இச்செய்தியானது, திருச்சபையின் ஆராதனையின்போது ஒருவர் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; தேவனுடைய சபையின் அங்கத்தினராக ஒருவர் எவ்வாறு ஜீவிக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியதாகும்.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இதைக்குறித்து 1 தீமோத்தேயு 3:15-ல் தெளிவாகக் கூறுகிறார்: "தாமதிப்பேனாகில், தேவனுடைய வீட்டிலே நடக்கவேண்டிய வகையை நீ அறியும்படி இவைகளை உனக்கு எழுதுகிறேன்; அந்த வீடு ஜீவனுள்ள தேவனுடைய சபையாய்ச் சத்தியத்துக்குத் தூணும் ஆதாரமுமாயிருக்கிறது."

இந்த வேதப்பகுதியில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இரண்டு முக்கிய சத்தியங்களைப் பார்ப்போம்.

முதலாவதாக, "தேவனுடைய வீடு" மற்றும் "ஜீவனுள்ள தேவனுடைய சபை" என்ற வார்த்தைப் பிரயோகங்களைக் கவனியுங்கள். திருச்சபை என்பது தேவனுடையது. "நீங்கள் என்னுடையவர்கள்" என்று தேவன் திருச்சபையைப் பார்த்துக் கூறுகிறார். தேவனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் திருச்சபையின் மீது அதிகாரம் இல்லை. திருச்சபை என்பது ஆண்டவர் தம்முடைய சொந்த இரத்தத்தால் மீட்டெடுத்த ஒரு பரிசுத்த சமூகம்.

ஆகவே, தேவனுடைய சபையின் மீது யாருக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது என்பதைத் திருச்சபைத் தலைவர்கள் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பவுலோ அல்லது தீமோத்தேயுவோ, ஒருபோதும் "நாங்களே எஜமானர்கள்" என்று திருச்சபையின் மீது அதிகாரம் செலுத்தவில்லை. மாறாக, திருச்சபை தேவனுக்கே சொந்தமானது என்று உணர்ந்து, அதை வெளிப்படையாக அறிவித்தனர்.

இரண்டாவதாக, தேவனுடைய சபையில் "ஒருவன் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்" என்ற கட்டளையைக் கடைப்பிடிக்க மறந்துவிடாதீர்கள் (1 தீமோத்தேயு 3:15). திருச்சபை தேவனுக்குச் சொந்தமானது என்பதால், தம்முடைய திருச்சபை அங்கத்தினர்கள் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும், எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதைக் குறித்து அவரே கட்டளைகளை வகுத்துக் கொடுத்துள்ளார்.

சபைகளுக்கு எழுதப்பட்ட நிருபங்களில் உள்ளவற்றைத் தேவனின் அதிகாரமாக நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தேவனுடைய திருச்சபையின் அங்கத்தினர்களாகிய போதகர்களும் விசுவாசிகளும் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான துல்லியமான வழிகாட்டுதலை இந்த நிருபங்கள் நமக்கு வழங்குகின்றன.

வருத்தத்திற்குரிய காரியம் என்னவென்றால், இன்று பலர் கிறிஸ்துவின் திருச்சபையின் ஒரு பகுதியாக இருக்க விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் அவருடைய சித்தத்தின்படியான திருச்சபை அங்கத்தினர்களாக இருக்க விரும்புவதில்லை. இருப்பினும், போதகர்களும் விசுவாசிகளும் தங்கள் தனிப்பட்ட கருத்துக்கள் மற்றும் விருப்பங்களின் அடிப்படையில் தங்கள் ஊழியங்களை வழிநடத்தும் அதிகாரத்தை தேவன் அவர்களுக்கு அளிக்கவில்லை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்த வேத வசனத்தின் சத்தியம் மிகவும் முக்கியமானது. பவுல் தீமோத்தேயுவிடம், "நீ அறியும்படி இவைகளை உனக்கு எழுதுகிறேன்" என்று கூறுகிறார். இதன் மூலம், தீமோத்தேயுவுக்குக்கூடத் தனது சொந்த விருப்பப்படி திருச்சபையை வழிநடத்த அதிகாரம் இல்லை என்பது நமக்குத் தெளிவாகிறது. அப்போஸ்தலர்களுடைய போதனைகளின்படி அல்லது பரிந்துரையின்படி திருச்சபையை வழிநடத்துவதே அவரது பொறுப்பாக இருந்தது. தீமோத்தேயு தனது ஊழியத்திலே இவ்வளவு ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டியதாய் இருக்கும்பட்சத்தில், இன்றைய நவீன கால விசுவாசிகள் மற்றும் போதகர்களைக் குறித்து நாம் என்ன சொல்வோம்?

திருச்சபையின் செயல்பாட்டிற்கு வேதம் மட்டுமே இறுதியான அதிகாரமும் வழிகாட்டியுமாகும். கிறிஸ்துவே நம்முடைய கர்த்தர் என்றும், நாம் அவருடைய சபையின் அவயவங்கள் (உறுப்பினர்கள்) என்றும் நாம் அங்கீகரித்து ஏற்றுக்கொண்டால், தேவனுடைய வார்த்தையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கட்டளைகளின்படி திருச்சபைக்கு நம்முடைய வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்க வேண்டியது மிகவும் அவசியம். அவ்வாறு செய்வதன் மூலமே, தேவனுடைய பிள்ளைகள் தங்கள் வாழ்க்கையில் கிறிஸ்துவின் தலைமைத்துவத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.