பிரசங்க அறிமுகம்

கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் மிக முக்கியமான உபதேசங்களில் ஒன்று ‘நியாயப்பிரமாணத்திற்கும்’ (Law) ‘கிருபைக்கும்’ (Grace) உள்ள வேறுபாட்டையும், அவற்றின் நோக்கங்களையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதாகும். “நியாயப்பிரமாணம் எதற்காகக் கொடுக்கப்பட்டது?” என்ற கேள்விக்கு, அது நம்மை இரட்சிக்க அல்ல, மாறாக நமது பாவத்தின் ஆழத்தையும் கொடூரத்தையும் நமக்கு உணர்த்தவே கொடுக்கப்பட்டது என்பதை ரோமர் 5:20 தெளிவாகக் கூறுகிறது. சார்லஸ் ஸ்பர்ஜனின் இந்தச் சிறந்த பிரசங்கம், நியாயப்பிரமாணம் எவ்வாறு ஒரு கண்ணாடியைப் போல நமது ஆத்துமாவின் அசுத்தத்தைக் காட்டுகிறது என்பதையும், ஆனால் அந்த அசுத்தத்தை நீக்கிக் கழுவும் வல்லமை தேவனுடைய எல்லையற்ற கிருபைக்கு மட்டுமே உண்டு என்பதையும் மிக அழகாக விளக்குகிறது. “பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று” என்ற வார்த்தைகள், தங்கள் பாவங்களை எண்ணித் திகைத்து நிற்கும் ஒவ்வொரு பாவிக்கும் ஒரு மாபெரும் நம்பிக்கையின் செய்தியாகும். நமது பாவம் ஒரு மலையளவு என்றால், தேவனுடைய கிருபையோ வானத்தை முட்டும் பெருவெள்ளம் என்பதை இந்தப் பிரசங்கம் ஆழமாகப் போதிக்கிறது. சுய நீதியை உடைத்து, சிலுவையின் கிருபையை மட்டுமே சார்ந்துகொள்ள ஒவ்வொரு விசுவாசியையும் இது அழைக்கிறது.

“மேலும், மீறுதல் பெருகும்படிக்கு நியாயப்பிரமாணம் வந்தது; பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.” (ரோமர் 5:20)

நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் சுவிசேஷத்திற்கும் (Gospel) இடையே உள்ள உறவைக் குறித்து மக்கள் செய்யும் தவறுகளைப் போல, வேறு எந்த விஷயத்திலும் அவர்கள் இவ்வளவு பெரிய தவறுகளைச் செய்வதில்லை. சிலர் சுவிசேஷத்திற்குப் பதிலாக நியாயப்பிரமாணத்தை வைக்கிறார்கள்; வேறு சிலர் நியாயப்பிரமாணத்திற்குப் பதிலாக சுவிசேஷத்தை வைக்கிறார்கள். சிலர் இரண்டையும் மாற்றி அமைத்து, நியாயப்பிரமாணமும் அல்லாத, சுவிசேஷமும் அல்லாத ஒன்றைப் பிரசங்கிக்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் சுவிசேஷத்தைக் கொண்டுவந்து நியாயப்பிரமாணத்தை முற்றிலும் ரத்து செய்துவிடுகிறார்கள். நியாயப்பிரமாணம் தான் சுவிசேஷம் என்று நினைத்து, தயை, நேர்மை, நீதி, மற்றும் நற்பண்புகள் போன்ற நற்கிரியைகளைச் செய்வதன் மூலம் மனிதர்கள் இரட்சிக்கப்படலாம் என்று போதிப்பவர்கள் பலர் உண்டு. அப்படிப்பட்டவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள்.

மறுபுறம், சுவிசேஷம் என்பதே ஒரு நியாயப்பிரமாணம் தான் என்றும், அதற்குக் கீழ்ப்படிவதன் மூலமே மனிதர்கள் தங்கள் தகுதியால் இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்றும் பலர் போதிக்கிறார்கள். இவர்களும் சத்தியத்திலிருந்து விலகித் தவறு செய்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் அதை அறிந்துகொள்ளவில்லை. இன்னொரு சாரார், நியாயப்பிரமாணமும் சுவிசேஷமும் கலந்தவை என்றும், பாதி நியாயப்பிரமாணத்தைக் கைக்கொள்வதாலும், பாதி தேவனுடைய கிருபையாலுமே மனிதர்கள் இரட்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்றும் வாதிடுகிறார்கள். இவர்களும் சத்தியத்தை அறியாத கள்ளப் போதகர்களே.

இன்று காலை, தேவனின் உதவியோடு, நியாயப்பிரமாணத்தின் நோக்கம் என்ன என்பதையும், சுவிசேஷத்தின் முடிவு என்ன என்பதையும் உங்களுக்குக் காட்ட முயலுவேன். நியாயப்பிரமாணம் வந்ததற்கான நோக்கம் இந்த வசனத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது: “மேலும், மீறுதல் பெருகும்படிக்கு நியாயப்பிரமாணம் வந்தது.” அதன்பின் சுவிசேஷத்தின் பணி வருகிறது: “ஆனால் பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.”

இந்த வசனத்தை இன்று இரண்டு விதமான கோணங்களில் சிந்திக்கப் போகிறோம். முதலாவதாக, உலகளாவிய ரீதியில் நியாயப்பிரமாணம் எப்படி வந்தது என்பதைக் குறித்தும், இரண்டாவதாக, உணர்த்தப்பட்ட ஒரு பாவியின் இருதயத்திற்குள் நியாயப்பிரமாணம் எப்படி நுழைகிறது என்பதைக் குறித்தும் பார்க்கப் போகிறோம்.

1. உலகளாவிய ரீதியில் நியாயப்பிரமாணத்தின் நோக்கம்

முதலாவதாக, இந்த உலகத்தைக் குறித்துப் பார்ப்போம். தேவன் நியாயப்பிரமாணத்தை உலகத்திற்கு அனுப்பியதன் நோக்கம் “மீறுதல் பெருகும்படிக்கு” என்பதாகும். அதன்பின்னர் சுவிசேஷம் வருகிறது; ஏனெனில் “பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.”

தேவன் “மீறுதல் பெருகும்படிக்கு” நியாயப்பிரமாணத்தை உலகத்திற்கு அனுப்பினார். தேவன் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுப்பதற்கு வெகுகாலத்திற்கு முன்பே உலகத்தில் பாவம் இருந்தது. மீறுதல் என்பது ஒரு மீறுதலாகவே காணப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவும், நியாயப்பிரமாணம் வராமல் இருந்திருந்தால் இருந்திருக்கக்கூடிய அளவைவிட மீறுதல் இன்னும் அதிகமாகப் பெருக வேண்டும் என்பதற்காகவுமே தேவன் தமது நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுத்தார். சீனாய் மலை புகையத் தொடங்குவதற்கு முன்பே பாவம் இருந்தது. தேவனுடைய மகிமையின் பாரத்தால் அந்த மலை அதிர்வதற்கும், எக்காள சத்தம் மிகவும் பலமாகத் தொனிப்பதற்கும் முன்பே மனிதர்களிடம் மீறுதல் இருந்தது.

நியாயப்பிரமாணத்தைக் கேள்விப்படாத, தேவனுடைய வார்த்தை சென்றடையாத புறஜாதி தேசங்களிலும்கூட பாவம் இருக்கிறது. மனிதர்கள் தாங்கள் ஒருபோதும் பார்த்திராத நியாயப்பிரமாணத்திற்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்ய முடியாது என்றாலும், அவர்கள் அனைவரும் இயற்கையின் ஒளிக்கு (light of nature) விரோதமாகவும், மனசாட்சியின் குரலுக்கு விரோதமாகவும், தேவன் மனிதனைப் படைத்த காலத்திலிருந்தே அவனைத் தொடர்ந்து வரும் நன்மை தீமை குறித்த பாரம்பரிய நினைவுகளுக்கு விரோதமாகவும் கலகம் செய்ய முடியும். எல்லா தேசங்களிலும் உள்ள எல்லா மனிதர்களுக்கும் மனசாட்சி இருக்கிறது; எனவே எல்லா மனிதர்களும் பாவம் செய்ய முடியும். தேவனைப் பற்றி எந்த அறிவும் இல்லாத ஒரு சாதாரண காட்டுவாசிக்கும்கூட, எது நல்லது எது கெட்டது என்று பிரித்துப் பார்க்கக்கூடிய அளவுக்கு இயற்கையின் ஒளி இருக்கிறது.

அவன் மரக்கட்டைகளையும், கற்களையும் வணங்கும் மூடனாக இருந்தாலும், அவனுக்குள்ளும் ஒரு பகுத்தறிவு இருக்கிறது; அதைப் பயன்படுத்தினால் அது அவனுக்கு நல்வழியைக் காட்டும். அவன் தன் திறமைகளைப் பயன்படுத்த விரும்பினால், ஒரு தேவன் இருக்கிறார் என்பதை அவனால் அறிந்துகொள்ள முடியும். இயற்கையின் ஒளியை மட்டுமே கொண்ட மனிதர்களைக் குறித்து அப்போஸ்தலன் பவுல் தெளிவாகக் கூறுகிறார்: “எப்படியென்றால், காணப்படாதவைகளாகிய அவருடைய நித்திய வல்லமை தேவத்துவம் என்பவைகள், உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறவைகளினாலே, உலகமுண்டானதுமுதற்கொண்டு, தெளிவாய்க் காணப்படும்; ஆதலால் அவர்கள் போக்குச்சொல்ல இடமில்லை” (ரோமர் 1:20). ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடு இல்லாமலேயே மனிதர்களால் பாவம் செய்ய முடியும்; அதுவும் கொடிய பாவங்களைச் செய்ய முடியும். மனசாட்சி, இயற்கை, பாரம்பரியம், பகுத்தறிவு ஆகிய ஒவ்வொன்றுமே மீறப்பட்ட கட்டளைகளுக்காக அவர்களைக் குற்றவாளிகளாகத் தீர்க்கப் போதுமானவை.

நியாயப்பிரமாணம் யாரையும் பாவியாக்குவதில்லை. எல்லா மனிதர்களும் ஆதாமுக்குள் பாவிகளாகவே இருக்கிறார்கள்; நியாயப்பிரமாணம் வருவதற்கு முன்பே அவர்கள் நடைமுறையில் பாவிகளாகவே இருந்தார்கள். “மீறுதல் பெருகும்படிக்கு” அது வந்தது. முதல் பார்வையில் இது மிகவும் பயங்கரமான எண்ணமாகத் தோன்றலாம்; பல போதகர்கள் இந்த வசனத்தைப் பிரசங்கிக்காமல் தவிர்த்திருப்பார்கள். ஆனால், எனக்குப் புரியாத ஒரு வசனத்தைப் பார்த்தால், அதை நான் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பேன். அதைப் புரிந்துகொள்ள என் பரலோகப் பிதாவிடம் தேடுவேன்; அவர் அதை என் ஆத்துமாவுக்குத் திறக்கும்போது, பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவியோடு அதை உங்களுக்கு அறிவிப்பது என் கடமை என்று கருதுகிறேன். “மீறுதல் பெருகும்படிக்கு நியாயப்பிரமாணம் வந்தது.” நியாயப்பிரமாணம் எப்படி மீறுதல்களைப் “பெருகச்” செய்கிறது என்பதை உங்களுக்குக் காட்ட முயலுகிறேன்.

• 1. எவையெல்லாம் பாவங்கள் என்பதை நியாயப்பிரமாணம் வெளிப்படுத்துகிறது: நியாயப்பிரமாணத்தின் கூடுதல் வெளிச்சம் இல்லாவிட்டால், நாம் ஒருபோதும் பாவம் என்று நினைத்திராத பல காரியங்களைப் பாவம் என்று அது நமக்குக் காட்டுகிறது. இயற்கை, மனசாட்சி மற்றும் பாரம்பரியத்தின் வெளிச்சத்தைக் கொண்டும்கூட, நியாயப்பிரமாணம் நமக்குக் கற்பிக்காவிட்டால் சில காரியங்களை நாம் பாவம் என்று நம்பியிருக்க மாட்டோம். வேதத்தை வாசிக்காத, அதைப் பற்றிக் கேள்விப்படாத ஒருவன், தன் மனசாட்சியின் ஒளியைக் கொண்டு ஓய்வுநாளை (Sabbath) எப்படிப் பரிசுத்தமாகக் கடைப்பிடிப்பான்? ஏதோவொரு தீவில் வாழும் ஒருவன் தேவன் இருக்கிறார் என்று அறியலாம்; ஆனால் தன் நேரத்தின் ஏழில் ஒரு பகுதியை அந்தத் தேவனுக்காக ஒதுக்க வேண்டும் என்று அவனால் எப்படித் தானாகவே கண்டறிய முடியும்? “ஓய்வுநாளைப் பரிசுத்தமாய் ஆசரிக்க நினைப்பாயாக. ஆறு நாளும் நீ வேலைசெய்து, உன் கிரியைகளையெல்லாம் நடப்பிப்பாயாக. ஏழாம் நாளோ உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய ஓய்வுநாள்; அதிலே நீயானாலும்... யாதொரு வேலையும் செய்யவேண்டாம்.” இந்தக் கட்டளையை மனசாட்சியோ, பகுத்தறிவோ ஒருபோதும் மனிதனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்க முடியாது.

அதேபோல, “நியாயப்பிரமாணம்” என்ற வார்த்தைக்குள் இஸ்ரவேலர்களின் சடங்காச்சாரங்களை (ceremonial ritual) நாம் உள்ளடக்கினால், பொதுவாகப் பாவம் என்று தோன்றாத பல விஷயங்களை நியாயப்பிரமாணம் பாவமாக மாற்றியிருப்பதை நாம் தெளிவாகக் காணலாம். அசைபோடாத மற்றும் குளம்பிரண்டாகப் பிளக்காத மிருகங்களைப் புசிப்பது, கம்பளியும் சணலும் கலந்த ஆடையை அணிவது, குஷ்டரோகி அமர்ந்திருந்த படுக்கையில் அமர்வது போன்ற ஆயிரக்கணக்கான காரியங்களில் எந்தப் பாவமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நியாயப்பிரமாணம் அவற்றைப் பாவங்களாக மாற்றி, மீறுதலைப் பெருகச் செய்தது.

• 2. நியாயப்பிரமாணம் மனிதர்களைக் கலகம் செய்யத் தூண்டுகிறது: சட்டம் அல்லது நியாயப்பிரமாணம் மனிதர்களைக் கலகம் செய்யத் தூண்டும் ஒரு தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது என்பது, உங்கள் சொந்த மனதின் செயல்பாடுகளைக் கவனித்தாலே நீங்கள் சரிபார்க்கக்கூடிய ஒரு உண்மையாகும். மனித சுபாவம் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிராக எழும்புகிறது. “இச்சியாதிருப்பாயாக” என்று நியாயப்பிரமாணம் சொல்லாதிருந்தால், இச்சை பாவம் என்று நான் அறிந்திருக்க மாட்டேன். மனிதனின் சீர்கேடு, சட்டங்கள் பிறப்பிக்கப்படும்போது கலகம் செய்யத் தூண்டப்படுகிறது. நாம் அவ்வளவு பொல்லாதவர்கள்; ஒரு காரியம் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கிறது என்ற ஒரே காரணத்திற்காகவே அதைச் செய்யும் ஆசை நமக்கு வந்துவிடுகிறது. பொதுவாகக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு பொருளைக் கொடுக்கக்கூடாது என்று சொன்னால், அவர்கள் அதையே விரும்புவார்கள். அதைத் தொடக்கூடாது என்று தடுத்தால், வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போது அதைத் தொடுவார்கள் அல்லது தொடத் துடிப்பார்கள். அப்படியானால் என் பாவத்திற்கு நியாயப்பிரமாணம் தான் காரணமா? ஒருக்காலும் இல்லை. “பாவமானது கற்பனையினாலே ஏதுவாய், சகலவித துர்இச்சைகளையும் எனக்குள் நடப்பித்தது… பாவமானது கற்பனையினாலே ஏதுவாய், என்னை வஞ்சித்து, அதினாலே என்னைக் கொன்றது” (ரோமர் 7:8, 11). நியாயப்பிரமாணம் பரிசுத்தமும், நீதியும், நன்மையுமானது. அதில் எந்தக் குறையும் இல்லை; ஆனால் பாவம் அதைக் குற்றஞ்செய்ய ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தி, கீழ்ப்படிய வேண்டிய இடத்தில் கலகம் செய்கிறது. இதை அகஸ்டின் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்: “சுண்ணாம்புக் குவியலின் மீது தண்ணீர் ஊற்றப்படும் வரை அது அமைதியாக இருக்கும்; தண்ணீர் ஊற்றியதும் அது புகையவும் எரியவும் தொடங்குகிறது. இது தண்ணீரின் குற்றமல்ல, மாறாகத் தண்ணீரைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத சுண்ணாம்பின் சுபாவமே இதற்குக் காரணம். அதுபோலவே, நியாயப்பிரமாணம் குற்றமல்ல, நமது பொல்லாத, தீய சுபாவமே இதற்குக் காரணம்.” இவ்வாறு நியாயப்பிரமாணம் மீறுதலைப் பெருகச் செய்கிறது.
• 3. நியாயப்பிரமாணம் அறியாமையின் சாக்குப்போக்குகளை நீக்குகிறது: நியாயப்பிரமாணத்தை அறியும் வரை, மனிதர்கள் செய்யும் குற்றங்களுக்கு ‘அறியாமை’ என்ற ஒரு சிறிய சாக்குப்போக்கு இருக்கிறது. ஆனால் சட்டதிட்டங்கள் அவர்கள் முன் வைக்கப்படும்போது, அவர்கள் வெளிச்சத்திற்கும் அறிவிற்கும் விரோதமாகப் பாவம் செய்வதால், அவர்களின் குற்றங்கள் பெரிதாகின்றன. மனசாட்சிக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்கிறவனே ஆக்கினைக்குள்ளாவான் என்றால், யெகோவாவின் சத்தத்தை அலட்சியம் செய்து, அவருடைய கட்டளைகளை வேண்டுமென்றே காலில் மிதிக்கிறவன் எவ்வளவு கடுமையான தண்டனைக்குப் பாத்திரவானாய் இருப்பான்? வெளிச்சம் அதிகரிக்க அதிகரிக்கக் குற்றமும் அதிகரிக்கிறது; நியாயப்பிரமாணம் அந்த வெளிச்சத்தைக் கொடுத்து, நம்மை இரட்டிப்பு குற்றவாளிகளாக்குகிறது.

யாரோ ஒருவர் சொல்வது எனக்குக் கேட்கிறது: “இந்தக் காரியங்களைப் பெருகச் செய்வதற்காக ஒரு நியாயப்பிரமாணம் வந்தது எவ்வளவு அறிவற்ற செயலாகத் தோன்றுகிறது! நம்மை நீதிமானாக்காமல், மறைமுகமாக நம் தண்டனையை அதிகரிக்கச் செய்யும் ஒரு சட்டத்தை தேவன் நமக்குக் கொடுத்தது மிகவும் கடினமானதாகத் தோன்றவில்லையா? இரக்கமுள்ள தேவன் இதை வெளிப்படுத்தாமல் மறைத்திருக்கலாமே?” என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்.

ஆனால் அறிந்துகொள்ளுங்கள், “தேவனுடைய பைத்தியம் என்று சொல்லப்படுவது மனுஷருடைய ஞானத்திலும் அதிக ஞானமாயிருக்கிறது.” இதில் ஒரு கிருபையான நோக்கம் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். கடமைகளைச் சரியாகச் செய்வதன் மூலம் தேவனுடைய தயவைப் பெற்றுவிடலாம் என்று இயற்கையான மனிதர்கள் கனவு காண்கிறார்கள். ஆனால் தேவன் கூறுகிறார்: “அவர்களால் ஒருபோதும் எட்டிப்பிடிக்க முடியாத அளவுக்கு மிக உயர்ந்த ஒரு நியாயப்பிரமாணத்தை அறிவிப்பதன் மூலம், அவர்களுடைய முட்டாள்தனத்தை அவர்களுக்குக் காட்டுவேன். நற்கிரியைகள் தங்களைக் காப்பாற்றப் போதும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் தவறாக நினைக்கிறார்கள், இந்தத் தவறாலேயே அவர்கள் அழிந்துபோவார்கள். அவர்களால் ஒருபோதும் கீழ்ப்படிய முடியாத அளவுக்குக் கடுமையான நிபந்தனைகள் கொண்ட ஒரு சட்டத்தை நான் அவர்களுக்கு அனுப்புவேன். அப்போது அவர்கள் விரக்தியடைந்து, இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக என் இரக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அவர்களால் தங்கள் நற்கிரியைகளினாலோ, நியாயப்பிரமாணத்தினாலோ இரட்சிக்கப்பட முடியாது. இது அவர்களுக்கு ஒரு பாரமான சுமையாக மாறும்; அப்போது அவர்கள் திரும்பி, ‘என்னால் இதைச் செய்ய முடியாது, என் சார்பாக இதைச் சுமக்கும்படி என் இரட்சகரிடம் கேட்பேன்’ என்று சொல்வார்கள்.”

இதை ஒரு உதாரணத்தின் மூலம் விளக்குகிறேன். சில இளைஞர்கள் கடலுக்குச் செல்லப் போகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; அங்கே அவர்கள் ஒரு பெரிய புயலைச் சந்திக்கப் போகிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். இயற்கையான புயல் வருவதற்கு முன்பாகவே, நானே ஒரு புயலை உருவாக்கும் நிலையில் இருந்தால் நான் என்ன செய்வேன்? அந்த இயற்கையான புயல் வரும்போது அவர்கள் நடுக்கடலில் இருப்பார்கள்; அவர்கள் கரைக்குத் திரும்புவதற்குள் அழிந்துபோவார்கள். எனவே நான் என்ன செய்வேன் என்றால், அவர்கள் ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் இருக்கும்போதே நானே ஒரு புயலை அனுப்பி, அவர்களைப் பெரிய ஆபத்தில் சிக்கவைத்து, அவர்களைக் கரைக்குத் தள்ளிவிடுவேன்; இதனால் அவர்கள் காக்கப்படுவார்கள். தேவன் இதைத்தான் செய்தார்! அவர்களுடைய பயணம் எவ்வளவு கடினமானது என்பதைக் காட்ட அவர் நியாயப்பிரமாணம் என்னும் புயலை அனுப்புகிறார். நியாயப்பிரமாணம் என்னும் புயல், அவர்களை இலவசமான கிருபை என்னும் துறைமுகத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லக் கட்டாயப்படுத்தி, அவர்களை ஒரு பயங்கரமான அழிவிலிருந்து காப்பாற்றுகிறது.

நியாயப்பிரமாணம் ஒருபோதும் மனிதர்களை இரட்சிக்க வரவில்லை. அது அதன் நோக்கமே அல்ல. கிரியைகளினால் இரட்சிப்பு சாத்தியமில்லை என்பதை முழுமையாக நிரூபிப்பதற்கும், தேவனால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள் சுவிசேஷத்தின் முழுமையான இரட்சிப்பை மட்டுமே நம்பியிருக்கும்படி அவர்களைத் துரத்துவதற்காகவுமே அது வந்தது.

இன்னொரு உதாரணத்தைக் கூறுகிறேன். ஆல்ப்ஸ் (Alps) எனப்படும் அந்த உயர்ந்த மலைகள் உங்களுக்கு நினைவிருக்கும். அந்த ஆல்ப்ஸ் மலைகள் இன்னும் கொஞ்சம் உயரமாக இருந்திருந்தால் அது எவ்வளவு பெரிய நன்மையாக இருந்திருக்கும்! மாவீரன் நெப்போலியன் தனது பெரிய படையை அந்த மலையின் வழியே வழிநடத்திச் சென்றபோது ஆயிரக்கணக்கானோர் மடிந்து போனார்கள். ஒருவேளை அந்த மலையின் உச்சியில் இமயமலையை விடப் பெரிய இன்னொரு மலையை அடுக்கி வைத்திருக்க முடிந்திருந்தால், அந்த அதிகப்படியான சிரமத்தைக் கண்டு அவன் அந்த முயற்சியைக் கைவிட்டிருப்பான் அல்லவா? ஆயிரக்கணக்கானோரின் அழிவு தவிர்க்கப்பட்டிருக்குமே! நெப்போலியன், “இது சாத்தியமா?” என்று கேட்டான். “சற்று சாத்தியம் தான்” என்று பதிலளிக்கப்பட்டது. “முன்னேறுங்கள்!” என்று கத்தினான் நெப்போலியன். படைகள் மலையேறத் தொடங்கின.

நமது நற்கிரியைகள் என்னும் இந்த மலையை ஏறிக்கடப்பது நமது இயற்கையான அறிவுக்குச் சாத்தியமாகவே தோன்றுகிறது. ஆனால் அந்த முயற்சியில் எல்லா மனிதர்களும் அழிந்து போவார்கள். எனவே, தேவன் அந்த மலையின் உச்சியில் நியாயப்பிரமாணம் என்னும் இன்னொரு மலையை வைக்கிறார். இப்போது பாவி சொல்கிறான், “என்னால் அதைத் தாண்ட முடியாது. இது என் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட காரியம். எனக்கு முன்பாக இயேசு கிறிஸ்துவின் இரக்கம் என்னும் ஒரு குறுகிய பாதை—சிலுவையின் பாதை—தெரிகிறது. நான் அந்த வழியிலேயே செல்வேன்” என்கிறான். ஆனால், அவனால் ஏற முடியாத அளவுக்கு அந்த மலை உயரமாக இல்லாமல் இருந்திருந்தால், அவன் ஏறிக்கொண்டே சென்று ஏதோவொரு படுகுழியிலோ அல்லது பனிச்சரிவிலோ விழுந்து நித்தியமாக அழிந்திருப்பான். கிரியைகளால் இரட்சிக்கப்படுவது சாத்தியமே இல்லை என்பதை முழு உலகமும் காணும்படிக்கே நியாயப்பிரமாணம் வந்தது.

கிருபையின் பெருக்கம்

இப்போது இந்தத் தலைப்பின் மிகவும் மகிழ்ச்சியான பகுதிக்கு வருவோம்—கிருபையின் பெருக்கம். பாவம் செய்த பேரழிவுகளைக் கண்டு துக்கித்த நம் இருதயங்கள், “கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று” என்ற உறுதிமொழியால் மகிழ்ச்சியடைகின்றன.

தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவரும் மக்களின் எண்ணிக்கையில் கிருபை பாவத்தை விடச் சிறந்தது. நரகத்திற்குச் செல்பவர்களை விட, இரட்சிக்கப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகமாக இருக்கும் என்பதே என் உறுதியான நம்பிக்கை. எல்லாவற்றிலும் இயேசுவுக்கே முதலிடம் என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியிருக்க, சாத்தானுக்கு இயேசுவை விட அதிகப் பின்பற்றுபவர்கள் இருப்பார்கள் என்று எப்படி நினைக்க முடியும்? இல்லை! மீட்கப்பட்டவர்கள் ஒருவராலும் எண்ணக்கூடாத ஒரு கூட்டமாக இருப்பார்கள் என்று எழுதப்பட்டிருக்கும்போது, அழிந்துபோனவர்கள் எண்ண முடியாதவர்கள் என்று எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை. இப்போது சிறு குழந்தைகளாகப் பரலோகத்தில் இருக்கும் ஆத்துமாக்களின் கூட்டத்தை சற்று எண்ணிப் பாருங்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஆதாமுக்குள் விழுந்தார்கள்; ஆனால் அனைவரும் மீட்கப்பட்டு, தாயின் மார்பிலிருந்து நேராக மகிமைக்குப் பறந்து செல்லும் பாக்கியத்தைப் பெற்றார்கள்.

ஆயிரம் வருட அரசாட்சியின்போது (Millennial age) மனந்திரும்பும் திரளான மக்கள் இந்த எடையை இன்னும் கூட்டுவார்கள். அந்த சமாதான காலத்தில், உலக மக்கள் அனைவரும் கர்த்தரை அறிவார்கள். தேவனுடைய பிள்ளைகள் புறாக்களைப் போலத் தங்கள் பலகணிகளுக்குப் பறந்து வருவார்கள்; இரட்சகரின் குடும்பம் பலமடங்கு பெருகும். துன்மார்க்கரின் ஊர்வலம் மிக நீளமாக இருக்கலாம்—அழிந்துபோனவர்கள் ஆயிரக்கணக்கானோராக இருக்கலாம். ஆனால் ராஜாதி ராஜாவின் ஊர்வலம் அவர்களை விடப் பெரிய கூட்டங்களைக் கொண்டதாக இருக்கும். “பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.” கிருபையின் வெற்றிக்கோப்பைகள் பாவத்தின் வெற்றிக்கோப்பைகளை விட அதிகமாகவே இருக்கும்.

கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகும்; ஏனென்றால் இந்த உலகம் முழுமையாகக் கிருபையால் நிறையும் ஒரு காலம் வரப்போகிறது. ஆதாமும் ஏவாளும் தேவனுக்கு விரோதமாகக் கலகம் செய்தபோதே உலகில் கிருபையின் வெளிப்பாடு இருந்தது. “உனக்கும் ஸ்திரீக்கும், உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் பகை உண்டாக்குவேன்; அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவர் குதிங்காலை நசுக்குவாய்” என்று தேவன் ஏதேன் தோட்டத்தில் கூறினார். அந்த முதல் மீறுதலுக்குப் பிறகு, கிருபை பூமியில் தனது பிடியை முழுவதுமாக இழந்த ஒரு கணமும் இருந்ததில்லை. தேவன் எப்பொழுதும் உலகில் தம்முடைய ஊழியர்களைக் கொண்டிருக்கிறார்.

இந்த உலகம் பாவம் மற்றும் ஊழலால் நீண்ட காலமாக இருளில் மூடியிருக்கிறது. ஆனால் நெருப்பு ஒரு நாள் இதைச் சுத்திகரிக்கும். அந்த அக்கினிக்குப் பிறகு இந்த உலகம் நீதியில் பிரகாசிக்கும். எல்லாமே சுத்திகரிக்கப்பட்ட பிறகு, தேவன் அதைத் திரும்பவும் குளிர்விப்பார். தேவன் அதை முதல்முறை படைத்தபோது எப்படிப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாரோ, அதேபோல மீண்டும் புன்னகைப்பார். புதிய நதிகளும் புதிய சமுத்திரங்களும் ஓடும். என்றென்றைக்கும் நீதிமான்கள் வாழும் இடமாக உலகம் மீண்டும் மாறும். தேவனுடைய செங்கோலிலிருந்து தொலைந்துபோன அந்த ரத்தினம் மீண்டும் பதிக்கப்படும். இயேசு இந்த உலகத்திற்காக மரித்தார்; அவர் எதற்காக மரித்தாரோ அதை அவர் பெற்றுக்கொள்வார்.

பாவத்தால் நாம் ஏதேன் தோட்டத்தை இழந்தோமா? கிருபையால் நாம் அதைவிடப் பெரிய ஒன்றைப் பெற்றிருக்கிறோம். இயேசு நம்மைப் பரலோக இடங்களில் அவரோடே உட்காரச் செய்திருக்கிறார். ஜீவவிருட்சமும், சிங்காசனத்திலிருந்து பாயும் நதியும் பரலோக குடிகளைப் பேரின்பத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. ஆதாமுக்குள் இழந்த ஜீவன் கிறிஸ்துவுக்குள் மீண்டும் அதிகமாய்க் கிடைத்துள்ளது. ஆதாமுக்குள் நமது ஆடைகள் கிழிக்கப்பட்டதை நாம் ஒப்புக்கொள்கிறோம்; ஆனால் குற்றமற்ற நிலையிலிருந்த அந்த ஆடைகளை விட அதிக மதிப்புள்ள ஒரு தெய்வீக நீதியால் இயேசு நம்மை உடுத்தியுள்ளார். விழுந்துபோவதற்கு முன்பு இருந்ததை விட இப்போது நாம் அதிகப் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம். நாம் ஆதாமை விடப் பெரிய ஒரு சுதந்தரத்தைப் பெற்றிருக்கிறோம்.

ஓ இயேசுவே! எங்கள் பாவம் எங்களை விட்டழித்த எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிய செல்வங்களை நீர் எங்களுக்குக் கொடுத்துள்ளீர். உம்முடைய கிருபை எங்கள் பாவங்களை விட உயர்ந்தது. “கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.”

1. பாவியின் இருதயத்திற்குள் நியாயப்பிரமாணம் நுழைதல்

இப்போது நாம் இந்தத் தலைப்பின் இரண்டாவது பகுதிக்கு வருகிறோம். அதுவே, நியாயப்பிரமாணம் மனிதனுடைய இருதயத்திற்குள் நுழைவதாகும். மனிதனின் உள்ளான காரியங்களைக் குறித்துப் பேசும்போது நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்; இருதயம் என்னும் இந்தச் சிறிய காரியத்தைப் பற்றிப் பேசுவது எளிதல்ல. மனிதர்களுடைய ஆத்துமாவின் சட்டதிட்டங்களைத் தொடும்போது, பலர் கோபமடைகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய கோபத்தைக் கண்டு நாம் பயப்படப் போவதில்லை. இன்று காலை நாம் மனிதனின் உள்ளான மனுஷனைப் பற்றிப் பேசப் போகிறோம். பாவம் பெருகும்படிக்கு நியாயப்பிரமாணம் அவர்கள் இருதயத்திற்குள் நுழைந்தது, “ஆனால் பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.”

ஆத்துமாவுக்குப் பாவத்தை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் நியாயப்பிரமாணம் மீறுதலைப் பெருகச் செய்கிறது. தேவனாகிய பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு மனிதனின் மனசாட்சிக்கு நியாயப்பிரமாணத்தை உணர்த்தும்போது, அவனுடைய இரகசியப் பாவங்கள் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன; சிறிய பாவங்கள் அவற்றின் உண்மையான உருவத்தில் பெரிதாகக் காட்டப்படுகின்றன; பார்ப்பதற்கு எந்தத் தவறும் இல்லாததுபோலத் தோன்றும் காரியங்கள்கூட மிகவும் கொடிய பாவங்களாக மாறுகின்றன. இருதயங்களை ஆராய்ந்து, உள்ளிந்திரியங்களைச் சோதித்தறிகிற அந்தப் பயங்கரமான தேவன் ஆத்துமாவிற்குள் நுழைவதற்கு முன்பு, எல்லாம் நீதியாகவும், நியாயமாகவும், அழகாகவும், பரிசுத்தமாகவும் இருப்பதைப் போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அவர் உள்ளே மறைந்திருக்கும் தீமைகளை வெளிப்படுத்தும்போது, காட்சியே மாறிவிடுகிறது. ஒருகாலத்தில் சிறிய தவறுகள், இளமைப் பருவத்தின் குறும்புகள், சாதாரண ஆசைகள், சிறிய சறுக்கல்கள் என்று சொல்லப்பட்ட மீறுதல்கள் அனைத்தும்—தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மீறிய, தண்டனைக்குரிய உண்மையான பாவங்கள் என்பதை அவற்றின் உண்மையான நிறத்தில் காட்டுகின்றன.

ஜான் பனியன் (John Bunyan) தனது புகழ்பெற்ற ‘மோட்சப் பயணம்’ புத்தகத்தின் மூலமாக இதை அழகாக விளக்குகிறார்:

“வியாக்கியானக்காரர் கிறிஸ்தவனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒருபோதும் கூட்டப்படாததால் புழுதி நிறைந்திருந்த ஒரு பெரிய அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அதைப் சிறிது நேரம் பார்வையிட்ட பிறகு, வியாக்கியானக்காரர் ஒரு மனிதனை அழைத்து அதைக் கூட்டச் சொன்னார். அவன் கூட்டத் தொடங்கியதும், புழுதி ஏராளமாகப் பறக்கத் தொடங்கியது; கிறிஸ்தவனுக்கு மூச்சுத் திணறும் அளவுக்குப் புழுதி எழும்பியது. அப்போது வியாக்கியானக்காரர் அருகில் நின்ற ஒரு சிறுமியிடம், ‘தண்ணீர் கொண்டுவந்து இந்த அறையில் தெளி’ என்றார். அவள் அப்படியே செய்ததும், அந்த அறை மிகவும் எளிதாகவும் சுத்தமாகவும் கூட்டப்பட்டது.

அப்போது கிறிஸ்தவன், ‘இதன் அர்த்தம் என்ன?’ என்று கேட்டான். அதற்கு வியாக்கியானக்காரர், ‘இந்த அறை, சுவிசேஷத்தின் இனிய கிருபையால் ஒருபோதும் பரிசுத்தமாக்கப்படாத ஒரு மனிதனின் இருதயம் ஆகும். இந்தப் புழுதி என்பது அவனுடைய ஜென்மப் பாவம் மற்றும் மனிதன் முழுவதையும் தீட்டுப்படுத்திய உள்ளான சீர்கேடுகள். முதலில் கூட்டத் தொடங்கியவன் தான் நியாயப்பிரமாணம். தண்ணீர் கொண்டுவந்து தெளித்தவள் தான் சுவிசேஷம். முதலாவது மனிதன் கூட்டத் தொடங்கியவுடன் புழுதி பறந்ததால் அவனால் அந்த அறையைச் சுத்தப்படுத்த முடியவில்லை என்பதையும், உனக்கு மூச்சுத் திணறியது என்பதையும் நீ பார்த்தாய் அல்லவா? இது எதைக் காட்டுகிறது என்றால், நியாயப்பிரமாணம் இருதயத்தைப் பாவத்திலிருந்து சுத்தப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, பாவத்தை உயிர்ப்பிக்கிறது (ரோமர் 7:9), அதற்குப் பலம் கொடுக்கிறது (1 கொரி. 15:56), ஆத்துமாவில் பாவத்தைப் பெருகச் செய்கிறது (ரோமர் 5:20). அது பாவத்தை வெளிப்படுத்தித் தடை செய்கிறதே தவிர, அதை அடக்குவதற்கான வல்லமையைக் கொடுப்பதில்லை.

மீண்டும், அந்தச் சிறுமி அறையில் தண்ணீர் தெளித்ததும், அது மிக எளிதாகச் சுத்தமாக்கப்பட்டதை நீ பார்த்தாய். சுவிசேஷம் தனது இனிமையான, விலையேறப்பெற்ற தாக்கத்துடன் இருதயத்திற்குள் வரும்போது, அந்தச் சிறுமி தண்ணீர் தெளித்துப் புழுதியை அடக்கியது போலவே, பாவமும் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டு அடக்கப்படுகிறது. விசுவாசத்தின் மூலம் ஆத்துமா சுத்தமாக்கப்பட்டு, மகிமையின் ராஜா வாசம் செய்வதற்குத் தகுதியானதாக மாறுகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.”

இருதயம் என்பது பல்லிகளும், கரப்பான்பூச்சிகளும், வண்டுகளும், இருட்டில் நம் கண்களுக்குத் தெரியாத பலவிதமான ஊர்வனங்களும் பூச்சிகளும் நிறைந்த ஓர் இருண்ட பாதாள அறையைப் போன்றது. ஆனால் நியாயப்பிரமாணம் ஜன்னல்களைத் திறந்து வெளிச்சத்தை உள்ளே விடுகிறது; அப்போதுதான் நாம் அந்தத் தீமைகளைக் காண்கிறோம். இவ்வாறு நியாயப்பிரமாணத்தால் பாவம் வெளிப்படுவதாலேயே, நியாயப்பிரமாணம் மீறுதலைப் பெருகச் செய்கிறது என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.

மீண்டும் ஒரு காரியம். நியாயப்பிரமாணம் இருதயத்திற்குள் வரும்போது, நாம் பாவத்தால் எவ்வளவு கறுப்பாக இருக்கிறோம் என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது. நாம் பாவிகள் என்பது நம்மில் பலருக்குத் தெரியும். அதைச் சொல்வது மிகவும் எளிது. “பாவி” என்ற வார்த்தையை அடிக்கடி உதடுகளில் உச்சரிப்பவர்கள் பலர் உண்டு; ஆனால் அவர்களுக்கு அதன் உண்மையான அர்த்தம் புரிவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் பாவத்தைப் பார்க்கிறார்கள், ஆனால் நியாயப்பிரமாணம் வரும் வரை அதன் கொடூரம் அவர்களுக்குப் புரிவதில்லை. அதில் ஏதோ கொஞ்சம் பாவம் இருப்பதாக நினைக்கிறோம்; ஆனால் நியாயப்பிரமாணம் வரும்போதுதான் அதன் அருவருப்பை நாம் கண்டறிகிறோம். தேவனுடைய பரிசுத்த வெளிச்சம் எப்போதாவது உங்கள் ஆத்துமாக்களில் பிரகாசித்திருக்கிறதா? உங்கள் மாபெரும் சீர்கேடுகள் மற்றும் தீமைகளின் ஊற்றுகள் உடைக்கப்பட்டு, “ஆண்டவரே, நான் பாவம் செய்தேன்” என்று சொல்லும் அளவுக்கு நீங்கள் விழிப்படைந்திருக்கிறீர்களா? நியாயப்பிரமாணத்தால் உங்கள் இருதயம் உடைக்கப்படுமானால், உங்கள் இருதயம் பிசாசை விட மிகவும் வஞ்சகமானது என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.

என்னைக் குறித்து நானே இதைச் சொல்ல முடியும்: என் இருதயத்தைக் குறித்து எனக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது, அது அவ்வளவு மோசமானது. வேதாகமம் சொல்கிறது, “எல்லாவற்றைப் பார்க்கிலும் இருதயமே திருக்குள்ளதும், மகா கேடுள்ளதுமாயிருக்கிறது.” பிசாசும் அந்த “எல்லாவற்றிலும்” ஒன்றுதான்; எனவே இருதயம் பிசாசை விடவும் மோசமானது. “என் இருதயம் உள்ளே மிகவும் நல்லதாகவே இருக்கிறது. மேலோட்டமாகச் சில குறைகள் இருக்கலாம், ஆனால் உள்ளத்தில் நான் மிகவும் நல்லவன்” என்று சொல்பவர்களை நாம் எவ்வளவு பேரைப் பார்க்கிறோம்! ஒரு கூடையின் மேல் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் பழங்கள் கெட்டுப்போயிருந்தால், “மேலே உள்ள பழங்கள்தான் கெட்டுப்போயிருக்கின்றன, ஆனால் அடியில் இருப்பவை மிகவும் நல்லவை” என்று யாராவது சொன்னால் நீங்கள் அந்தக் கூடையை வாங்குவீர்களா? “இல்லவே இல்லை,” என்று சொல்வீர்கள். “மிகச் சிறந்த பழங்களைத்தான் மேலே வைப்பார்கள்; மேலே இருப்பவையே கெட்டுப்போயிருந்தால், அடியில் இருப்பவை நிச்சயம் முழுமையாக அழுகிப்போயிருக்கும்” என்று கூறுவீர்கள்.

வித்தியாசமான வாழ்க்கை வாழும் பலரைக் குறித்து அவர்களின் நண்பர்கள், “அவன் உள்ளத்தில் நல்லவன். சிலசமயம் குடிப்பான், ஆனால் மனதளவில் நல்லவன்” என்று சொல்வார்கள். அதை ஒருபோதும் நம்பாதீர்கள். மனிதர்கள் வெளியே எப்படித் தோன்றுகிறார்களோ அதைவிட அவர்கள் உள்ளே சிறந்தவர்களாக இருப்பது மிக அரிது. கிண்ணத்தின் அல்லது தட்டின் வெளிப்புறம் சுத்தமாக இருந்தால், உட்புறம் அசுத்தமாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆனால் வெளிப்புறமே அசுத்தமாக இருந்தால், உட்புறம் எந்த வகையிலும் சிறந்ததாக இருக்காது என்பதை நீங்கள் உறுதியாக நம்பலாம். நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் நமது நல்ல பொருட்களை ஜன்னலில் பார்வைக்கு வைக்கிறோம்; நமது நல்ல குணங்களை முன்னால் வைத்துவிட்டு, கெட்டவைகளைப் பின்னால் மறைக்கிறோம். நீங்களும் நானும், நம்மைப் பற்றியும் நம் இருதயத்தின் மோசமான நிலையைக் குறித்தும் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்வதைத் தவிர்ப்போம். நியாயப்பிரமாணம் நம் ஆத்துமாவுக்குள் நுழைந்திருந்தால், நாம் தலைகுனிந்து, “ஓ, என் பாவம்! ஓ, என் அசுத்தம்! என் இருளின் கறுப்பு! என் குற்றங்களின் பயங்கரமான தன்மை!” என்று அறிக்கை செய்வோம். “மீறுதல் பெருகும்படிக்கு நியாயப்பிரமாணம் வந்தது.”

நமது சுபாவத்தின் சீர்கேட்டை நமக்கு வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், நியாயப்பிரமாணம் பாவத்தின் அளவற்ற பெருக்கத்தைக் காட்டுகிறது. நமது குற்றத்திற்காகச் சர்ப்பத்தின் மேல் பழிபோடவோ, அல்லது தவறான முன்மாதிரியின் வற்புறுத்தலால்தான் நாம் வழிதவறிப் போனோம் என்று சொல்லவோ நாம் அனைவரும் தயாராக இருக்கிறோம். ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் நியாயப்பிரமாணத்தை இருதயத்திற்குள் கொண்டுவருவதன் மூலம் இந்தக் கனவுகளையெல்லாம் கலைத்துவிடுகிறார். அப்போது மகா ஆழத்தின் ஊற்றுகள் உடைக்கப்படுகின்றன, கற்பனையின் அறைகள் திறக்கப்படுகின்றன; விழுந்துபோன மனிதனின் சாராம்சத்திலேயே வேரூன்றியிருக்கும் உள்ளான தீமை வெளிப்படுகிறது.

நியாயப்பிரமாணம் தீமையின் ஆழத்தை வெட்டித் திறக்கிறது; நோயின் மையத்தைக் காட்டுகிறது; குஷ்டரோகம் மிக ஆழமாக உள்ளே பரவியிருப்பதை நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. ஒரு மனிதன், தனக்குள்ளிருக்கும் நதிகள் அனைத்தும் இரத்தமாக மாறுவதையும், தன் முழு இருப்புக்குள்ளும் அருவருப்பு ஊர்ந்து செல்வதையும் பார்க்கும்போது, அவன் தன்னைத்தானே எவ்வளவு வெறுக்கிறான்! பாவம் என்பது வெறும் சதைக்காயம் அல்ல, அது இருதயத்தில் குத்தப்பட்ட ஒரு கத்தி என்பதை அவன் கற்றுக்கொள்கிறான். நஞ்சு அவனுடைய நரம்புகளில் ஊடுருவி, அவனுடைய எலும்பு மஜ்ஜையில் தங்கி, அவனுடைய உள்ளான இருதயத்தில் அதன் ஊற்றைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவன் கண்டறிகிறான். இப்போது அவன் தன்னைத்தானே அருவருத்து, சுகமடைய விரும்புகிறான். தான் செய்யும் வெளிப்புறப் பாவங்களைவிடத் தனக்குள் இருக்கும் ஜென்மப் பாவமே மிகவும் கொடியதாகத் தோன்றுகிறது. தான் என்னவாக இருக்கிறான் என்பதை நினைக்கும்போது அவன் முகம் வெளிறிப்போகிறது; நற்கிரியைகளினால் இரட்சிக்கப்படலாம் என்ற எண்ணத்தை முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்று கைவிடுகிறான்.

இவ்வாறு பாவியின் முகத்திரையை அகற்றி, அவனது பரிதாபமான நிலையைக் காட்டிய பிறகு, இரக்கமற்ற நியாயப்பிரமாணம் ஆக்கினைத்தீர்ப்பின் (condemnation) தண்டனையை அவனுக்கு உணர்த்தி, மீறுதலை இன்னும் அதிகமாகப் பெருகச் செய்கிறது. அது நியாயாசனத்தில் ஏறி, மரண தண்டனையை அறிவிக்கிறது. “ஏற்கனவே ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டான்” என்ற வார்த்தைகளைக் கடுமையான, இரக்கமற்ற குரலில் அது முழங்குகிறது. தான் செய்த முந்தைய உணர்த்துதல் கிரியையால், பாவியின் எல்லாச் சாக்குப்போக்குகளும் நீக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதை நன்கறிந்த நியாயப்பிரமாணம், இப்போது ஆத்துமாவைத் தனக்காக வாதாடும்படி அழைக்கிறது. எனவே பாவியால் எதுவும் பேச முடிவதில்லை; கோபப் பார்வையுடன் நியாயப்பிரமாணம் நரகத்தின் திரையை விலக்கி, அந்த மனிதனுக்கு வேதனையின் ஒரு காட்சியைக் காட்டுகிறது. தனக்கு அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு நியாயமானது என்றும், தண்டனை மிகவும் கடுமையானது அல்ல என்றும், இரக்கத்தை எதிர்பார்க்கத் தனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்றும் ஆத்துமா உணர்கிறது.

அது முழுமையான விரக்தியில் கீழே விழும் வரை நடுங்கி, தத்தளித்து, மயங்கி நிற்கிறது. பாவி தன் சொந்தக் கழுத்தில் கயிற்றை மாட்டி, மரண தண்டனை பெற்றவனின் உடையை அணிந்துகொண்டு, ராஜாவின் சிங்காசனத்தின் பாதத்தில் தன்னை வீழ்த்துகிறான். அவனுக்கு ஒரே ஒரு எண்ணம் தான்: “நான் பாவி.” அவனுக்கு ஒரே ஒரு ஜெபம் தான்: “ஆண்டவரே, பாவியாகிய என்மேல் கிருபையாயிரும்.”

நியாயப்பிரமாணம் தன் செயல்பாடுகளை இத்துடன் நிறுத்துவதில்லை. பாவத்தினால் ஏற்பட்ட பெலவீனத்தை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், அது மீறுதலை இன்னும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அது ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், உண்மையில் கொன்றுவிடுகிறது. மனந்திரும்பவும் விசுவாசிக்கவும் தன்னால் முடியும் என்று ஒருகாலத்தில் நினைத்தவன், இப்போது அந்த இரண்டையும் செய்யத் தனக்குள் எந்த வல்லமையும் இல்லை என்பதைக் கண்டறிகிறான். மோசே பாவியை அடிக்கும்போது, முதல் அடியில் அவனை நசுக்கிச் சிதைக்கிறான்; ஆனால் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது அடியில், அவன் செத்தவனைப் போலக் கீழே விழுகிறான். ஒரே ஒரு ஜெபத்தின் மூலம் பரலோகத்தை வாங்க முடியும் என்றாலும், நான் நரகத்திற்குத்தான் சென்றிருப்பேன் என்ற நிலையில் நானே இருந்திருக்கிறேன்; ஏனென்றால் என்னால் பறக்க முடியாதது போலவே, அப்போது என்னால் ஜெபிக்கவும் முடியவில்லை. மேலும், நியாயப்பிரமாணம் நமக்காகத் தோண்டியுள்ள கல்லறையில் நாம் இருக்கும்போது, நாம் எதையும் உணர முடியாதவர்கள் போல உணர்கிறோம்; எங்களால் துக்கப்பட முடியவில்லையே என்று துக்கப்படுகிறோம். கை கால்களை அசைக்க முடியாதபடி அந்தப் பயங்கரமான மலை நம் மீது அழுத்துகிறது; உதவிக்காகக் கத்த நினைத்தாலும், நம் குரல் நமக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கிறது.

“மனந்திரும்பு!” என்று போதகர் கத்துவது வீண். எங்கள் கடினமான இருதயம் உருகாது. விசுவாசிக்குமாறு அவர் எங்களை வற்புறுத்துவதும் வீண்—அவர் பேசும் அந்த விசுவாசம், ஒரு புதிய பிரபஞ்சத்தைப் படைப்பது எவ்வளவு கடினமோ அதுபோல எங்கள் திறனுக்கு அப்பாற்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. அழிவு இப்போது முற்றிலும் அழிவாகவே மாறிவிட்டது. “ஏற்கனவே ஆக்கினைத்தீர்ப்புக்குள்ளானான்” என்ற இடிமுழக்கச் சத்தம் எங்கள் காதுகளில் ஒலிக்கிறது. அதன்பின், “அக்கிரமங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்தவர்கள்” என்ற மற்றொரு சத்தம் தொடர்கிறது. மூன்றாவதாக, மிகவும் பயங்கரமான ஒரு சத்தம், “வரப்போகும் கோபாக்கினை—வரப்போகும் கோபாக்கினை” என்ற கொடிய எச்சரிக்கையுடன் கலக்கிறது. பாவியின் பார்வையில் அவன் இப்போது ஒரு அழுகிய பிணத்தைப் போலத் தூக்கி எறியப்படுகிறான். ஒருபோதும் சாகாத புழுவால் தான் வதைக்கப்படுவதையும், நரகத்தில் தன் கண்களை ஏறெடுப்பதையும் ஒவ்வொரு கணமும் அவன் எதிர்பார்க்கிறான். இதுவே இரக்கத்தின் நேரம்—தேவனுடைய கிருபையினால், இப்போது நாம் ஆக்கினைக்குள்ளாக்கும் நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்து, அளவற்ற கிருபையின் பக்கம் திரும்புவோம்.

பாரஞ்சுமக்கிற, ஆக்கினைத்தீர்ப்புக்குள்ளான பாவியே கேள்! என் எஜமானரின் நாமத்தில், நான் இப்போது அளவற்ற கிருபையைக் குறித்துப் பேசுகிறேன். கிருபை அதன் அளவிலும் வல்லமையிலும் பாவத்தை விடச் சிறந்தது. உன் பாவங்கள் பலவாக இருந்தாலும், இரக்கத்தில் அநேக மன்னிப்புகள் உண்டு. உன் பாவங்கள் நட்சத்திரங்கள், மணல் துகள்கள், பனித்துளிகள் ஆகியவற்றை விட எண்ணிக்கையில் அதிகமாக இருந்தாலும், மன்னிப்பின் ஒரே ஒரு செயல் அனைத்தையும் இரத்து செய்துவிடும். உன்னுடைய அக்கிரமம் ஒரு மலையாக இருந்தாலும், அது சமுத்திரத்தின் ஆழத்தில் வீசப்படும். உன் கறுப்பு, உன் இரட்சகரின் சுத்திகரிக்கும் இரத்தத்தால் கழுவப்படும். கவனி, நான் ‘உன் பாவங்கள்’ என்று திட்டவட்டமாகச் சொன்னேன்; ஏனென்றால் நீ இப்போது நியாயப்பிரமாணத்தால் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கப்பட்ட பாவியாக இருந்தால், அந்த அடையாளத்தினாலேயே நீ கிருபையின் பாத்திரம் என்பதை நான் அறிவேன். ஓ, நரகத்திற்குப் பாத்திரமான பாவிகளே, கைவிடப்பட்டவர்களே, சமுதாயத்தால் தள்ளப்பட்டவர்களே, பாவிகளின் கூட்டத்திலிருந்தே ஒதுக்கப் பட்டவர்களே—உங்கள் அக்கிரமத்தை நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டால், இதோ இரக்கம் இருக்கிறது—அது பரந்த, விரிவான, இலவசமான, பிரம்மாண்டமான, அளவற்ற இரக்கம்!

பாவியே, இதை நினைவில் கொள்: “உலகம் உருவான நாள் முதல் இன்றுவரை, மனிதர்கள் எண்ணத்திலும், சொல்லிலும், செயலிலும் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் ஒரு பாவியின் தலையில் வைக்கப்பட்டாலும், இயேசுவின் விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தின் ஊற்று, அந்தப் பயங்கரமான பாரத்தை முற்றிலும் அகற்றிவிடும்.”

கிருபை மற்றொரு காரியத்திலும் பாவத்தை விடச் சிறந்தது. பாவம் அதன் மூலத்தைக் காட்டி, நம் இருதயமே அதன் தகப்பன் என்று சொல்கிறது. ஆனால் கிருபையோ பாவத்தை முறியடித்து, கிருபையின் தோற்றுநராகிய ராஜாதி ராஜாவைக் காட்டுகிறது. நியாயப்பிரமாணம் பாவத்தின் வேரை நம் இருதயத்தில் காட்டுகிறது; கிருபையோ அதன் வேரை தேவனிடம் காட்டுகிறது.

“அவருடைய பரிசுத்த மார்பில், எனக்கான நித்திய அன்பின் நினைவுகளைக் காண்கிறேன்.”

ஓ கிறிஸ்தவனே, கிருபை எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு காரியம்! அதன் ஊற்று நித்திய மலைகளில் உள்ளது! பாவியே, நீ தேவனுடைய பார்வையில் மிகவும் மோசமானவனாக இருந்தாலும், நீ அவரை எப்பொழுதும் உன் பிதாவாகக் கொண்டிருக்கிறாய். குற்றவாளிக்கண்டில் நிற்கும் ஒரு பரிதாபமான குற்றவாளியாக உன்னை நான் காண்கிறேன். அப்போது இரக்கம் இவ்வாறு கத்துவதை நான் கேட்கிறேன்: “அவனை விடுதலை செய்! அவன் வெளிறிப்போனவன், நோயாளியானவன், ஊனமுற்றவன்—அவனைக் குணமாக்கு. அவன் ஒரு மோசமான இனத்தைச் சேர்ந்தவன்—இதோ, நான் அவனை என் குடும்பத்தில் தத்தெடுக்கிறேன்.” பாவியே! தேவன் உன்னைத் தம் மகனாக ஏற்றுக்கொள்கிறார். என்ன? நீ ஏழையாக இருந்தாலும், தேவன் சொல்கிறார், “நான் உன்னை என்றென்றைக்கும் என்னுடையவனாக ஏற்றுக்கொள்வேன். நீ என் சுதந்தரவாளியாக இருப்பாய். இதோ உன்னுடைய அழகான சகோதரன். இரத்த உறவில் அவர் உன்னோடு ஒன்றானவர்—இயேசுவே உன்னுடைய உண்மையான சகோதரன்!” இந்த மாற்றம் எப்படி வந்தது? ஓ, இது இரக்கத்தின் செயல் அல்லவா? “கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.”

கிருபை பாவத்தை முறியடிக்கிறது; ஏனென்றால் நாம் விழுந்த இடத்தைவிட அது நம்மை மிக உயரத்திற்குத் தூக்குகிறது. மேலும், “பாவம் பெருகின இடத்தில் கிருபை அதிகமாய்ப் பெருகிற்று.” ஏனென்றால் நியாயப்பிரமாணத்தின் தீர்ப்பு மாற்றப்படலாம், ஆனால் கிருபையின் தீர்ப்பு ஒருபோதும் மாறாது. நான் இங்கே நின்று குற்றவாளியாக உணர்கிறேன், ஆனாலும் ஒருவேளை நான் விடுதலை செய்யப்படலாம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. விடுதலைக்கான ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கை இன்னும் எஞ்சியிருக்கிறது. ஆனால் நாம் நீதிமானாக்கப்படும்போது (Justified) அங்கே ஆக்கினைத்தீர்ப்பைக் குறித்த பயம் இல்லை. நான் ஒருமுறை நீதிமானாக்கப்பட்டுவிட்டால், நான் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கப்பட முடியாது—கிருபையினால் நான் முழுமையாக மன்னிக்கப்படுகிறேன். நான் நீதிமானாக்கப்பட்ட மனிதன் என்றால், என்மேல் கைவைக்கப் பிசாசுக்கு நான் சவால் விடுகிறேன். நீதிமானாக்கப்படுதல் என்பது ஒருபோதும் மாறாத நிலை, அது மகிமையோடு பிரிக்க முடியாதபடி இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

“தேவன் தெரிந்துகொண்டவர்கள்மேல் குற்றம் சாட்டுகிறவன் யார்? தேவனே அவர்களை நீதிமான்களாக்குகிறார். ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கிறவன் யார்? கிறிஸ்துவே மரித்தவர்; அவரே உயிர்த்தெழுந்தவர்; அவரே தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் இருக்கிறவர்; நமக்காக வேண்டுதல் செய்கிறவரும் அவரே. கிறிஸ்துவின் அன்பைவிட்டு நம்மைப் பிரிப்பவன் யார்? உபத்திரவமோ, வியாகுலமோ, துன்பமோ, பசியோ, நிர்வாணமோ, அபாயமோ, பட்டயமோ? எவையுமே நம்மைப் பிரிக்க முடியாது; இவையெல்லாவற்றிலேயும் நாம் நம்மில் அன்புகூருகிறவராலே முற்றும் ஜெயங்கொள்ளுகிறவர்களாயிருக்கிறோமே. மரணமானாலும், ஜீவனானாலும், தேவதூதர்களானாலும், அதிகாரங்களானாலும், வல்லமைகளானாலும், நிகழ்காரியங்களானாலும், வருங்காரியங்களானாலும், உயர்வானாலும், தாழ்வானாலும், வேறெந்தச் சிருஷ்டியானாலும் நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவிலுள்ள தேவனுடைய அன்பைவிட்டு நம்மைப் பிரிக்கமாட்டாதென்று நிச்சயித்திருக்கிறேன்.”

ஓ, பரிதாபமான, குற்றவாளியாகத் தீர்க்கப்பட்ட பாவியே, இது உன்னை ஆச்சரியப்படுத்தவில்லையா? இலவசமான கிருபையின் மேல் உனக்கு அன்பை ஏற்படுத்தவில்லையா? இவை அனைத்தும் உன்னுடையதே. உன்னுடைய குற்றங்கள் ஒருமுறை துடைக்கப்பட்டுவிட்டால், அவை ஒருபோதும் மீண்டும் உன்மேல் சுமத்தப்பட மாட்டாது. சுவிசேஷம் தரும் இந்த நீதிமானாக்குதல், எதிர்காலத்தில் நீ பின்வாங்கிப் போனால் ரத்து செய்யப்பட்டுவிடும் என்று சொல்லும் ஒரு போலியான உபதேசம் அல்ல. இல்லை. ஒருமுறை செலுத்தப்பட்ட கடனை இரண்டு முறை கேட்க முடியாது; ஒருமுறை அனுபவித்த தண்டனையை மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை. இரட்சிக்கப்பட்டாய், இரட்சிக்கப்பட்டாய், தேவனுடைய கிருபையினால் முழுமையாக இரட்சிக்கப்பட்டாய்! இந்தப் பரந்த உலகம் முழுவதும் நீ பயமில்லாமல் நடக்கலாம்.

இன்னும் ஒரு காரியம். பாவம் நம்மை நோயாளியாகவும், துக்கமுள்ளவனாகவும், சோர்வடைந்தவனாகவும் மாற்றுவது போல, கிருபை நம்மை மிகவும் மகிழ்ச்சியானவர்களாகவும், சுதந்திரமானவர்களாகவும் மாற்றுகிறது. பாவம் ஒருவனைத் துயரம் நிறைந்த இருதயத்தோடு நடமாடச் செய்கிறது; உலகம் அவனை விழுங்கிவிடும் என்பது போலவும், மலைகள் அவன்மேல் விழத் தயாராக அந்தரத்தில் தொங்குவது போலவும் அவன் உணருகிறான். இது நியாயப்பிரமாணத்தின் விளைவு. நியாயப்பிரமாணம் நம்மைத் துக்கப்படுத்துகிறது. நியாயப்பிரமாணம் நம்மைப் பரிதாபமானவர்களாக மாற்றுகிறது. ஆனால் பாவியே, கிருபை உன் ஆவியின் மீதான பாவத்தின் தீய விளைவுகளை அகற்றுகிறது. நீ கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசித்தால், பிரகாசிக்கும் கண்களுடனும் இலகுவான இருதயத்துடனும் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுவாய். அழிந்துபோன, தொலைந்துபோன பாவியாக, கிட்டத்தட்ட நரகம் என்னை எவ்வளவு பரிதாபமாக்க முடியுமோ அந்த அளவுக்குப் பரிதாபமான நிலையில் ஒரு சிறிய சபைக்குள் நான் நுழைந்த அந்த காலை எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. நியாயப்பிரமாணத்தைக் குறித்துப் பேசிய பல சபைகளுக்கு நான் சென்றிருந்தேன், ஆனால் சுவிசேஷத்தை நான் கேட்டதில்லை.

விலங்கிடப்பட்ட, சிறைப்பட்ட ஒரு பாவியாக நான் அந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தேன். தேவனுடைய வார்த்தை வந்தது, நான் விடுதலையாகி வெளியே சென்றேன். நரகத்தைப் போலப் பரிதாபமான நிலையில் நான் உள்ளே சென்றாலும், உற்சாகத்தோடும் மகிழ்ச்சியோடும் வெளியே வந்தேன். பாவத்தால் கறுப்பாக நான் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன்; பெய்த பனியைவிட வெண்மையாக நான் திரும்பிச் சென்றேன். தேவன் சொல்லியிருந்தார்: “உன் பாவங்கள் இரத்தாம்பரச் சிவப்பாயிருந்தாலும், உறைந்த மழையைப்போல் வெண்மையாகும்.” இப்போது நீ உன்னை ஒரு பாவி என்று உணர்ந்தால், இதுவே உனக்கும் ஏன் கிடைக்கக்கூடாது என் சகோதரனே? அவர் உன்னிடம் கேட்பதெல்லாம், உனக்கு அவர் தேவை என்பதை நீ உணர வேண்டும் என்பது மட்டும்தான். “பாவம் பெருகும்படிக்கு நியாயப்பிரமாணம் வந்தது.” நீ மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டாய், அதை விசுவாசி; தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவனே, அதை மட்டும் விசுவாசி—நீ இரட்சிக்கப்பட்டாய் என்பதே சத்தியம்.

இறுதியாக—பரிதாபமான பாவியே, பாவம் உன்னைப் பரலோகத்திற்குத் தகுதியற்றவனாக்கிவிட்டதா? கிருபை உன்னைச் செராபீன்களுக்கும் (தேவதூதர்களுக்கும்), பூரணமாக்கப்பட்ட நீதிமான்களுக்கும் தகுதியான தோழனாக மாற்றும். இன்று பாவத்தினால் தொலைந்துபோய், அழிக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் நீ, ஒரு நாள் உன் தலையில் கிரீடத்துடனும், கையில் பொன் சுரமண்டலத்துடனும், உன்னதமானவரின் சிங்காசனத்திற்கு உயர்த்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்பாய். குடிகாரனே, நீ மனந்திரும்பினால் பரலோகத்தில் உனக்காக ஒரு கிரீடம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை எண்ணிப்பார். மிகவும் குற்றவாளியான, மிகவும் தொலைந்துபோன, மிகவும் சீர்கெட்டுப்போன நீ நியாயப்பிரமாணத்தால் உன் மனசாட்சியில் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறாயா? அப்படியானால், என் எஜமானரின் நாமத்தில், அவருடைய இரத்தத்தின் மூலமாக மன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்ள உன்னை அழைக்கிறேன். அவர் உன் இடத்தில் பாடுபட்டார்; அவர் உன் குற்றத்திற்காகப் பிராயச்சித்தம் செய்தார்; நீ விடுதலை செய்யப்பட்டாய்.

நீ அவருடைய நித்திய அன்பின் பாத்திரம். நியாயப்பிரமாணம் உன்னைக் கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்தும் ஒரு வழிகாட்டி (schoolmaster) மட்டுமே. உன்னை அவர்மேல் சாய்த்துக்கொள். இரட்சிக்கும் கிருபையின் கரங்களில் உன்னை வீழ்த்து. எந்தக் கிரியைகளும் தேவையில்லை, எந்தத் தகுதியும் தேவையில்லை, எந்த நீதியும் தேவையில்லை, நீ செய்ய வேண்டியது எதுவுமில்லை. “எல்லாம் முடிந்தது” என்று சொன்னவருக்குள் நீ பரிபூரணமாய் இருக்கிறாய்.

“பத்தாயிரம் தாலந்து கடன்பட்டிருப்பதை உணர்ந்த கடனாளிகளே, நீங்கள் அவருடைய பாதத்தில் தாழ விழும்போது, உங்கள் கிருபையுள்ள தேவன் அனைத்தையும் மன்னிக்கிறார். கனமான சங்கிலியைச் சுமந்த அடிமைகளே, விடுதலையைக் கோருங்கள், மாபெரும் இரட்சகரின் நாமத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். பரலோகத்தின் செழிப்பான சுதந்தரம் இலவசமாகக் கொடுக்கப்படுகிறது; அழகிய எருசலேம் பொன் வீதிகளுடனும் முத்து வாசல்களுடனும் உங்கள் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறது. அங்குள்ள ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட குடிகள் இனி ஒருபோதும் அடிமைத்தனத்தையோ வறுமையையோ கண்டு புலம்புவதில்லை! அங்கே எந்தக் கடனும் இல்லை, அளவற்ற அன்பு மட்டுமே; அவர்களின் கடனை நினைத்து அவர்களின் மகிழ்ச்சி பெருகுகிறது.”