மனித வாழ்க்கையின் மேன்மையான அர்த்தத்தை நமக்கு நினைவூட்டவும், முன்னேற்றப் பாதையில் நம்மை வழிநடத்தவுமே சடங்குகள் உருவாக்கப்பட்டன. நல்லொழுக்கங்களுடன் இணைந்த இந்தப் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றுவதன் முக்கிய நோக்கம், அவற்றை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவந்து எதிர்கால சந்ததியினருக்குக் கடத்துவதாகும். நற்பழக்கங்கள் மனித குலத்தின் நல்வாழ்விற்கும் வளர்ச்சிக்கும் பங்களிக்கின்றன; எனவே, அவைகளைக் குறித்துக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. ஆனால், சமுதாயத்தையும் சமூக அமைப்பையும் சீர்குலைக்கும் தீய பழக்கவழக்கங்களைப் பற்றி நாம் தீவிரமாகக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். மேலும், அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தவும், தடை செய்யவும் நாம் வலுவான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.

இன்றும் மக்கள் இதன் தீமைகளை அறியாமலேயே, சம்பிரதாயங்கள் என்ற பெயரில் அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதைப் பரவலாகக் காணலாம். அவர்களிடம் சென்று, "ஐயா, நீங்கள் கடைப்பிடிக்கும் இந்தச் சடங்கிற்கு என்ன அர்த்தம்?" என்று கேட்டால், அவர்கள், "நம் முன்னோர்கள் ஏதோ நல்ல எண்ணத்துடனோ அல்லது நல்லதை நாடியோ இவைகளை அமைத்திருக்க வேண்டும்" என்று சொல்லி அதை நியாயப்படுத்துவார்களே தவிர, அதைக் குறித்த உண்மையைச் சொல்ல மாட்டார்கள். ஏனென்றால், அதில் மேன்மையாகச் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. அப்படிப்பட்ட சுயநலவாதிகளால் நியமிக்கப்பட்டதே வரதட்சணை முறை, உடன்கட்டை ஏறுதல், குழந்தைத் திருமணம் மற்றும் விதவைக் கோலங்கள் போன்ற தீமைகள். இவை அனைத்தும் 'சடங்கு' என்ற பெயரிலேயே வருகின்றன.

இப்படிப்பட்ட சமூக அநீதிகளை அகற்ற, பல முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள் முன்னெடுத்த புரட்சியின் காரணமாக, நாம் அந்தத் தீய பழக்கவழக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு, மூடநம்பிக்கைகளிலிருந்து விலகி வசதியாக வாழ்கிறோம். ஆனால், சமூகத்தையும் நாகரிக வளர்ச்சியையும் ஒடுக்கும் மற்றொரு அமைப்பு உள்ளது. அதுதான் 'சாதி அமைப்பு'. சாதியை, தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் ஒரு சமூக வழக்கம் என்று நாம் வரையறுக்கலாம்.

எந்தவொரு நல்ல வழக்கமோ அல்லது பாரம்பரியமோ, பிரிந்து கிடக்கிற மக்களை ஒன்றிணைக்கவே உதவும். ஆனால், இந்தச் சாதி அமைப்பு ஒன்றுபட்டவர்களைப் பிரிக்கிறது; ஏற்றத்தாழ்வை உருவாக்குகிறது. இதுவே அதன் அடிப்படைப் பண்பு. ஆரம்பத்தில், இது ஒரு சமூக நெறியாக உருவாக்கப்பட்டு, பின்னர் அனைத்து மக்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டியதாயிற்று. ஏனென்றால், அது மதத்தின் பெயராலும், பொய்யான அர்த்தத்தோடும் போதிக்கப்பட்டது. இதனால், அது வன்முறை வடிவத்தை எடுத்து, சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தைப் பெற்று, பொருளாதார அமைப்பைக் கடுமையாகச் சேதப்படுத்தியது. அது இன்றுவரை மனிதனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாத ஒரு வலுவான பிணைப்பை உருவாக்கிக்கொண்டது. மேலும், இன்றைய சமுதாயத்தில் இதற்குக் கட்டுப்பாடற்ற எதிர்ப்பு இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, மாறாக மரியாதை அதிகரித்து வருவது மிகவும் வருந்தத்தக்கது.

இந்தச் சாதி அமைப்பு எப்படி உருவானது?

சமூக ஆர்வலர்களும், வரலாற்று ஆசிரியர்களும் சாதி அமைப்பின் தோற்றம் மற்றும் விளைவுகள் குறித்துப் பல்வேறு கருத்துகளைத் தெரிவிக்கின்றனர். சாதி என்பது தொழிலை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவானது என்றும், சிலர் தங்களின் சுயநலத்திற்காக மற்றவர்களைத் தங்கள் காலடியில் அடக்குவதற்காக இது நிறுவப்பட்டது என்றும் கூறப்படுகிறது. பண்டைய காலங்களில் பொதுவாக ஒன்றாக வாழ்ந்த மக்கள், போர்களின் காரணமாகப் பல பழங்குடியினராகவும் குழுக்களாகவும் பிரிக்கப்பட்டபோது சாதி அமைப்பு உருவானது என்றும் கருதப்படுகிறது.

இருப்பினும், ரிக் வேதத்தில் ஒரு வலுவான அடிப்படை வகுக்கப்பட்டுள்ளது; இது சாதி அமைப்பின் இருப்பை மறுக்கமுடியாத வகையில் ஆதரிக்கிறது. அதுதான் 'புருஷ சூக்தம்'. சாதி அமைப்பு பற்றி நாம் மேலே குறிப்பிட்ட பல காரணங்கள் நம்பகமானதாக இருக்கலாம், அல்லது இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால், ரிக் வேதத்தில் காணப்படும் அடிப்படை அசைக்க முடியாதது மற்றும் மறுக்க முடியாதது.

"பிராமணோஸ்ய முகமாஸீத் பாஹூ ராஜந்ய கிருத: ஊரூ ததஸ்ய யத் வைஸ்ய பத்ப்யாம் சூத்ரோ அஜாயத" (ரிக்வேதம் 10:90:12)

இதன் பொருள்: "பிராமணர்கள் பிரம்மாவின் முகத்திலிருந்து வந்தார்கள்; க்ஷத்திரியர்கள் அவரது தோள்களிலிருந்து வந்தார்கள்; வைசியர்கள் அவரது தொடைகளிலிருந்தும், சூத்திரர்கள் அவரது பாதங்களிலிருந்தும் பிறந்தார்கள்." இந்து மதத்திற்கான மூல வேதமாகக் கருதப்படும் ரிக்வேதம், சாதி அமைப்பின் தோற்றத்திற்குப் பளிச்சிடும் உறுதியான சான்றாகும். எந்தவித ஆதாரமும் இல்லாவிட்டாலும், அட்டூழியங்களைச் செய்பவர்களுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டால், அவர்களின் செயல்களுக்கும் அக்கிரமங்களுக்கும் எந்தத் தடையும் இருக்காது.

இதே தந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள் 'சாதி' என்ற சமூக ஆயுதத்தை உருவாக்கி, இரக்கமே இல்லாமல் மற்றவர்களைக் கொடூரமாகத் தாக்கினர். இன்று இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான சாதிகள் பண்டைய காலத்தில் இருந்திருக்காது; ஆனால் இவ்வளவு சாதிகளாகப் சமூகம் பிரிக்கப்பட்டதற்குக் காரணம் 'புருஷ சூக்தம்' என்று தயக்கம் இல்லாமல் சொல்லலாம். மேலும், சாதிகளின் தோற்றம் பற்றிய அனைத்துக் கற்பனைக் கதைகளும் பொய்களால் நிரம்பியுள்ளன.

இருப்பினும், சில தத்துவஞானிகள் இந்தச் சாதி அமைப்பை அக்காலத்தில் வாழ்ந்த சில சுயநலவாதிகள் உருவாக்கி, மற்றவர்களை அடிமைகளாகப் பயன்படுத்துவதற்கு ரிக் வேதத்தில் இடைச்செருகல்களாகச் (interpolations) சேர்த்தார்கள் என்றும், உண்மையில் அது ரிக் வேதத்தில் இல்லை என்றும் வாதிட முயன்றுள்ளனர். அது உண்மை என்றால், மனித இனத்திற்கு வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைக் கற்பித்திருக்க வேண்டிய மனுசாஸ்திரம் ஏன் சாதி அமைப்பை வலுப்படுத்த வேண்டும்?

"ஆனால் ஒரு சூத்திரன், விலைக்கு வாங்கப்பட்டாலும் சரி, வாங்கப்படாவிட்டாலும் சரி, அவன் ஒரு பிராமணனின் அடிமையாகப் படைக்கப்பட்டதால், சேவை செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படலாம். ஒரு சூத்திரன், தன் எஜமானனால் விடுவிக்கப்பட்டாலும், அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படவில்லை; அது அவனுக்குள் இயல்பாகவே இருப்பதால், அவனை அதிலிருந்து யார் விடுவிக்க முடியும்?" (மனுஸ்மிருதி 8:412)

அதாவது, ஒரு சூத்திரன் அடிமையாக வாங்கப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு பிராமணன் அவனை அடிமையாக்கக் கட்டாயப்படுத்தலாம். ஏனென்றால், சூத்திரன் பிராமணர்களுக்குச் சேவை செய்யவும், கீழ்த்தரமான வேலைகளைச் செய்யவும் படைக்கப்பட்டான். அந்தச் சூத்திரன் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டாலும், அவனால் தப்பிக்க முடியாது. ஏனெனில், அந்த அடிமைத்தனம் அவனுக்குப் பிறவியிலேயே வந்தது. அந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்து அவனை யார் விடுவிக்க முடியும்?

மனு! ரிக் வேதத்தில் சாதி அமைப்பை மேலும் கடுமையாக்கி உறுதிப்படுத்தியதால், உயர் சாதியினர் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கு எதிரான விரோதப் போக்கை அதிகரித்துக் கொண்டனர். இந்து தத்துவஞானிகள் ஜாதி அமைப்பு ரிக் வேதத்தில் இல்லை என்று வாதிட்டால், மனு ஏன் அதை அங்கீகரித்தார்? சாதி அமைப்பைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது மனுவை நாம் கருத்தில் கொள்ளாவிட்டாலும், பகவத் கீதையை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

"சாதுர்வர்ணியம் மயா சிருஷ்டம் குணகர்மவிபாகச:" (பகவத் கீதை 4:13)

"குணங்கள் மற்றும் செயல்களின் அடிப்படையில் நான்கு வர்ணங்களையும் நானே படைத்தேன்" என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

சாதி எவ்வாறு தோன்றியது என்ற கேள்விக்கு உயர்கல்வி கற்றவர்களும், வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர்களும் கூட நேரடியான பதிலைக் கொடுக்கத் தயங்குகிறார்கள். அவர்கள் பார்க்காதது போலவும், கேட்காதது போலவும் நடந்து கொள்கிறார்கள். இதற்குக் காரணம், சாதி அமைப்பின் மீது அவர்களுக்குள்ள மிகுந்த மரியாதையும், அபரிமிதமான பற்றும்தான். சமூகத்தைச் சீரழிக்கும் சாதி அமைப்பின் கேடுகளைப் பற்றி அவர்கள் இவ்வளவு அறிந்திருந்தும், அதைக் கண்டிக்கவில்லை என்றால், அவர்களைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்ல முடியும்?

தோட்டத்திலிருந்து களைகளை அகற்றாவிட்டால், அவை இறுதியில் முழுப் பயிரையும் பலவீனப்படுத்தி, பலனற்றதாக மாற்றிவிடும். சாதியும் அப்படியே. அதன் மூலம் சமுதாயம் முன்னேற்றமோ வளர்ச்சியோ அடைய முடியாது. ஒருவேளை அவர்கள் வளர்ச்சியடைந்தாலும், மறுபுறம் பல சமுதாய ரீதியாகவும், குடும்ப ரீதியாகவும் பல தடைகளை எதிர்கொள்வார்கள். சிலர் தங்கள் சாதியைப் பெருமை பாராட்டிக்கொண்டு தங்களைப் பற்றி உயர்வாக நினைக்கிறார்கள்.

அவர்கள் சாதிப் பெருமை பேசுகிறார்கள். மற்றவர்களிடம் இல்லாத ஒன்றை, தங்கள் மூதாதையர்களிடமிருந்து தாங்கள் பெற்றதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு, அதைக் கொண்டாடுகிறார்கள். "நாம் பணத்தால் ஏழைகளாக இருக்கலாம், ஆனால் சாதியால் ஏழைகள் அல்ல" என்பது போன்ற அவர்களின் கொண்டாட்டம் இரட்டிப்பாக உள்ளது. பழகிப்போன ஒரு சிந்தனை முறையை விட்டுவிட முடியாத பலவீனமே, சாதியைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு வலுவான காரணமாகும். அத்தகையவர்களைச் சாதியின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்க முடியாது.

வரலாற்றைப் பார்த்தால், உயர் சாதியினரும் இந்து மதச் சீர்திருத்தவாதிகளும் பலர் சாதியை எதிர்த்துப் போராடினார்கள். இந்தச் சாதி நமக்கு எந்த நன்மையையும் தராது, சாதியினால் தேசம் செழிக்காது, மேலும், மக்களை ஒன்றாக வாழ்வதைத் தடுக்கிறது என்று அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். சாதியத்தின் இருப்பு பழைய பாகுபாடுகளை நினைவுப்படுத்தி, அதை மீண்டும் கொண்டு வருவதால் ஒற்றுமை மறைந்துவிடும். இது இந்தியாவில் வேரூன்றி, உலகம் முழுவதும் அதன் நச்சுச் செல்வாக்கைத் தொடர்ந்து பரப்பி வருகிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், சாதி என்பது ஒரு மாயமான தோற்றம்; அது கண்ணுக்குப் புலப்படாது, ஆனால் ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.

சாதியைப் பற்றி ஒரு கிறிஸ்தவரின் மனப்பான்மை என்னவாக இருக்க வேண்டும்?

உயர் சாதியினர் தங்கள் சாதியைக் குறித்துப் பெருமைப்படுவது போல, கிறிஸ்தவர்களும் தங்கள் சாதியைப் பற்றிப் பெருமைப்படுகிறார்கள். அவர்கள் சாதி அமைப்பின் மீதான அவர்களின் ஈர்ப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அவர்களின் சாதிப் பெருமையும் ஈர்ப்பும் அவர்களின் வார்த்தைகளிலும், செயல்களிலும், அவர்கள் சொல்லும் சாட்சிகளிலும் கலந்திருக்கிறது. இந்தப் பெருமை அனைத்தும் கெட்டது. "கர்வம் மறைந்தாலும், உள்ளுக்குள் அது நீங்கவில்லை" என்று சொல்வது போல், கிறிஸ்துவை முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொண்ட இன்றைய விசுவாசிகள் கூட, தங்கள் பொது சாட்சிகளிலும், பேச்சுகளிலும் தங்கள் பெயர், கிராமப் பெயர் மற்றும் சாதிப் பெயரையும் சேர்த்துச் சொல்வதை நாம் பார்க்கிறோம்.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், உயர் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே தங்கள் சாதியைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுகிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் சாதியைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. "தகுதியில்லாத என்னை தேவன் தமது மாபெரும் கிருபையால் மீட்டுக்கொண்டார்" என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் தங்கள் சாதிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். இதனால், சாதி அமைப்பு இறுதியில் கிறிஸ்தவர்களைக் கூட ஈர்த்துக்கொண்டது மற்றும் ஒடுக்கியது.

இந்தச் சாதிவெறி, புறமதத்தினரை விடக் கிறிஸ்தவர்களிடையே அதிகமாகக் காணப்படுவதாக நாம் பார்க்கிறோம். இன்றைய கிறிஸ்தவப் பிரசங்கிகள் தங்கள் சாட்சிகளிலோ அல்லது பிரசங்கங்களிலோ தங்கள் உயர் சாதியைக் குறிப்பிடாவிட்டால் ஒருவித அந்நியப்படுதல் ஏற்படும் என்று நினைத்து, சாதியைக் குறிப்பிடுவதைத் தவிர்ப்பதில்லை. "நீங்கள் மனுஷர்முன்பாக உங்களை நீதிமான்களாகக் காட்டுகிறீர்கள், தேவனோ உங்கள் இருதயங்களை அறிந்திருக்கிறார்; மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது" (லூக்கா 16:15).

இந்து மதச் சீர்திருத்தவாதிகள் வேதாகமத்தின் போதனைகளை அனுபவபூர்வமாக அறியாவிட்டாலும், சாதி அமைப்பை வன்மையாகக் கண்டித்ததை நாம் ஏற்கனவே படித்திருக்கிறோம். குறைந்தபட்சம் நமது கிறிஸ்தவர்களுக்கு அவர்களைப் போன்ற விழிப்புணர்வு கூட இல்லை என்பது வேதனைக்குரியது.

அதுவரை இரண்டு கிறிஸ்தவ சகோதரர்களும் நன்றாகப் பேசுவார்கள், நன்றாகப் பழகுவார்கள். ஆனால் ஒருவரின் சாதி மற்றவருக்குத் தெரிய வரும்போது, முந்தைய நட்பு வழிதவறிப் போய்விடும்; வார்த்தைகள் மாறுகின்றன, செயல்களில் அன்பு குறைகிறது, இறுதியில் அவர்களுக்கிடையேயான ஒற்றுமை சேதமடைகிறது. இது சாதி அமைப்பிற்குள் மறைந்திருக்கும் உள்ளார்ந்த விஷம். ஆனால் இதுபோன்ற ஒரு சம்பவம் நடக்காமல் தடுக்க ஞானமுள்ள கிறிஸ்தவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் தெரியுமா? ஒரு கிறிஸ்தவ சகோதரனின் சாதி, மற்றொரு நபர் மூலம் மறைமுகமாகத் தெரிந்த பிறகே தங்களை அறிமுகம் செய்துகொள்கிறார்கள்.

தேவனுடைய பிள்ளைகளாகவும் விசுவாசிகளாகவும் இருக்கிற நாம், புறஜாதியாரின் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றுவது சரியா? அதிலிருந்து ஏதேனும் நல்ல பயன்கள் வருவதாக இருந்தால், அதைப் பின்பற்றிக் கடைப்பிடிக்கச் சொல்லியிருப்பார் நம்முடைய தேவன். ஆனால் வேதத்தில் சாதி அமைப்பை ஆதரிக்கும் ஒரு வசனப்பகுதி கூட இல்லை; மாறாக, அந்தப் பிரிவினையைக் கண்டிக்கும் பல வசனப் பகுதிகள் உள்ளன.

தேவனால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட இஸ்ரவேலர்களில் சிலர் புறமதப் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றி தேவனுடைய கோபத்திற்கு ஆளானார்கள் (சங்கீதம் 106:35). புறமதப் பழக்கவழக்கங்கள் அரசனாகிய சாலொமோனின் ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக இருந்தன (1 இராஜாக்கள் 11:4). மேலும் புறமதப் பழக்கவழக்கங்கள் மூலமாகவே ஆகாபின் மரணமும் நேரிட்டது (1 இராஜாக்கள் 21:22-26, 22:29-40). அதனால்தான் புறஜாதியாரால் முன்மொழியப்பட்ட பழக்கவழக்கங்களில் ஈடுபட வேண்டாம் என்று எரேமியா மிகக் கடுமையாக எச்சரித்தார் (எரேமியா 10:2).

இன்றைய திருச்சபையில், பலர் தங்களைப் பிரசங்கிகளாகவும், தேவ மனிதர்களாகவும் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். இருப்பினும், சாதி அமைப்பை மிகவும் நேசிப்பதன் மூலம் அவர்கள் தேவனுக்குச் செய்யும் துரோகத்தை, அவர்களின் சில செயல்பாடுகள் மூலம் நாம் உணர முடிகிறது.

உதாரணமாக, ஒரு பெண்ணும் ஒரு பையனும் நேசிக்கிறார்கள். அவர்கள் அதைப் பற்றித் தங்கள் பெற்றோருக்குத் தெரிவிப்பார்கள். பிள்ளைகளின் விருப்பங்களை மறுக்க முடியாமல், பெற்றோர்களும் திருமணத்திற்குச் சம்மதித்து நிச்சயதார்த்தம் செய்கிறார்கள். திருமணம் நெருங்கும் நேரத்தில், அது ஒரு கலப்புத் திருமணம் என்று அறிந்ததும், அவர்கள் திடீரென்று திருமணத்தை நிறுத்தி விடுகிறார்கள். மாற்று வழிகள் இல்லாததால் திருமணம் நடந்தாலும், பெற்றோர்கள் சரியாக அவர்களிடம் பேசாமல் போகலாம் அல்லது மணமகனுக்கும் மணமகளுக்கும் இடையே பகையை உருவாக்கலாம். பெற்றோர்கள் கலப்புத் திருமணத்திற்கு ஒப்புக்கொள்கிறார்கள் என்றால், அது திருமணத்திலிருந்து வரும் நன்மைகளுக்கான பேராசையால் மட்டுமே தவிர, தேவனுடைய வார்த்தையினாலோ அல்லது அவர்களின் சொந்த விருப்பத்தினாலோ அல்ல.

சமீபத்தில், ஒரு விசுவாசி தன் மகளுக்கு நல்ல வரன் பார்க்கும்படி என்னிடம் கூறினார். ஆனால் அந்த மணமகன் தங்கள் சாதியைச் சேர்ந்தவனாக இருக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தார். சாதியின் கட்டுகளால் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த விசுவாசமான பெண்ணின் வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, நான் எப்படிப் பதிலளிப்பது என்று தெரியாமல் திகைத்துப் போனேன்.

இன்றைய போதகர்கள் மத்தியிலும், திருச்சபையிலும் இதே போக்கு காணப்படுகிறது. உண்மையான தேவனுடைய கட்டளைகளைப் போதிக்க வேண்டிய சில போதகர்கள், விசுவாசிகளுக்குக் கற்பிக்கவும், கண்டிக்கவும், புத்தி சொல்லவும் தவறிவிடுகிறார்கள். அவர்கள் புறமத மரபுகளைப் பின்பற்றக்கூடாது என்பதை அறிந்திருந்தாலும், அவர்கள் மறைமுகமாக அவற்றை நியாயப்படுத்தி, அவற்றைக் கவனிக்காதது போல் செயல்படுகிறார்கள். இன்னும் வெளிப்படையாகச் சொன்னால், பல திருச்சபைத் தலைவர்கள் இன்னும் சாதியப் பிடியிலேயே உள்ளனர். அவர்கள் தங்கள் சொந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்களுடன் மட்டுமே பேசுகிறார்கள், அவர்களுடன் மட்டுமே நட்பு கொள்கிறார்கள். இவ்விதமாகச் செய்வதன் மூலம், அவர்கள் தங்கள் சாதிப் பிணைப்புகளை மேலும் வலுப்படுத்துகிறார்கள்.

திருச்சபைத் தலைவர்களுக்கே இதுபோன்ற சாதிய ஈர்ப்புகள் இருந்தால், சாதாரண விசுவாசிகளின் நிலைமை என்னவாக இருக்கும்? மற்றொரு கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியைச் சேர்ந்த விசுவாசிகள் மட்டுமே அந்தத் தேவாலயத்திற்குச் செல்கிறார்கள். அதாவது, 'இந்தத் திருச்சபை இந்தச் சாதியினருக்கு', 'அந்தத் திருச்சபை அந்தச் சாதியினருக்கு' என்று சொல்லி, விசுவாசிகளாகிய அவர்களைப் பிரித்துக்கொண்டு, அந்நியப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

இறுதியில், நிலைமை மிகவும் மோசமாகி, ஒரு புதிய திருச்சபையில் சேர விரும்பும் எந்தவொரு விசுவாசியும் முதலில் "அந்தத் திருச்சபையின் சாதி என்ன?" என்று கேட்டுப் பிறகு முடிவெடுக்கிறார்கள். ஒரே சரீரமாக இருக்க வேண்டிய கிறிஸ்தவ சபை, சாதி அமைப்பின் பெயரால் துண்டு துண்டாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. பிதாவிடம் கிறிஸ்து ஜெபித்தபோது, "பரிசுத்த பிதாவே, நீர் எனக்குத் தந்தவர்கள் நம்மைப்போல ஒன்றாயிருக்கும்படிக்கு, நீர் அவர்களை உம்முடைய நாமத்தினாலே காத்துக்கொள்ளும்" (யோவான் 17:11) என்று ஜெபித்தார்.

கிறிஸ்துவின் நோக்கத்திற்கும், சித்தத்திற்கும் விரோதமான போக்கைக் கொண்டதே இந்தச் சாதி அமைப்பு. ஓ! விசுவாசியே, நீங்கள் செல்லும் திருச்சபையில் இப்படிப்பட்ட ஒரு அவலநிலை இருக்கிறதா? அப்படியானால், திருச்சபையின் அவலநிலை உன்னைப் பிடிக்கும் முன் அந்தத் தேவாலயத்தை விட்டு வெளியேறுங்கள்!

இன்னொரு விஷயம் என்னவென்றால், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்காகத் தங்கள் பெயர்களை மாற்றிக்கொள்ளும் சகோதர சகோதரிகள் நம்மிடையே இருக்கிறார்கள். அதாவது, அலுவலகத்தில் அவர் ஒரு 'புறஜாதி எலியாவாக' இருக்கிறார், ஆனால் திருச்சபையில் 'கிறிஸ்தவ எலியாவாக'த் தோன்றுகிறார். கிறிஸ்தவப் பெயரைச் சான்றிதழ்களில் எழுதுவது வேலைவாய்ப்பில் இடையூறு அல்லது தடைகளை ஏற்படுத்தும் என்று பயந்து, சான்றிதழ்கள் மற்றும் ஆவணங்களில் வேறு பெயரை எழுதுகிறார்கள். அதிகாரிகள் திடீர் ஆய்வு செய்ய வீட்டிற்கு வரும்போது கூட, அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாகத் தோன்றாமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்.

அதாவது, கிறிஸ்தவத்தின் சின்னங்களாக இருக்கும் பொருட்களைப் படுக்கைக்கு அடியிலோ அல்லது பரணிலோ வைத்துவிட்டு, ஆய்வாளர்கள் வீட்டிற்கு வந்து வெளியேறும்போது, "அப்பாடா...!" என்று பெருமூச்சு விடுகிறார்கள். அதாவது, அவர்கள் தங்களைச் சந்தர்ப்பத்திற்கு ஏற்ப நிறங்களை மாற்றும் பச்சோந்தி போன்ற மனநிலையைக் கொண்டுள்ளனர்; வெளிப்புறமாக ஒரு புறஜாதியினராகவும், உள்ளுக்குள் ஒரு கிறிஸ்தவராகவும் வாழ்கிறார்கள். அத்தகைய மக்களைப் பற்றி கிறிஸ்து ஏற்கனவே ஒரு எச்சரிக்கையைக் கொடுத்திருந்தார். "மனுஷர் முன்பாக என்னை அறிக்கை பண்ணுகிறவன் எவனோ, அவனை நானும் பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் முன்பாக அறிக்கைபண்ணுவேன். மனுஷர் முன்பாக என்னை மறுதலிக்கிறவன் எவனோ, அவனை நானும் பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் முன்பாக மறுதலிப்பேன்" (மத்தேயு 10:32-33).

கிறிஸ்தவர்களாகத் தங்களைப் பற்றிய உண்மையை அறியாமல், உலக வேலை அல்லது பதவி உயர்வுக்காக அதை மறைப்பவர்கள், நம்முடனே இருக்கிறார்கள், நம்முடன் பேசுகிறார்கள், நம்முடன் ஐக்கியம் கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் மறைந்தும் இருக்கிறார்கள்.

"விசுவாசத்தினாலே மோசே தான் பெரியவனானபோது பார்வோனுடைய குமாரத்தியின் மகன் என்னப்படுவதை வெறுத்து, அநித்தியமான பாவசந்தோஷங்களை அநுபவிப்பதைப்பார்க்கிலும் தேவனுடைய ஜனங்களோடே துன்பத்தை அநுபவிப்பதையே தெரிந்துகொண்டு, இனிவரும் பலன்மேல் நோக்கமாயிருந்து, எகிப்திலுள்ள பொக்கிஷங்களிலும் கிறிஸ்துவினிமித்தம் வரும் நிந்தையை அதிக பாக்கியமென்று எண்ணினான்.

விசுவாசத்தினாலே அவன் அதரிசனமானவரைத் தரிசிக்கிறதுபோல உறுதியாயிருந்து, ராஜாவின் கோபத்துக்குப் பயப்படாமல் எகிப்தைவிட்டுப் போனான்" (எபிரெயர் 11:24-27).

ஆனால் இன்றைய பெயரளவிலான கிறிஸ்தவர்கள், தங்கள் அற்பத் தேவைகளுக்காகக் கிறிஸ்துவை இகழ்ந்து, தேவனைத் துக்கப்படுத்தத் துணிகிறார்கள்.

மோசேயின் குணமும் தியாகமும் நம்மிடம் இல்லாவிட்டாலும், தேவை ஏற்படும்போது, "நான் ஒரு கிறிஸ்தவன்" என்று சொல்லும் தைரியமும் துணிச்சலும் ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவருக்கும் இருக்க வேண்டும். அதுமட்டுமல்லாமல், வேலைக்காகவோ அல்லது சுயநலத்திற்காகவோ தனது பெயரை மாற்றிக்கொண்டு, தங்கள் பணி செய்யும் அலுவலகத்தில் புறஜாதியினராகவும், சபையில் விசுவாசியாகவும் வாழும் ஒரு தந்திரக்காரனின் வாழ்க்கை, கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையாகத் தெரியவில்லை. இந்த உலகில் கிறிஸ்துவை ஒப்புக்கொள்பவர்களை, கிறிஸ்துவும் தேவனுக்கு முன்பாக ஒப்புக்கொள்கிறார்.

ஆனால் கிறிஸ்தவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் சிலர், தங்களை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள, "நாங்கள் எங்கு சென்றாலும் எங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்றே அழைத்துக் கொள்கிறோம்" என்று கூறுகிறார்கள். இருப்பினும், நீங்கள் ஒரு இந்து என்று ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டால், மண்டல அலுவலகம் உங்களுக்குச் சாதிச் சான்றிதழை வழங்காது. அந்தச் சாதிச் சான்றிதழால் வரும் சலுகைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, நீங்கள் ஒரு இந்து என்று கூறிக்கொள்வதால், நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் ஒரு கிறிஸ்தவர் என்று சொல்வது அப்பட்டமான பொய்! இதற்கு உங்கள் பதில் என்ன?

கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளோம். நமது விசுவாசம், பக்தி மற்றும் வாழ்க்கை முறை அவருக்குப் பிரியமாக இருக்கும்போது மட்டுமே தேவன் நம்மில் பிரியப்படுகிறார். புலியைப் பார்த்துப் பூனை சூடு போட்டுக்கொண்டது போல, நாம் பிறரைப் பின்பற்றக்கூடாது.

சாதி அமைப்பு என்பது வேதாகமத்திற்குப் புறம்பான ஒரு கோட்பாடு. அது ஒற்றுமையாக வாழ்பவர்களைப் பிரிக்கிறது; பிரிவினைவாதத்தை உருவாக்குகிறது. மேலும், இந்தச் சாதிவெறி மிகவும் அருவருப்பானதாகக் கருதப்படுகிறது மற்றும் இந்து சமூகச் சீர்திருத்தவாதிகளாலேயே எதிர்க்கப்படுகிறது.

எனவே கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் இதைக் கண்டிக்க வேண்டும். இது மனிதர்களால் உண்டான ஒரு கோட்பாடு என்ற உண்மையை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். "மனிதர்களிடையே உயர்வாகக் கருதப்படுவது தேவனுடைய பார்வையில் அருவருப்பானது."