வாட்ச்மேன் நீ மற்றும் உள்ளூர் சபை இயக்கம் (LCM): ஓர் உபதேசப் பகுப்பாய்வு

வாட்ச்மேன் நீ (1903–1972) சீன நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு வேதபோதகர் மற்றும் 'உள்ளூர் சபை இயக்கத்தின்' (Local Church Movement - LCM) நிறுவனர் ஆவார். அவருடைய பெயரில் வெளியிடப்படும் படைப்புகளைப் பொறுத்து சில பிரிவினரால் அவர் பரவலாக மதிக்கப்பட்டாலும், அவற்றில் வேதாகம சத்தியத்திலிருந்து விலகிச்செல்லும் முக்கியமான உபதேசத் தவறுகள் உள்ளன. ஆனால் பல விசுவாசிகள் அறியாமலும், வேதத்தின் ஒளியில் கவனமாக ஆராயாமலும் அந்தப் போதனைகளை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். அவ்வாறு ஆராய்வதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்துவதே இந்தச் சிறு கட்டுரையின் நோக்கமாகும். இங்கு சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள காரியங்களை ஜெபத்துடன் ஆராயும்படி கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

1. திரித்துவ உபதேசம் குறித்த தவறான பார்வை

இவர்கள் வேதாகமம் போதிக்கும் திரித்துவ உபதேசத்தை அல்லாமல், வித்தியாசமான ஒரு திரித்துவத்தை நம்புகிறார்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட, அவர்களின் புத்தகத்திலிருந்து நாங்கள் சேகரித்த வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்:

"Erroneous Concepts of the Trinity. The traditional explanation of the Trinity is grossly inadequate and borders on tritheism. When the Spirit of God is joined with us, God is not left behind, nor does Christ remain on the throne. This is the impression Christianity gives. They think of the Father as one Person, sending the Son, another Person, to accomplish redemption, after which the Son sends the Spirit, yet another Person. The Spirit, in traditional thinking, comes into the believers, while the Father and Son are left on the throne. When believers pray, they are taught to bow before the Father and pray in the name of the Son. To split the Godhead into these separate Persons is not the revelation of the Bible, but the doctrine of the Nicene Creed that God is triune. If you have seen the Son, you have seen the Father because the Father is embodied in the Son to be seen among the believers. The Son is the embodiment and the expression of the Father."

இந்த வார்த்தைகளின்படி, “பிதாவிற்குள் பரிசுத்த ஆவியானவரும் குமாரனும் இருக்கிறார்கள், குமாரனுக்குள் பிதாவும் பரிசுத்த ஆவியானவரும் இருக்கிறார்கள், பரிசுத்த ஆவியானவருக்குள் பிதாவும் குமாரனும் இருக்கிறார்கள்.” ஆகையால், சிலுவையில் மரித்தது குமாரன் மாத்திரமல்ல, பிதாவும் பரிசுத்த ஆவியானவரும் அவருக்குள் இருந்தபடியால் திரித்துவ தேவனே சிலுவையில் மரித்தார் என்று இவர்கள் போதிக்கிறார்கள். இதை நியாயப்படுத்த இவர்கள், "நான் பிதாவிலும் பிதா என்னிலும் இருக்கிறதை நீ விசுவாசிக்கிறதில்லையா? நான் உங்களுடனே சொல்லுகிற வசனங்களை என் சுயமாய்ச் சொல்லவில்லை; என்னிடத்தில் வாசமாயிருக்கிற பிதாவானவரே இந்தக் கிரியைகளைச் செய்துவருகிறார். நான் பிதாவிலும் பிதா என்னிலும் இருக்கிறதை நம்புங்கள்; அப்படிக் கல்லாவிட்டாலும் என் கிரியைகளினிமித்தமாவது என்னை நம்புங்கள்" (யோவான் 14:10,11) என்ற வேதப்பகுதியைக் காண்பிக்கிறார்கள்.

உண்மையில் அந்த வார்த்தைகள் பிதாவுக்கும் குமாரனுக்கும் இடையிலான உறவைக் குறிக்கிறதே தவிர, சொல்லர்த்தமாக ஒருவர் மற்றவருக்குள் இருக்கிறார்கள் என்று அர்த்தமல்ல. ஏனென்றால், அடுத்த வசனங்களில் கர்த்தர், "நான் என் பிதாவிலும், நீங்கள் என்னிலும், நான் உங்களிலும் இருக்கிறதை அந்நாளிலே நீங்கள் அறிவீர்கள்" (யோவான் 14:20) என்று சொல்வதை நாம் காண்கிறோம். எனவே, நிச்சயமாக அந்த வார்த்தைகள் பிதாவுக்கும் குமாரனுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகின்றனவே தவிர வேறொன்றுமில்லை. "நீங்கள் என்னிலும், நான் உங்களிலும் இருக்கிறதை..." என்ற வார்த்தைகள் குறித்தும் இவர்கள் தவறாகப் போதிக்கிறார்கள். நாம் அவருக்குள் இருப்பது என்பது, சபை தேவனில் நான்காவது நபராக மாற்றப்பட்டுள்ளது என்று கூறி, மனிதர்களைத் திரித்துவ தேவனோடு சமமாக்குகிறார்கள். இது ஒரு பயங்கரமான கள்ள உபதேசம் மட்டுமல்ல, பகிரங்கமான தேவதூஷணமுமாகும்.

குமாரன் பிதாவிற்குள் இருக்கிறார் என்று சொல்வதற்காக, "என்னைக்கண்டவன் பிதாவைக்கண்டான்" (யோவான் 14:9) என்ற வேதப்பகுதியையும் இவர்கள் திரிக்கிறார்கள்.

(இதற்கான ஆதாரங்களை இந்த இணைப்பின் மூலம் ஆராயவும்: https://www.ministrybooks.org/books/reader.php?hid=R_kwXIbXisUISKORKVMOK4ZaId48u9tDIMve7bQYgvVG-OdA2LKci1PZyUNCUTWlF - Life study of John chapter 31)

எனினும், அந்த வார்த்தைகளைக் குறித்து நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், கிறிஸ்துவுக்குள் தேவத்துவத்தின் பரிபூரணமெல்லாம் வாசமாயிருக்கிறது (கொலோசெயர் 2:9). அதாவது, பிதாவிடம் உள்ள அதே பண்புகள் கிறிஸ்துவிடமும் உள்ளன. பிதாவிடம் உள்ள தேவத்துவம் அதே அளவில் குமாரனிடமும் சமமாக உள்ளது. எனவே குமாரனைக் காண்பது பிதாவைக் காண்பதற்குச் சமம். அப்படி இல்லாமல், சொல்லர்த்தமாக குமாரனுக்குள் வாசமாயிருக்கும் பிதாவையே காண்கிறார்கள் என்று கருதினால், "மனுஷரில் ஒருவரும் அவரைக் கண்டதில்லை, காணவும் கூடாது" (1தீமோத்தேயு 6:16) என்று எழுதப்பட்டுள்ள வார்த்தைகள் பொய்யாகிவிடும். ஒருவேளை இவர்கள் வாதிடுவது உண்மையானால், பிதாவோடு ஏன் நிறுத்த வேண்டும்? கிறிஸ்துவைக் கண்டவர்கள் பரிசுத்த ஆவியானவரையும் கண்டார்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளலாமே. அதுமட்டுமல்ல, அவர் நமக்குள் இருக்கிறார் என்று சொன்னதால், நம்மைக் கண்டவர்களையும் தேவனைக் கண்டதாகச் சொல்லலாமே. இது எவ்வளவு நகைப்புக்குரியது என்பதை நீங்களே சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

இவர்களுடைய திரித்துவத்தில் உள்ள மற்றொரு குழப்பம் என்னவென்றால், இயேசு கிறிஸ்துவே பரிசுத்த ஆவியானவராக நமக்கள்ளும் நம் மத்தியிலும் வாசம்பண்ணுகிறார் என்று கூறுவதாகும். இதற்கு இவர்கள், "கர்த்தரே ஆவியானவர்; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுண்டு" (2கொரிந்தியர் 3:17) என்ற வேதப்பகுதியைக் காண்பிக்கிறார்கள்.

அதற்கான ஆதாரமாக, 'தேவனுடைய திட்டம்' (The Divine Economy), பக்கம் 14, 21-லிருந்து நாங்கள் எடுத்த வார்த்தைகள்:

"கர்த்தரே ஆவியானவர்......" (2கொரிந்தியர் 3:17). பரிசுத்த ஆவியானவர் கிறிஸ்துவிடமிருந்து வேறானவர் அல்ல என்பதை இந்த வசனம் நிரூபிக்கிறது. கர்த்தர் என்பது நேரடியாகக் கிறிஸ்துவையே குறிக்கிறது, அவரே ஆவியானவர் என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. "பிந்தின ஆதாம் உயிர்ப்பிக்கிற ஆவியானார்" (1கொரிந்தியர் 15:45). பிந்தின ஆதாமாகிய கிறிஸ்துவே ஆவியானவர் என்று வேதவாக்கியங்கள் மீண்டும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. உயிர்ப்பிக்கிற ஆவி என்பது பரிசுத்த ஆவியானவரே என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

"கர்த்தர் உயிர்த்தெழுந்த பின்பு, தம்முடைய சீஷர்களிடம் வந்து அவர்கள்மேல் ஊதினார் (யோவான் 20:21,22). அந்த சுவாசத்தை அவர் "பரிசுத்த ஆவி" என்று அழைத்தார், ஏனென்றால் அவரே பரிசுத்த ஆவியானவராக இருக்கிறார். அவரிடமிருந்து புறப்படுவது எல்லாமே பரிசுத்த ஆவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். சுவாசம் என்பது ஜீவனுக்குரியது என்றும், ஜீவனுக்கானது என்றும் நாம் அறிவோம். கர்த்தர் அவர்களுக்குள் பரிசுத்த ஆவியானவரை ஊதுவது என்பது தம்முடைய ஆவியை அவர்களுக்குள் அனுப்புவதாகவே இருந்தது. அந்த உயிர்த்தெழுதலின் நாள் முதற்கொண்டு சீஷர்கள் அனைவரும் தங்களுக்குள் ஜீவ ஆவியைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். உள்ளான ஜீவதண்ணீரின் பானத்தை அவர்கள் பெற்றுக்கொண்டார்கள்."

"அவரே பரிசுத்த ஆவியானவர் என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். ஆகையால், குமாரன் பிதா என்று அழைக்கப்படுகிறார், மேலும் கர்த்தராகிய இந்தக் குமாரனே ஆவியானவராகவும் இருக்கிறார்."

ஆனால் அந்த வேதப்பகுதி பரிசுத்த ஆவியானவருடைய கர்த்தத்துவத்தையும் அதிகாரத்தையும் குறிக்கிறதே தவிர, இயேசு கர்த்தரே பரிசுத்த ஆவியானவராக மாறினார் என்ற எண்ணம் அங்கேயோ அல்லது வேதாகமத்தில் வேறு எங்குமோ இல்லை. ஒருவேளை அப்படி இருந்தால், 'நானே பரிசுத்த ஆவியானவராக வருவேன்' என்று அவர் சொல்லியிருப்பாரே. 'வேறொரு தேற்றரவாளனை அனுப்புவேன்' என்று ஏன் சொல்ல வேண்டும்? (யோவான் 14:16). இவ்வாறு இவர்கள் வேதாகமம் போதிக்கும் திரித்துவ உபதேசத்தை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, தாங்களாகவே உருவாக்கிக்கொண்ட வேறொரு தேவனை ஆராதிக்கிறார்கள்.

2. "ஓ கர்த்தராகிய இயேசுவே, ஆமென்" என்று கூறுதல்

"கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்வதற்கு உள்ள மற்றொரு காரணம் என்னவென்றால், உபத்திரவங்களிலிருந்தும் (சங்கீதம் 18:6; 118:5), பிரச்சனைகளிலிருந்தும் (சங்கீதம் 50:15; 86:7; 81:7), துக்கம் மற்றும் வேதனையிலிருந்தும் (சங்கீதம் 116:4) விடுவிக்கப்படுவதற்காகவே. கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்வதை எதிர்த்து வாதிடுபவர்கள், தங்களுக்குப் பிரச்சனைகளோ அல்லது வியாதிகளோ வரும்போது தாங்களாகவே அவரைத் தொழுதுகொள்வதைக் கண்டுகொள்கிறார்கள். நம் வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் இல்லாதபோது, கர்த்தருடைய நாமத்தைக் கூப்பிடுவதை எதிர்த்து வாதிடுபவர்களாக நாம் இருக்கலாம். ஆனால், பிரச்சனைகள் வரும்போது, அவரைக் கூப்பிடும்படி நமக்கு யாரும் சொல்ல வேண்டியதில்லை; நாம் தன்னிச்சையாகவே அவரைக் கூப்பிடுவோம்."

எங்கள் பதில்: கூப்பிடுவது அல்லது தொழுதுகொள்வது என்றால், இப்படி அனைவரும் கூட்டமாகவோ அல்லது தனிப்பட்ட முறையிலோ ஒரே பெயரைத் திரும்பத் திரும்ப உச்சரிப்பது அல்ல. பரிசுத்தவான்கள் முழு இருதயத்தோடு தேவனை நோக்கிக் கூப்பிட்டார்கள் (அலறினார்கள் / ஜெபித்தார்கள்). எனவே கூப்பிடுவது என்றால் ஒரே பெயரைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்வது கிடையாது; அப்படிப் பரிசுத்தவான்கள் கூப்பிட்டதாக வேதத்தில் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. அதற்கு மாறாக, அவருடைய நாமத்தை வீணாக வழங்கக்கூடாது என்றும், அப்படி வழங்குபவரை அவர் தண்டியாமல் விடமாட்டார் என்றும் வேதம் எச்சரிக்கிறது.

பரிசுத்தவான்கள் யெகோவாவை நோக்கிக் கூப்பிட்டார்கள் என்று சொல்லும்போது, அவர்கள் முக்கியமாகப் பாரத்தோடும் வேதனையோடும், குறிப்பாக ஏதேனும் ஆபத்துகளிலோ அல்லது அவசர நிலைமைகளிலோ இருந்தபோதே அப்படிச் செய்தார்கள். அதைத் தவிர "ஓ இயேசுவே, கர்த்தாவே, ஆமென்" என்று யாராவது சத்தமிட்டதாக எந்தச் சான்றும் இல்லை.

3. ஆவிக்குள் பிரவேசித்து ஆராதித்தல் குறித்த குழப்பம்

மேலும் மாம்சத்திலிருந்து ஆவிக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும் என்றும், அப்படிச் செய்தால்தான் தேவனோடு ஐக்கியம் சாத்தியம் என்றும், தேவன் ஆவியாயிருக்கிறார் என்றும் இவர்கள் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், ஆவியிலே ஆராதிக்க வேண்டும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் அதற்கர்த்தம் முதலில் ஆவிக்குள் பிரவேசித்தால் மட்டுமே அப்படிச் செய்ய முடியும் என்பதல்ல. அதுவே உண்மையாக இருந்தால் கர்த்தர் அப்படியே சொல்லியிருப்பார். அவ்வாறு பிரவேசிப்பதற்கான வழியையும் தெளிவாகச் சொல்லியிருப்பார். அப்படிச் சொல்லப்படாத ஒரு காரியத்தைக் குறித்து, மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு முறையைப் பின்பற்றி, "நாங்கள் மட்டுமே ஆவியால் தேவனைத் 'தொடமுடியும்'" என்று சொல்லிக்கொள்வது சுயவஞ்சனையாகும். இப்படிப்பட்ட மனிதக் கற்பனையான முறைகள் வீணான ஆராதனை என்று கர்த்தரே நேரில் சொன்ன வார்த்தைகளைப் பாருங்கள்:

• மத்தேயு 15:9 - "மனுஷருடைய கற்பனைகளை உபதேசங்களாகப் போதித்து, வீணாய் எனக்கு ஆராதனை செய்கிறார்கள்."

ஆனால், ஆவியிலே ஆராதிப்பது என்று கர்த்தர் சொன்ன வார்த்தைக்கு அர்த்தம் என்ன என்ற கேள்வி நமக்கு வரலாம். எந்த இடத்தில் ஆராதிக்க வேண்டும் என்று சமாரிய ஸ்திரீ கேட்ட கேள்விக்கு, இடத்தோடு சம்பந்தமில்லாமல் எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் ஆராதிக்கக்கூடிய ஆவிக்குரிய சிலாக்கியம் கர்த்தருக்குள் உண்டாகப்போகிறது என்ற சத்தியத்தையே கர்த்தர் அங்கு வெளிப்படுத்தினார். அதைத் தவிர, அப்படிச் செய்வதற்கு ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட முறையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று குறிப்பாகக் கூடச் சொல்லப்படவில்லை.

4. நாமத்தைக் கூப்பிடுவதால் இரட்சிப்பு

"இரட்சிக்கப்படுவதற்கு கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ள (கூப்பிட) வேண்டும்" என்று இவர்கள் போதிக்கிறார்கள்.

இப்படிக் கூப்பிடுவதன் மூலம் இரட்சிப்பு உண்டாகும் என்று சொல்லும் மற்றொரு பயங்கரமான உபதேசமும் இவர்களிடம் உள்ளது. இதை நியாயப்படுத்த இவர்கள், "கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவனெவனோ அவன் இரட்சிக்கப்படுவான்" (ரோமர் 10:13) என்ற வேதப்பகுதியைக் காண்பிக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த வசனத்தில், விசுவாசத்தோடு அவருடைய நாமத்தில் ஜெபிப்பவன் இரட்சிக்கப்படுவான் என்று இருக்கிறதே தவிர, திரும்பத் திரும்ப அவருடைய பெயரை உச்சரித்துச் சத்தமிட வேண்டும் என்று இல்லை. அந்தப் பின்னணியை முழுவதும் பார்த்தால், நற்செய்தியைக் குறித்து எழுதப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, பெயரை உச்சரிப்பதன் மூலம் இரட்சிப்பு உண்டாகும் என்று அல்ல.

இரட்சிக்கப்படப்போகும் ஒரு நபர், சுவிசேஷகர் மூலமாகச் சுவிசேஷத்தைக் கேட்கிறார். அப்படிக் கேட்பதன் மூலம் அவனுக்குள் விசுவாசம் உண்டாகிறது. அப்போது அவன் இருதயத்தில் விசுவாசித்து, வாயினால் இயேசுவே கர்த்தர் என்று அறிக்கையிட்டு அவருடைய கர்த்தத்துவத்திற்குக் கீழ்ப்படிகிறான். அவருடைய நாமத்தில் ஜெபிக்கிறான். அப்படி விசுவாசம் இல்லாமல் சும்மா அவரை 'கர்த்தாவே, கர்த்தாவே' என்று கூப்பிடுபவர்களைக் குறித்து வேதத்தில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது:

• லூக்கா 6:46 - "என்னை ஆண்டவரே, ஆண்டவரே, என்று நீங்கள் சொல்லியும், நான் சொல்லுகிறபடி நீங்கள் செய்யாமற்போகிறதென்ன?"
• மத்தேயு 7:22 - "அந்நாளில் அநேகர் என்னை நோக்கி: கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! உமது நாமத்தினாலே தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தோம் அல்லவா? உமது நாமத்தினாலே பிசாசுகளைத் துரத்தினோம் அல்லவா? உமது நாமத்தினாலே அநேக அற்புதங்களைச் செய்தோம் அல்லவா? என்பார்கள்."

5. ஜெயங்கொள்ளுகிறவர்கள் மற்றும் ஆயிரவருடத் தண்டனை குறித்த போதனை

இரட்சிப்புப் பெற்றவர்களில் ஒருசிலர் மட்டுமே ஜெயிப்பார்கள் என்றும், ஜெயிக்காதவர்கள் 1000 வருடங்கள் தண்டனை அனுபவித்து அதன் பிறகே பரலோகத்திற்குள் பிரவேசிப்பார்கள் என்றும் இவர்கள் போதிக்கிறார்கள் (Life-study of Matthew Chapter 58). அதற்கு ஆதாரமாக, "அப்பொழுது ராஜா பணிவிடைக்காரரை நோக்கி: இவன் கைகால்களைக் கட்டி, வெளியேயான இருளிலே தள்ளுங்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும் என்றான்" (மத்தேயு 22:13), மற்றும் "ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதைக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்; ஜெயங்கொள்ளுகிறவனெவனோ அவனுக்கு தேவனுடைய பரதீசிலிருக்கிற ஜீவவிருட்சத்தின் கனியைப் புசிக்கக்கொடுப்பேன்" (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 2:7) என்ற வேதப்பகுதிகளைக் காண்பிக்கிறார்கள்.

ஒருவேளை இவர்கள் சொல்வது உண்மையானால், கிறிஸ்து நமக்காக முழுமையாகத் தண்டனையைச் சுமக்கவில்லை என்றும், சில பாவங்களை விசுவாசிகள் தாங்களாகவே ஆயிரம் வருடத் தண்டனையின் மூலம் நிவர்த்தி செய்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் இவர்கள் போதிக்கிறார்கள். இது கிறிஸ்து செய்த சிலுவைச் செயலை அவமதிப்பதேயாகும்.

இந்தப் போதனை, இயேசு கிறிஸ்துவின் இரத்தம் சகல பாவங்களையும் நீக்கி, நம்மைச் சுத்திகரிக்கும் (1யோவான் 1:7) என்ற வார்த்தைகளை அர்த்தமற்றதாக்குகிறது. இது வேதாகமம் தெளிவாகப் போதிக்கும் இரட்சிப்பின் சுவிசேஷத்தை இழிவாகப் பேசி, வேறொரு சுவிசேஷத்தை அறிவிப்பது அல்லாமல் வேறென்ன? இது கிறிஸ்துவுக்குள் நமக்குள்ள நிச்சயத்தையும், நம்பிக்கையையும் பலவீனப்படுத்தும் சாத்தானின் சதியல்லாமல் வேறென்ன?

நாங்கள் மட்டுமே ஜெயிப்பவர்கள் என்பது இவர்களுக்கிருக்கும் அதீத நம்பிக்கை. 'ஓ கர்த்தராகிய இயேசுவே, ஆமென்' என்று திரும்பத் திரும்பச் சத்தமிடுவதாலேயே தாங்கள் பாவத்தை ஜெயிப்பார்கள் என்று அவர்கள் காரணம் காட்டுகிறார்கள். மேலும், இப்படிப் பாவத்தை ஜெயித்துப் பரிபூரணமடைந்து, கிரியைகளின் மூலம் ஜெயித்தவர்களாகப் பரலோகத்தில் பிரவேசிப்பார்கள் என்பது இவர்களுடைய நம்பிக்கை. ஆனால், தமக்குப் பாவமில்லை என்போமானால், நம்மைநாமே வஞ்சிக்கிறவர்களாயிருப்போம், சத்தியம் நமக்குள் இராது என்றும், தேவனைப் பொய்யராக்குகிறவர்களாயிருப்போம் என்றும் வேதம் கூறுகிறது (1யோவான் 1:8,10).

விசுவாசிகள் அனைவரும் விசுவாசத்தினாலேயே ஜெயிப்பார்கள் என்று வேதத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது (1யோவான் 5:4). மாறாக, கிரியைகளின் மூலம் ஜெயிப்போம் என்றோ அல்லது ஒருசிலர் மட்டுமே ஜெயிப்பார்கள் என்றோ எங்கும் இல்லை. மேலும், இந்த வாழ்க்கையில் பாவமில்லாத நிலையை (Sinless perfection) அடைவதன் மூலம் அல்ல, கர்த்தருடைய வருகையில் அவருடைய சாயலாக மாற்றப்படுவதன் மூலமே நாம் ஜெயிப்போம்.

• 1கொரிந்தியர் 15:54 - "அழிவுள்ளதாகிய இது அழியாமையையும், சாவுக்கேதுவாகிய இது சாவாமையையும் தரித்துக்கொள்ளும்போது, மரணம் ஜெயமாக விழுங்கப்பட்டது என்று எழுதியிருக்கிற வார்த்தை நிறைவேறும்."

ஜெயங்கொள்ளுகிறவன் இவைகளைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுவான் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அது விசுவாசத்தின் மூலமாகவே, மேலும் விசுவாசிகள் அனைவரும் நிச்சயமாக இந்த உலகத்தை ஜெயிப்பார்கள்.

• 1 யோவான் 5:4 - "தேவனால் பிறப்பதெல்லாம் உலகத்தை ஜெயிக்கும்; நம்முடைய விசுவாசமே உலகத்தை ஜெயிக்கிற ஜெயம்."

குறிப்பு: இந்தப் போதனைகள் அனைத்தையும் வாட்ச்மேன் நீ அவர்களின் பெயரால் விட்னஸ் லீ (Witness Lee) என்பவர் பரப்பினார். வாட்ச்மேன் நீ அவர்கள் சீன நாட்டில் தன் விசுவாசத்திற்காகப் பல உபத்திரவங்களை அனுபவித்து, முடிவில் இரத்தசாட்சியாக மரித்தார். அப்படிப்பட்ட நல்ல சாட்சியைக் கொண்ட ஒரு நபர் இப்படிப்பட்ட கள்ள உபதேசங்களைச் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதே எங்கள் கருத்து. ஒருவேளை விட்னஸ் லீ போன்ற அவருடைய பின்பற்றுபவர்களே அவருடைய பெயரில் இத்தகைய கள்ள உபதேசங்களைச் சபைக்குள் புகுத்தியிருக்கலாம். எனினும், கள்ள உபதேதகர்களிலும் தங்கள் விசுவாசத்திற்காக இரத்தசாட்சிகளாக மரித்தவர்கள் இல்லாமல் இல்லை. (உதாரணமாக, ஜோசப் ஸ்மித்). அதனால்தான், வேதத்திற்கு விரோதமாகச் சபையைக் கலங்கப்பண்ணும் கள்ள உபதேசங்களை யார் செய்தாலும், யார் பெயரில் செய்யப்பட்டாலும், அவற்றைப் பகுத்தறிந்து கண்டிப்பது நம் அனைவரின் கடமையாகும். நபர்களைப் பின்பற்றாமல், வேத வசனங்களைப் பின்பற்றும் கிறிஸ்துவின் சீஷர்கள் அனைவரும் இந்த விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்வார்கள் என்று நம்புகிறேன்.