கத்தின் இரண்டாவது பகுதிக்கு நம்மைக் கொண்டுவருகிறது. இரட்சிப்பு தேவனுடைய மிகப்பெரிய கிரியையாகும்; எனவே, தமது மிகப்பெரிய கிரியையில், தாமே தேவன் என்றும் தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் அவர் விசேஷமாக நமக்குக் கற்பிக்கிறார்.

அவர் அதை எப்படிக் கற்பிக்கிறார் என்பதை நமது வசனம் கூறுகிறது—“பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்று அவர் கூறுகிறார். அவர் மூன்று வழிகளில் தாமே தேவன் என்றும் தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் நமக்குக் காட்டுகிறார். முதலாவதாக, அவர் நம்மை வழிநடத்தும் நபரின் மூலமாக—“என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.” இரண்டாவதாக, இரக்கத்தைப் பெற அவர் நம்மைப் பயன்படுத்தச் சொல்லும் வழிமுறையின் மூலமாக—“பார்த்து”, வெறுமனே “பார்த்து”. மூன்றாவதாக, பார்க்கும்படி அவர் அழைக்கும் நபர்களின் மூலமாக—“பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.”

1. நாம் யாரை நோக்கிப் பார்க்க வேண்டும்? (The Person to Look to) முதலாவதாக, இரட்சிப்பிற்காக நாம் யாரை நோக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்று தேவன் சொல்கிறார்? “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்று கர்த்தர் சொல்வதைக் கேட்கும்போது, அது மனிதனின் பெருமையைத் தாழ்த்தவில்லையா? அவர், “உங்கள் ஆசாரியனை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்று சொல்லவில்லை—அப்படிச் செய்தால் அங்கே இன்னொரு தேவன் இருந்திருப்பான், அவரைத் தவிர வேறு ஒருவன் இருந்திருப்பான். அவர், “உன்னையே நோக்கிப் பார்” என்று சொல்லவில்லை—அப்படிச் சொன்னால், இரட்சிப்பின் புகழ்ச்சியில் ஒரு பங்கைத் தனக்கென்று உரிமை கொண்டாடும் ஒருவன் இருந்திருப்பான். ஆனால் அவர், “என்னை நோக்கிப் பாருங்கள்” என்றே கூறுகிறார்.

கிறிஸ்துவிடம் வரும் நீங்கள் எவ்வளவு அடிக்கடி உங்களையே பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள். “ஓ!” என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், “நான் போதுமான அளவு மனந்திரும்பவில்லை.” அது உங்களையே பார்த்துக்கொள்வதாகும். “நான் போதுமான அளவு விசுவாசிக்கவில்லை.” அது உங்களையே பார்த்துக்கொள்வதாகும். “நான் மிகவும் தகுதியற்றவன்.” அதுவும் உங்களையே பார்த்துக்கொள்வதாகும்.

“என்னிடம் எந்த நீதியும் இருப்பதாக என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை,” என்று இன்னொருவன் சொல்கிறான். உங்களிடம் எந்த நீதியும் இல்லை என்று சொல்வது முற்றிலும் சரியே. ஆனால் அதை உங்களிடம் தேடுவது முற்றிலும் தவறு. “என்னை நோக்கிப் பார்” என்பதே கட்டளை. நீங்கள் உங்கள் கண்களை உங்களை விட்டுத் திருப்பி, அவரை நோக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்றே தேவன் விரும்புகிறார். உலகத்திலேயே மிகவும் கடினமான காரியம், ஒரு மனிதனின் கண்களை அவனை விட்டுத் திருப்புவதே ஆகும். அவன் வாழும் வரை, தன் கண்களை உள்ளே திருப்பித் தன்னையே பார்த்துக்கொள்ளும் விருப்பம் அவனுக்கு எப்பொழுதும் இருக்கும்—ஆனால் தேவனோ, “என்னை நோக்கிப் பார்” என்று கூறுகிறார். கல்வாரிச் சிலுவையிலிருந்து, இயேசுவின் இரத்தஞ்சொட்டும் கரங்கள் இரக்கத்தைத் துளித்துளியாகச் சிந்துகின்ற இடத்திலிருந்து; கெத்செமனே தோட்டத்திலிருந்து, இரட்சகரின் இரத்தஞ்சொட்டும் துவாரங்கள் மன்னிப்பை வேர்வையாகச் சிந்துகின்ற இடத்திலிருந்து—“பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்ற கூக்குரல் வருகிறது. கல்வாரியின் உச்சியிலிருந்து, “முடிந்தது” என்று இயேசு கத்தும் இடத்திலிருந்து, “பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்ற ஒரு சத்தத்தை நான் கேட்கிறேன்.

ஆனால் நமது ஆத்துமாவிலிருந்து, “இல்லை, உன்னையே பார்த்துக்கொள்! உன்னையே பார்த்துக்கொள்!” என்ற ஒரு இழிவான கூக்குரல் வருகிறது. ஆ, என் கேட்போரே, உங்களையே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள், நீங்கள் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவீர்கள். அது நிச்சயமாக நடக்கும். நீங்கள் உங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் வரை உங்களுக்கு எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை. நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்கள் என்ற சிந்தனை உங்களை இரட்சிக்காது; மாறாக தேவன் என்னவாக இருக்கிறார், கிறிஸ்து என்னவாக இருக்கிறார் என்ற சிந்தனையே உங்களை இரட்சிக்க முடியும். உங்களை விட்டு இயேசுவை நோக்கிப் பார்ப்பதே அதுவாகும். ஓ, சுவிசேஷத்தை முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். நீதி தங்களைக் கிறிஸ்துவிடம் வரத் தகுதிபடுத்துகிறது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்—ஆனால் பாவம் மட்டுமே ஒரு மனிதன் இயேசுவிடம் வரத் தகுதியாகும்.

பக்தியுள்ள அறிஞர் கிரிஸ்ப் (Crisp) கூறுவதாவது: “நீதி என்னைக் கிறிஸ்துவிடமிருந்து விலக்கி வைக்கிறது—பிணியாளிகளுக்கு வைத்தியன் வேண்டியதேயல்லாமல் சுகமுள்ளவர்களுக்கு வேண்டியதில்லை. பாவம் உணரப்படும்போது அது என்னை இயேசுவிடம் வரச் செய்கிறது. கிறிஸ்துவிடம் வரும்போது, என்னிடம் எவ்வளவு அதிகமாகப் பாவம் இருக்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக இரக்கத்திற்காக அவரை நம்புவதற்கு எனக்குக் காரணம் இருக்கிறது.” தாவீது சொன்னது மிகவும் விசித்திரமானது: “என் அக்கிரமம் பெரிது; அதை மன்னித்தருளும்.” ஆனால், தாவீதே, அது சிறியது என்று நீங்கள் ஏன் சொல்லவில்லை? ஏனென்றால், தன் பாவங்கள் எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறதோ, இரக்கத்தைக் கேட்பதற்கு அதுவே சிறந்த காரணம் என்பதைத் தாவீது அறிந்திருந்தார். ஒரு மனிதன் எவ்வளவு மோசமானவனோ, அவ்வளவு ஆர்வமாக நான் அவனை இயேசுவை விசுவாசிக்கும்படி அழைக்கிறேன். போதகர்களாக நாங்கள் தேட வேண்டியது பாவத்தைப் பற்றிய உணர்வை மட்டுமே. நாங்கள் பாவிகளுக்குப் பிரசங்கிக்கிறோம். ஒரு மனிதன் தான் பாவி என்ற பட்டத்தைத் தனக்குத் தானே எடுத்துக்கொள்கிறான் என்பதை நாங்கள் அறிந்தால், உடனே அவனிடம், “கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார், நீ இரட்சிக்கப்படுவாய்” என்று சொல்கிறோம்.

“பார்.” இதை மட்டுமே அவர் உங்களிடம் கோருகிறார், இதையும்கூட அவரே உங்களுக்குத் தருகிறார். நீங்கள் உங்களையே பார்த்தால் நீங்கள் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவீர்கள். நீங்கள் ஒரு இழிவான பாவி, அருவருப்பு நிறைந்தவர், சீர்கெட்டவர், மற்றவர்களையும் சீர்கெடுப்பவர். ஆனால் இங்கே பாருங்கள்! சிலுவையில் தொங்கும் அந்த மனிதனைப் பார்க்கிறீர்களா? வேதனை நிறைந்த அவர் தலை சாந்தமாக அவர் மார்பின்மேல் சாய்ந்திருப்பதைக் காண்கிறீர்களா? அந்த முட்கிரீடம் அவர் கன்னங்களில் இரத்தத் துளிகளை வழியச் செய்வதைப் பார்க்கிறீர்களா? அவருடைய கரங்கள் துளைக்கப்பட்டு கிழிக்கப்பட்டிருப்பதையும், அவருடைய சொந்த உடலின் எடையைத் தாங்கும் அவருடைய ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பாதங்கள் கொடூரமான ஆணிகளால் ஏறக்குறைய இரண்டாகக் கிழிக்கப்பட்டிருப்பதையும் பார்க்கிறீர்களா? பாவியே! “ஏலோயீ, ஏலோயீ, லாமா சபக்தானி” என்று அவர் அலறுவதை நீ கேட்கிறாயா? “முடிந்தது” என்று அவர் கத்துவதை நீ கேட்கிறாயா? மரணத்தில் அவர் தலை சாய்வதைப் பார்க்கிறாயா? அந்த விலா ஈட்டியால் குத்தப்படுவதையும், உடல் சிலுவையிலிருந்து இறக்கப்படுவதையும் பார்க்கிறாயா?

ஓ, இங்கே பார்! அந்தக் கரங்கள் உனக்காகவே ஆணியடிக்கப்பட்டன! அந்தப் பாதங்கள் உனக்காகவே இரத்தத்தைச் சிந்தின. அந்த விலா உனக்காகவே அகலமாகத் திறக்கப்பட்டது. உனக்கு எப்படி இரக்கம் கிடைக்கும் என்று நீ அறிய விரும்பினால்—அதோ அங்கே இருக்கிறது! “பார்!” “என்னை நோக்கிப் பார்!” இனி மோசேயை நோக்கிப் பார்க்காதே. இனி சீனாய் மலையை நோக்கிப் பார்க்காதே. இங்கே வந்து கல்வாரியைப் பார், கல்வாரியின் பலியைப் பார், யோசேப்பின் கல்லறையைப் பார். அதோ அங்கே பார்—சிங்காசனத்தின் அருகே தம் பிதாவோடு அமர்ந்து, ஒளியாலும் அழியாமையாலும் முடிசூட்டப்பட்ட அந்த மனிதனைப் பார். “பார்! பாவியே,” என்று அவர் இன்று காலை உன்னிடம் சொல்கிறார். “என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படு.” நம்மை நாமே பார்ப்பதை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து, தம்மை மட்டுமே பார்க்கச் செய்வதன் மூலம், தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்று தேவன் இந்த வழியில்தான் கற்பிக்கிறார்.

2. இரட்சிப்பின் வழிமுறை (The Means of Salvation) இரண்டாவது சிந்தனை இரட்சிப்பின் வழிமுறை ஆகும். அது, “என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்பதாகும். பல மக்கள் ஒரு சிக்கலான ஆராதனையை—ஒரு குழப்பமான மார்க்கத்தை—தங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்றை விரும்புகிறார்கள் என்பதை நீங்கள் அடிக்கடி கவனித்திருப்பீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அவர்கள் நம்முடையதைப் போல அவ்வளவு எளிமையான ஆராதனையைச் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு வெள்ளை உடை அணிந்த ஒரு மனிதனும் கறுப்பு உடை அணிந்த ஒரு மனிதனும் வேண்டும். அவர்களுக்குப் பீடம் (altar) என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றும் வேண்டும். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அது போதாது, அவர்களுக்குப் பூந்தொட்டிகளும் மெழுகுவர்த்திகளும் வேண்டும். போதகர் பிறகு ஒரு ஆசாரியனாக (priest) மாறுகிறார், அவர் அதன்மேல் ஒரு சிலுவையைக் கொண்ட பல வண்ண ஆடையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இப்படி அது செல்கிறது—எது வெறுமனே ஒரு தட்டாக இருந்ததோ அது பேட்டன் (paten) ஆகிறது. எது ஒரு காலத்தில் கிண்ணமாக இருந்ததோ அது சாலிஸ் (chalice) ஆகிறது. சடங்குகள் எவ்வளவு சிக்கலானதாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவர்கள் அதை விரும்புகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் போதகர் ஒரு மேன்மையான ஜீவனைப்போல நிற்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். உலகம் தங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு மார்க்கத்தையே விரும்புகிறது!

ஆனால் வேதாகமம் எவ்வளவு மகிமையான வகையில் எளிமையானது என்பதை நீங்கள் எப்போதாவது கவனித்திருக்கிறீர்களா? அது உங்களுடைய எந்த முட்டாள்தனத்தையும் கொண்டிருக்காது! அது தெளிவாக, எளிமையான காரியங்களை மட்டுமே பேசுகிறது. “பார்!” “கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்பதை விரும்பும் ஒரு மனந்திரும்பாத மனிதனும் இல்லை. அவன் எலிசாவினிடம் வந்த நாகமானைப்போலக் கிறிஸ்துவிடம் வருகிறான். “போய், யோர்தானில் ஸ்நானம்பண்ணு!” என்று சொல்லப்பட்டபோது அவன் பதிலளிக்கிறான், “அவர் வெளியே வந்து நின்று, தம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுது, அந்த இடத்தின்மேல் தம்முடைய கையை அசைத்து… குஷ்டரோகத்தை நீக்குவார் என்று நான் எனக்குள் நினைத்திருந்தேன், ஆனால் என்னை யோர்தானில் கழுவச் சொல்வது—எவ்வளவு கேலிக்குரிய காரியம். அதை யார் வேண்டுமானாலும் செய்யலாமே!” தீர்க்கதரிசி அவனுக்கு ஒரு பெரிய காரியத்தைச் செய்யச் சொல்லியிருந்தால், அவன் அதைச் செய்திருக்க மாட்டானா? ஆ, நிச்சயமாகச் செய்திருப்பான். இன்று காலை நான், இங்கிருந்து பாத் (Bath) நகரத்திற்குச் செருப்பும் காலுறையும் இல்லாமல் நடந்து செல்லும் எவனும், அல்லது சாத்தியமில்லாத ஏதாவதொன்றைச் செய்யும் எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான் என்று பிரசங்கிக்க முடிந்தால், நீங்கள் அனைவரும் நாளை காலை சிற்றுண்டிக்கு முன்பாகவே ஓடத் தொடங்குவீர்கள்.

இரட்சிப்பின் வழியை விவரிக்க எனக்கு ஏழு ஆண்டுகள் ஆகும் என்றால், நீங்கள் அனைவரும் அதைக் கேட்க விரும்புவீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஒரு படித்த அறிஞர் மட்டுமே பரலோகத்திற்கான வழியைச் சொல்ல முடியும் என்றால், அவர் எப்படிப் பின்தொடரப்படுவார்! அது கொஞ்சம் லத்தீன் மற்றும் கிரேக்க வார்த்தைகளோடு கடினமான வார்த்தைகளில் இருந்தால், அது இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும். ஆனால் நாங்கள் பிரசங்கிக்க வேண்டியது ஒரு எளிமையான சுவிசேஷம். அது வெறும் “பார்!” மட்டுமே. “ஆ,” நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், “அதுதான் சுவிசேஷமா? நான் அதற்குக் கவனம் செலுத்த மாட்டேன்.” தேவன் ஏன் இவ்வளவு எளிமையான ஒரு காரியத்தைச் செய்ய உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்? உங்கள் பெருமையைக் கீழே கொண்டுவரவும், தாமே தேவன் என்றும், தம்மைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் உங்களுக்குக் காட்டவுமே.

ஓ, இரட்சிப்பின் வழி எவ்வளவு எளிமையானது என்பதைக் கவனியுங்கள். அது, “பார், பார், பார்!” (ஆங்கிலத்தில் “Look” என்ற நான்கு எழுத்துக்கள்). “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.” நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லச் சில இறையியலாளர்களுக்கு ஒரு வாரம் தேவைப்படுகிறது—ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவராகிய தேவனுக்கு அதைச் செய்ய “பார்” என்ற வார்த்தை மட்டுமே தேவைப்படுகிறது. “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.” இரட்சிப்பின் அந்த வழி எவ்வளவு எளிமையானது! மேலும், ஓ, அது எவ்வளவு உடனடியானது (instantaneous)! நம் கையை அசைக்க நமக்குச் சிறிது நேரம் ஆகிறது—ஆனால் பார்ப்பதற்கு ஒரு கணம்கூடத் தேவையில்லை. அவ்வாறே ஒரு பாவி ஒரு கணத்தில் விசுவாசிக்கிறான்; பாவி விசுவாசித்து மன்னிப்பிற்காகத் தன் சிலுவையில் அறையப்பட்ட தேவனை நம்பும் அதே கணத்தில்—அவன் உடனடியாக அவருடைய இரத்தத்தின் மூலம் முழுமையான இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொள்கிறான்.

இன்று காலை தன் மனசாட்சியில் நீதிமானாக்கப்படாமல் இங்கே வந்த ஒருவன், மற்றவர்களை விட நீதிமானாக்கப்பட்டவனாக வெளியே செல்லலாம். இங்கே சில பாவிகள் ஒரு கணத்தில் அசுத்தமானவர்களாகவும், அடுத்த கணத்தில் மன்னிக்கப்பட்டவர்களாகவும் மாறலாம். அது ஒரு கணத்தில் செய்யப்படுகிறது. “பார்! பார்! பார்!” மேலும் அது எவ்வளவு உலகளாவியது (universal)! ஏனென்றால் நான் எங்கே இருந்தாலும், எவ்வளவு தூரத்தில் இருந்தாலும்—அது “பார்!” என்று மட்டுமே சொல்கிறது. நான் அதைக் ‘காண’ (see) வேண்டும் என்று அது சொல்லவில்லை. அது “பார்!” (Look) என்று மட்டுமே சொல்கிறது. இருட்டில் நாம் ஒரு பொருளை நோக்கிப் பார்த்தால் நம்மால் அதைக் காண முடியாது, ஆனால் நமக்குச் சொல்லப்பட்டதை நாம் செய்துவிட்டோம். எனவே ஒரு பாவி இயேசுவை நோக்கிப் பார்த்தால் மட்டுமே போதும், இயேசு அவனை இரட்சிப்பார். ஏனென்றால் இருட்டில் உள்ள இயேசு வெளிச்சத்தில் உள்ள இயேசுவைப் போலவே நல்லவர்—உங்களால் அவரைக் காண முடியாதபோதும் இயேசு உங்களால் காண முடியும்போதும் இருப்பதைப் போலவே நல்லவர். அது வெறும் “பார்!” மட்டுமே.

“ஆ,” என்று ஒருவன் சொல்கிறான், “நான் இந்த ஆண்டு இயேசுவைக் காண (see) முயற்சிக்கிறேன், ஆனால் நான் அவரைக் காணவில்லை.” அவரைப் பார் (see Him) என்று அது சொல்லவில்லை, ஆனால் “அவரை நோக்கிப் பார் (Look unto Him)” என்றே சொல்கிறது! அவரை நோக்கிப் பார்த்தவர்கள் பிரகாசமடைந்தார்கள் என்று வேதம் சொல்கிறது. உங்களுக்கு முன்பாக ஒரு தடை இருந்தால், நீங்கள் சரியான திசையில் நோக்கினால் மட்டுமே போதும். “என்னை நோக்கிப் பார்!” இது கிறிஸ்துவைக் காண்பதை விட அவரை நோக்கிப் பார்ப்பதாகும். கிறிஸ்துவுக்கான சித்தம், கிறிஸ்துவுக்கான விருப்பம், கிறிஸ்துவுக்கான வாஞ்சை, கிறிஸ்துவில் வைக்கும் நம்பிக்கை, கிறிஸ்துவைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பது—அதுதான் தேவை. “பார்! பார்! பார்!” ஆ, பாம்பால் கடிக்கப்பட்ட மனிதன், பார்வை மங்கிய தன் கண்களை வெண்கலச் சர்ப்பத்திற்கு நேராகத் திருப்பியிருந்தால், அவன் அதைக் காணாவிட்டாலும்கூட, அவன் தன் ஜீவனைத் திரும்பப் பெற்றிருப்பான். பாவியை இரட்சிப்பது நோக்குவதே (looking), காண்பதல்ல.

இது மனிதனை எவ்வளவு தாழ்த்துகிறது என்று நாங்கள் மீண்டும் சொல்கிறோம்! ஒரு மனிதன் சொல்கிறான், “சரி, என்னை இரட்சிக்க ஆயிரம் பவுண்டுகள் தேவைப்பட்டிருந்தால், நான் அதைப் பொருட்படுத்தியிருக்க மாட்டேன்.” ஆனால் உங்களது பொன்னும் வெள்ளியும் துருப்பிடித்துப்போயின. அது எந்தப் பயனுமற்றது. “அப்படியானால், என் வேலைக்காரி பெட்டியைப் போலவே (Betty) நானும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டுமா?” ஆம், அப்படியேதான், உங்களுக்கு வேறு எந்த இரட்சிப்பின் வழியும் இல்லை. யெகோவாவே தேவன் என்றும், அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை என்றும் மனிதனுக்குக் காட்டவே அது அப்படி இருக்கிறது. ஒரு ஞானி சொல்கிறான், “மிக அற்புதமான கணக்கைத் தீர்ப்பதாகவோ, அல்லது மிகப்பெரிய மர்மத்தை விடுவிப்பதாகவோ இருந்திருந்தால், நான் அதைச் செய்திருப்பேன். எனக்கென்று சில மர்மமான சுவிசேஷம் இருக்கக் கூடாதா? நான் சில மர்மமான மார்க்கத்தை நம்பக் கூடாதா?” இல்லை, அது “பார்!” மட்டுமே.

“என்ன? எழுத்துக்களை வாசிக்கத் தெரியாத அந்த ஏழைப் பள்ளிக்கூடச் சிறுவனைப் போலவே நானும் இரட்சிக்கப்பட வேண்டுமா?” ஆம், நீங்கள் அப்படித்தான் ஆக வேண்டும், இல்லையென்றால் நீங்கள் இரட்சிக்கப்படவே மாட்டீர்கள். இன்னொருவன் சொல்கிறான், “நான் மிகவும் ஒழுக்கமாகவும் நேர்மையாகவும் இருந்திருக்கிறேன். நான் தேசத்தின் சட்டங்கள் அனைத்தையும் கடைப்பிடித்திருக்கிறேன், வேறு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்றால், நான் அதைச் செய்வேன். அது என்னை இரட்சிக்கும் என்றால் நான் வெள்ளிக்கிழமைகளில் மீன் மட்டுமே சாப்பிடுவேன், சபையின் எல்லா உபவாசங்களையும் கடைப்பிடிப்பேன்.” இல்லை ஐயா, அது உங்களை இரட்சிக்காது. உங்கள் நற்கிரியைகள் எந்தப் பயனுமற்றவை. “என்ன! நான் ஒரு வேசியைப் போலவோ அல்லது ஒரு குடிகாரனைப் போலவோ அதே வழியில்தான் இரட்சிக்கப்பட வேண்டுமா?” ஆம் ஐயா, அனைவருக்கும் இரட்சிப்புக்கு ஒரே ஒரு வழிதான் உள்ளது. “எல்லார்மேலும் இரக்கமாயிருக்கக்கருதி, தேவன் எல்லாரையும் கீழ்ப்படியாமைக்குள்ளாக்கி அடைத்துப்போட்டார்.” அவர் அனைவர் மீதும் ஆக்கினைத்தீர்ப்பின் தண்டனையை விதித்துள்ளார், இதனால் தேவனுடைய இலவசக் கிருபை அநேகர் மீது இரட்சிப்பிற்காக வர முடியும். “பார்! பார்! பார்!” இதுவே இரட்சிப்பின் எளிய முறை. “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.”

3. அழைக்கப்பட்ட நபர்கள் (The Persons Called) இறுதியாக, பார்க்கும்படி தேவன் அழைத்த நபர்களின் மூலமாக மனிதனின் பெருமையை அவர் எப்படி வெட்டி வீழ்த்தி, தம்மைத்தாமே உயர்த்தியுள்ளார் என்பதைக் கவனியுங்கள். “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.” ஏசாயா இதைச் சொல்வதை யூதன் கேட்டபோது, “ஆ,” என்று அவன் கத்தினான், “ஓ எருசலேமே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படு என்று நீங்கள் சொல்லியிருக்க வேண்டும். அது சரியாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அந்தப் புறஜாதிகள்—நாய்கள்—அவர்கள் பார்த்து இரட்சிக்கப்பட வேண்டுமா?” தேவன் சொல்கிறார், “ஆம், யூதர்களே, நான் உங்களுக்குப் பல சலுகைகளைக் கொடுத்திருந்தாலும், நான் மற்றவர்களை உங்களுக்கு மேலாக உயர்த்துவேன் என்று உங்களுக்குக் காட்டுவேன். எனக்குச் சொந்தமானதைக் கொண்டு நான் விரும்பியபடி செய்ய முடியும்.”

இப்போது, பூமியின் எல்லைகளில் உள்ளவர்கள் யார்? விலங்குகளிலிருந்து மிகச் சில டிகிரிகளே வேறுபட்டிருக்கும், நாகரிகமற்ற மற்றும் போதிக்கப்படாத ஏழைப் புறஜாதி தேசங்கள் இப்போது இருக்கின்றன. நான் பாலைவனத்தில் நடந்து சென்று ஒரு புஷ்மனை (Bushman) அவனுடைய குடிசையில் கண்டுபிடித்தால், அல்லது தென் கடல்களுக்குச் சென்று ஒரு நரமாமிசம் தின்பவனைக் (cannibal) கண்டுபிடித்தால், நான் அவனிடமும், “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, இயேசுவை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்” என்று சொல்வேன். அவர்களும் “பூமியின் எல்லைகளில்” உள்ளவர்கள்தான். நாகரிகமான கிரேக்கர்களுக்கும், பண்பட்ட ரோமானியர்களுக்கும், அல்லது பிரிட்டானியர்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டதைப் போலவே சுவிசேஷம் அவர்களுக்கும் அனுப்பப்படுகிறது.

ஆனால் “பூமியின் எல்லைகள்” என்பது கிறிஸ்துவை விட்டு வெகுதூரம் சென்றவர்களைக் குறிக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் சொல்கிறேன், குடிகாரனே, அது உன்னைத்தான் குறிக்கிறது! பூமியின் எல்லைகளுக்கே செல்லும் வரை நீ தள்ளாடிப் பின்னோக்கிச் சென்றுவிட்டாய். மதுவின் மயக்கத்தால் நீ உனது சுயநினைவை முழுவதுமாக இழந்துவிட்டாய் (delirium tremens), நீ இதைவிட மோசமாக இருக்க முடியாது. உன்னை விட மோசமான ஒரு மனிதன் சுவாசிப்பதே இல்லை. இருக்கிறானா? ஆ, ஆனால் தேவன் உன் பெருமையைத் தாழ்த்துவதற்காக உன்னிடம், “என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படு” என்று சொல்கிறார். இழிவான மற்றும் பாவமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து தன்னைத்தானே அழித்துக்கொண்ட மற்றொருத்தி இருக்கிறாள், சாத்தான்கூட அவளைப் பின்கதவு வழியாக வெளியே கூட்டித்தள்ளுவது போலத் தெரிகிறது. ஆனால் தேவன் கூறுகிறார், “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.”

இங்கே நடுங்கிக்கொண்டே ஒருவன் சொல்வதை நான் பார்ப்பது போலிருக்கிறது: “ஆ, நான் இவர்களைப் போல இருந்ததில்லை ஐயா, ஆனால் நான் இதைவிட மோசமானவனாக இருந்திருக்கிறேன்—ஏனென்றால் நான் தேவனுடைய ஆலயத்திற்குச் சென்றிருக்கிறேன், ஆனால் குற்றவுணர்வுகளை அடக்கிவிட்டு இயேசுவைக் குறித்த எல்லா எண்ணங்களையும் தள்ளிப்போட்டேன். இப்போது அவர் என்மேல் ஒருபோதும் இரக்கம் காட்ட மாட்டார் என்று நான் நினைக்கிறேன்.” நீங்களும் அவர்களில் ஒருவர்தான். “பூமியின் எல்லைகள்!” அப்படி உணரும் எவரையும் நான் காணும் வரை, அவர்கள் “பூமியின் எல்லைகளில்” உள்ளவர்கள் என்று என்னால் சொல்ல முடியும். “ஆனால்,” என்று மற்றொருவன் சொல்கிறான், “நான் மிகவும் விசித்திரமானவன். நான் உணருவது போல நான் உணராமல் இருந்திருந்தால், அது நன்றாக இருந்திருக்கும். ஆனால் என்னுடைய நிலை மிகவும் விசித்திரமானது என்று நான் உணர்கிறேன்.” அது சரியானதுதான். அவர்கள் ஒரு விசேஷித்த மக்கள் (peculiar people). நீங்கள் அதற்குப் பொருத்தமானவரே.

ஆனால் இன்னொருவன் சொல்கிறான், “உலகத்தில் என்னைப்போல வேறு யாரும் இல்லை. சூரியனுக்குக் கீழே இத்தனை அழைப்புகளைப் பெற்று, அவற்றையெல்லாம் தள்ளிவிட்டு, தன் தலையின்மேல் இத்தனை பாவங்களைக் கொண்ட ஒருவனை நீங்கள் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன். அதுமட்டுமல்ல, எந்த உயிருள்ள சிருஷ்டியிடமும் அறிக்கை செய்ய நான் விரும்பாத குற்றவுணர்வு என்னிடம் இருக்கிறது.” நீங்களும் “பூமியின் எல்லைகளில்” ஒருவர்தான்—எனவே நான் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், எஜமானரின் நாமத்தில், “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்; நானே தேவன், வேறொருவருமில்லை” என்று கத்துவதே ஆகும்.

ஆனால் பாவம் உங்களைப் பார்க்க விடாது என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் பார்க்கிற அதே கணத்தில் பாவம் அகற்றப்படும். “ஆனால் எனக்குத் தைரியமில்லை. அவர் என்னை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்ப்பார். பார்க்க நான் பயப்படுகிறேன்.” நீங்கள் பார்க்காவிட்டால் அவர் உங்களை இன்னும் அதிகமாக ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்ப்பார். அப்படியானால் பயப்படுங்கள், ஆனால் பாருங்கள். உங்கள் பயம் உங்களைப் பார்ப்பதிலிருந்து தடுக்க அனுமதிக்காதீர்கள். “ஆனால் அவர் என்னைப் புறம்பே தள்ளுவார்.” அவரைச் சோதித்துப் பாருங்கள். “ஆனால் என்னால் அவரைக் காண முடியவில்லை.” நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், இது காண்பது அல்ல, நோக்குவது. “ஆனால் என் கண்கள் பூமியின் மேலேயே அவ்வளவு நிலைத்திருக்கின்றன, மிகவும் பூமிக்குரியதாக, மிகவும் உலகப்பிரகாரமாக இருக்கின்றன.” ஆ, ஆனால், ஏழை ஆத்துமாவே, பார்க்கவும் வாழவும் அவரே வல்லமையைத் தருகிறார். அவர் சொல்கிறார்—“பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்.”

முடிவுரை (Conclusion)

அன்பு நண்பர்களே, கர்த்தரை நேசிக்கும் நீங்களும், முதல்முறையாகப் பார்க்க முற்படும் நீங்களும், இதைப் புத்தாண்டுக்கான ஒரு வேதப் பகுதியாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். கிறிஸ்தவனே! இந்த ஆண்டு முழுவதும் உனது எல்லாக் கஷ்டங்களிலும், தேவனை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படு. உனது எல்லாச் சோதனைகளிலும் உபத்திரவங்களிலும் கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்த்து விடுதலையைக் கண்டுகொள். உனது எல்லா வேதனைகளிலும், ஏழை ஆத்துமாவே, உன் குற்றத்திற்கான உனது எல்லா மனந்திரும்புதலிலும் கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்த்து மன்னிப்பைக் கண்டுகொள். இந்த ஆண்டு உனது கண்களைப் பரலோகத்தை நோக்கியும், உனது இருதயத்தையும் பரலோகத்தை நோக்கியும் வைக்க நினைவில் கொள். கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்—பயப்படாதே. ஒரு மனிதன் தன் கண்களை இயேசுவின்மேல் வைத்து நடக்கும்போது அங்கே எந்த இடறுதலும் இருப்பதில்லை. நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தவன் பள்ளத்தில் விழுந்தான். ஆனால் கிறிஸ்துவைப் பார்க்கிறவன் பாதுகாப்பாக நடக்கிறான். ஆண்டு முழுவதும் உங்கள் கண்களை மேலே வையுங்கள். “அவரை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்,” மேலும் “அவரே தேவன், அவரைத் தவிர வேறொருவருமில்லை” என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

பரிதபித்து நடுங்குபவனே, நீ என்ன சொல்கிறாய்? அவரைப் பார்ப்பதன் மூலம் இந்த ஆண்டைத் தொடங்குவாயா? இன்று காலை நீ எவ்வளவு பாவியாக இருக்கிறாய் என்பது உனக்குத் தெரியும். நீ எவ்வளவு அசுத்தமாக இருக்கிறாய் என்பது உனக்குத் தெரியும், ஆயினும் நீ உன் இருக்கையின் கதவைத் திறந்து இடைகழிக்குள் நுழைவதற்கு முன்பாகவே, தேவனுடைய சிங்காசனத்திற்கு முன்பாக இருக்கும் அப்போஸ்தலர்களைப் போல நீயும் நீதிமானாக்கப்பட முடியும். உன் பாதம் உன் வீட்டின் வாசற்படியை மிதிப்பதற்கு முன்பாகவே, உன் முதுகில் இருந்த பாரத்தை நீ இழந்து, “நான் மன்னிக்கப்பட்டேன், நான் மன்னிக்கப்பட்டேன். நான் கிருபையின் அற்புதம். இந்த நாள் என் ஆவிக்குரிய பிறந்தநாள்” என்று பாடிக்கொண்டு உன் வழியே செல்ல முடியும். ஓ, உங்களில் பலருக்கு இது அப்படிப்பட்டதாக இருக்கட்டும்; கடைசியாக நான், “இதோ நானும், நீர் எனக்குக் கொடுத்த பிள்ளைகளும்” என்று சொல்லட்டும். குற்றவுணர்வடைந்த பாவியே, இதைக் கேள்! “இந்த ஏழை கூப்பிட்டான், கர்த்தர் அவனைக் கேட்டு, அவன் இடுக்கண்களுக்கெல்லாம் அவனை நீங்கலாக்கி ரட்சித்தார்.” ஓ, கர்த்தர் நல்லவர் என்பதை ருசித்துப்பாருங்கள்!

இப்போது அவரை விசுவாசியுங்கள். இப்போது உங்கள் குற்றமுள்ள ஆத்துமாவை அவருடைய நீதியின்மேல் எறியுங்கள். இப்போது உங்கள் கறுப்பான ஆத்துமாவை அவருடைய இரத்தக் குளியலுக்குள் அமிழ்த்துங்கள். இப்போது உங்கள் நிர்வாணமான ஆத்துமாவை அவருடைய நீதியாகிய வஸ்திர அறையின் கதவில் நிறுத்துங்கள். இப்போது உங்கள் பட்டினியான ஆத்துமாவைப் பரிபூரணத்தின் விருந்தில் அமர வையுங்கள்! இப்போது “பாருங்கள்!” (LOOK). இது எவ்வளவு எளிமையாகத் தோன்றுகிறது! ஆயினும் மனிதர்களை இதற்குக் கொண்டுவருவது உலகத்திலேயே மிகவும் கடினமான காரியம். நெருக்கி ஏவும் கிருபை அவர்களைச் செய்ய வைக்கும் வரை அவர்கள் அதை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள். ஆயினும் அது அங்கே இருக்கிறது, “பாருங்கள்!” அந்தச் சிந்தனையோடு திரும்பிச் செல்லுங்கள். “பூமியின் எல்லையெங்குமுள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பார்த்து இரட்சிக்கப்படுங்கள்; நானே தேவன், வேறொருவருமில்லை.” ஆமென்.