இதற்கு முன்பு நான் எழுதிய கட்டுரையில், “தேவனுடைய வார்த்தை பிறமத வேதங்களில் எழுதப்பட்டுள்ளதா?” என்ற தலைப்பில் சிந்தித்திருந்தோம். அதன் தொடர்ச்சியாக, தேவன் தமது வார்த்தையை பிறமத வேதங்களில் நேரடியாக எழுதாதபோதிலும், சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும்போது அவற்றை மேற்கோள் காட்டுவது சரியா? அப். பவுல் செய்தது போல நாமும் செய்யலாமா? என்று சிலர் வேதத்தைத் தங்களுக்கு ஏற்றவாறு வியாக்கியானம் செய்கிறார்கள். இது வேதப்பூர்வமானதா? அல்லது முரணானதா? என்பதைக் குறித்து இக்கட்டுரையில் விரிவாகக் காண்போம்.

(அப்போஸ்தலர் 17:28) "ஏனெனில் அவருக்குள் நாம் பிழைக்கிறோம், அசைகிறோம், இருக்கிறோம்; அப்படியே உங்கள் புலவர்களிலும் சிலர், நாம் அவருடைய சந்ததியார் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்."

ஏதென்ஸ் பட்டணத்திலுள்ள மார்ஸ் மேடையில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பிரசங்கிக்கும்போது, "உங்கள் புலவர்களிலும் சிலர், நாம் அவருடைய சந்ததியார் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்" என்று அவர்களுடைய புலவர்களின் வார்த்தைகளையே மேற்கோள் காட்டுகிறார். இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு, சிலர் இரண்டு விதமான தவறான போதனைகளை முன்வைக்கிறார்கள்:

1. பிற மதப் புத்தகங்களிலும் தேவனுடைய வார்த்தை எழுதப்பட்டுள்ளது.

2. பவுல் அவர்களை மேற்கோள் காட்டியது போல, நாமும் புறஜாதிகளுக்கு சுவிசேஷத்தை அறிவிக்க அவர்கள் மத நூல்களில் உள்ள சாதகமான கருத்துக்களைப் பயன்படுத்தலாம்.

ஆனால், பவுல் அந்தப் புலவர்களைக் குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பத்தையும், வரலாற்றுப் பின்னணியையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், இவ்விரு கருத்துக்களுமே தவறானவை என்பதை நாம் எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம்.

முதலாவது நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவெனில், பவுல் அந்தப் புலவர்களின் வார்த்தைகளைக் குறிப்பிட்டாரே தவிர, அந்த வார்த்தைகள் தேவனால் அருளப்பட்டவை என்றோ, சத்திய வேதம் என்றோ அவர் அங்கீகரிக்கவில்லை. அப்படிச் சொல்வது வேதத்திற்கு முரணானது. அப்படியென்றால் பவுல் குறிப்பிட்ட அந்தப் புலவர்கள் யார்? அவர்கள் எழுதியது என்ன? என்பதைப் பார்ப்போம். அதற்கு முன், ஏதென்ஸ் பட்டணத்தின் பின்னணியையும், அங்கு பவுல் சந்தித்த சூழலையும் அறிந்துகொள்வது அவசியம்.

தானியேல் புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட கிரேக்கப் பேரரசின் தலைநகராக ஏதென்ஸ் விளங்கியது. சாக்ரடீஸ், பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் போன்ற உலகப்புகழ் பெற்ற தத்துவஞானிகள் வாழ்ந்த பூமி அது. கிரேக்கர்கள் ஞானத்தைத் தேடுகிறவர்களாகவும் (1 கொரிந்தியர் 1:22), புதிய காரியங்களைக் கேட்பதில் மிகுந்த ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும் இருந்தனர் (அப்போஸ்தலர் 17:21). ஞானத் தேடுதலோடு கூடவே, அவர்கள் பலதரப்பட்ட தெய்வங்களை வணங்குவதிலும் மிகுந்த "தேவதாபக்தி" உள்ளவர்களாக இருந்தார்கள்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் பவுல் அங்கு ஊழியம் செய்தபோது நடந்ததை வேதம் விவரிக்கிறது:

(அப்போஸ்தலர் 17:18) "அப்பொழுது எப்பிக்கூரரும் ஸ்தோயிக்கருமான ஞானிகளில் சிலர் அவனுடனே வாக்குவாதம் பண்ணினார்கள்... அவர்கள் அவனை மார்ஸ் மேடைக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோய்: நீ சொல்லுகிற புதிதான உபதேசம் இன்னதென்று நாங்கள் அறியலாமா? என்றார்கள்."

இங்கு கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம், பவுல் எப்போது அந்தப் புலவர்களின் வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டினார்? அவர் இயல்பாகச் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும் போதெல்லாம் பிறமத நூல்களைப் பயன்படுத்தினாரா? இல்லை. அவர் எப்பிக்கூரரும் ஸ்தோயிக்கருமான ஞானிகளுடன் "வாக்குவாதம்" (Debate) பண்ணும்போதுதான் அவற்றை உபயோகித்தார். பவுல் பொதுவாகச் சுவிசேஷத்தை எப்படிப் பிரசங்கித்தார் என்று பாருங்கள்:

(அப்போஸ்தலர் 26:22-23) "கிறிஸ்து பாடுபடவேண்டியதென்றும்... மரித்தோர் உயிர்த்தெழுதலில் அவர் முதல்வராகி... ஒளியை வெளிப்படுத்துகிறவரென்றும் சொல்லுகிறேனேயன்றி, வேறொன்றையும் நான் சொல்லுகிறதில்லை."

(அப்போஸ்தலர் 14:15) "நீங்கள் இந்த வீணான தேவர்களைவிட்டு, வானத்தையும் பூமியையும்... உண்டாக்கின ஜீவனுள்ள தேவனிடத்திற்குத் திரும்பவேண்டுமென்று உங்களுக்குப் பிரசங்கிக்கிறோம்."

இதிலிருந்து நாம் அறிவது என்னவென்றால், பவுல் படைப்பிலுள்ள தேவனுடைய வல்லமையையும், கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலையும் முன்வைத்தே சுவிசேஷம் அறிவித்தார். அவர் ஒருபோதும் பிறமத நூல்களைச் சுவிசேஷத்திற்கு ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தவில்லை.

இப்போது பவுலை மார்ஸ் மேடைக்கு அழைத்துச் சென்ற இரண்டு குழுவினரைப் பற்றிப் பார்ப்போம்:

1. எப்பிக்கூரர் (Epicureans): கி.மு. 300-ல் எப்பிக்கூரஸ் என்பவரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இவர்கள், "தேவன் என்று ஒருவர் இல்லை, உலகம் தானாகத் தோன்றியது, ஆத்துமா நித்தியமானது அல்ல" என்ற கொள்கை உடையவர்கள்.

2. ஸ்தோயிக்கர் (Stoics): கி.மு. 264-ல் ஜீனோ (Zeno) என்பவரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இவர்கள், "கடவுள் இருக்கிறார், ஆனால் அனைத்தும் விதியின்படி நடக்கும். கடவுளாலும் விதியை மாற்ற முடியாது. ஆத்துமா இறுதியில் அழிந்துவிடும்" என்று நம்பினார்கள்.

இந்த இரு சாராரும் நம்புவதற்கு முற்றிலும் மாறாக, "தேவன் ஒருவரே சிருஷ்டிகர்" என்றும், "மரித்தோர் உயிர்த்தெழுதல் உண்டு" என்றும் பவுல் பிரசங்கித்தார். இதனாலேயே அவர்கள் பவுலை மார்ஸ் மேடைக்கு (Areopagus) அழைத்துச் சென்றார்கள். இந்த மார்ஸ் மேடை என்பது கிரேக்கர்களின் நியாயசங்கம் கூடும் இடமாகும். அங்கு புதிய மதக் கொள்கைகளைக் கொண்டு வருபவர்கள் தங்கள் வாதத்தை நிரூபிக்க வேண்டும். தவறினால் மரண தண்டனை கூட விதிக்கப்படலாம். ஏற்கனவே சாக்ரடீஸ் என்ற தத்துவஞானி, இவர்களின் நம்பிக்கைகளுக்கு எதிராகப் பேசியதால் இதே இடத்தில் கொல்லப்பட்டார் என்பதை வரலாறு கூறுகிறது.

இப்படிப்பட்ட ஆபத்தான சூழலில் பவுல் மிக ஞானமாகத் தன் வாதத்தை முன்வைக்கிறார்:

(அப்போஸ்தலர் 17:22-24) "அத்தேனரே, எந்த விஷயத்திலும் நீங்கள் மிகுந்த தேவதாபக்தியுள்ளவர்களென்று காண்கிறேன்... அறியப்படாத தேவனுக்கு என்று எழுதியிருக்கிற ஒரு பலிபீடத்தைக் கண்டேன்; நீங்கள் அறியாமல் ஆராதிக்கிற அவரையே நான் உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன். உலகத்தையும் அதிலுள்ள யாவற்றையும் உண்டாக்கின தேவனானவர்..."

பவுல் இங்கு ஒரு விவாத உத்தியைக் கையாளுகிறார். "தேவன் இல்லை" என்று சொல்லும் எப்பிக்கூரர்களுக்கும், "தேவன் சிலைக்குள் அடங்குவார்" என்று நினைக்கும் மற்றவர்களுக்கும் பதில் சொல்லும் விதமாக, அவர்களுடைய சொந்தப் புலவர்களின் வார்த்தைகளையே அவர்களுக்கு எதிராகத் திருப்புகிறார்.

அவர் குறிப்பிட்ட அந்தப் புலவர்கள் "எபிமெனிடிஸ்" (Epimenides) மற்றும் "அராடஸ்" (Aratus) ஆவர். இவர்கள் கிரேக்கக் கடவுளான "ஜீயஸ்" (Zeus) என்பவரைப் புகழ்ந்து பாடியவர்கள்.

1. "அவருக்குள் நாம் பிழைக்கிறோம், அசைகிறோம், இருக்கிறோம்" – இது எபிமெனிடிஸ் எழுதிய "கிரெடிகா" (Cretica) என்ற கவிதையின் வரியாகும்.

2. "நாம் அவருடைய சந்ததியார்" – இது அராடஸ் எழுதிய "பெனோமினா" (Phaenomena) என்ற நூலிலும், கிளன்தஸ் (Cleanthes) என்ற கவிஞரின் பாடலிலும் உள்ளது.

பவுல் ஏன் இவர்களை மேற்கோள் காட்டினார்? சுவிசேஷத்தை உறுதிப்படுத்தவா? இல்லை! அவர்களுடைய வாதத்தை முறியடிக்கவே பயன்படுத்தினார். "நாங்கள் கடவுளின் சந்ததியார் என்று உங்கள் புலவர்களே சொல்லியிருக்கும்போது, அந்தத் கடவுளை எப்படி பொன், வெள்ளி, கல் சிலைகளுக்கு ஒப்பிட முடியும்?" என்பதே பவுலின் கேள்வி.

(அப்போஸ்தலர் 17:29) "நாம் தேவனுடைய சந்ததியாராயிருக்க, மனுஷருடைய சித்திரவேலையினாலும் யுக்தியினாலும் உருவாக்கின பொன், வெள்ளி, கல் இவைகளுக்குத் தெய்வம் ஒப்பாயிருக்குமென்று நாம் நினைக்கலாகாது."

இதே முறையைத் தீத்து நிருபத்திலும் பவுல் கையாளுகிறார்: "கிரேத்தாதீவார் ஓயாப்பொய்யர், துஷ்டமிருகங்கள்... என்று அவர்களிலொருவனாகிய அவர்கள் தீர்க்கதரிசியானவனே சொல்லியிருக்கிறான்" (தீத்து 1:12). இங்கும் அவர் சுவிசேஷத்தைப் போதிக்கவில்லை, மாறாக கிரேத்தா தீவு மக்களின் சுபாவத்தைச் சுட்டிக்காட்ட அவர்கள் நம்பும் ஒருவரையே சாட்சியாக அழைக்கிறார். இது "எதிராளியின் ஆயுதத்தைக் கொண்டே அவரை வீழ்த்துவது" போன்ற ஒரு விவாத முறையாகும்.

எனவே, புறமத நூல்களில் உள்ள கருத்துக்களைக் கொண்டு நம்முடைய சத்திய தேவனை அறிவிக்க வேண்டிய அவசியம் நமக்கு இல்லை. சாத்தான் உருவாக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டு மெய்யான தேவனை விளக்க முற்படுவது தவறான அணுகுமுறையாகும்.

இறுதியாக, "அறியப்படாத தேவனுக்கு" என்ற பலிபீடத்தைக் குறித்துப் பார்ப்போம். சாக்ரடீஸின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஏதென்ஸ் நகரில் ஒரு பயங்கரமான கொள்ளைநோயும் பஞ்சமும் ஏற்பட்டது. அப்போது எபிமெனிடிஸின் ஆலோசனைப்படி, எந்தக் கடவுள் என்று பெயர் குறிப்பிடாமல் பலிபீடங்கள் கட்டி பலி செலுத்தினார்கள். அதன் நினைவாகவே அந்தப் பலிபீடம் இருந்தது. ஆபத்துக்களிலிருந்து காப்பவர் உண்மையான தேவன் ஒருவரே. அவரே வேதம் போதிக்கும் திரியேக தேவன்.

ஆகவே, "நீங்கள் அறியாமல் வழிபடும் அந்த மெய்யான தேவனையே நான் உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்" என்று பவுல் அவர்களுக்குச் சுவிசேஷத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். இன்றைய நாட்களில் சிலர் செய்வது போல, பிறமத தெய்வங்களையும் யெகோவா தேவனையும் ஒப்பிடுவதற்காக அவர் இதைப் பயன்படுத்தவில்லை.

பவுல் கையாண்டது ஒரு தர்க்கரீதியான விவாத முறை (Logical Argumentation within Debate). அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, பிறமத வேதங்களிலும் சுவிசேஷம் உண்டு என்று கூறுவது அல்லது அவற்றைச் சுவிசேஷப் பிரசங்கத்திற்கு அடிப்படையாகக் கொள்வது முற்றிலும் வேதபுரட்டாகும்.